EP.652 กลับใจได้ ก่อนไปไม่กลับ

ผู้ส่งเคสได้มาวัดพระธรรมกายหลังจากได้อ่านหนังสือของคุณยาย ที่ชื่อ คุณยายไปช่วยพ่อขึ้นจากนรก อ่านแล้วเกิดความศรัทธาอย่างมาก จึงตั้งใจว่าจะต้องมากราบคุณยายให้ได้ ใช้เวลาคิดอยู่ 2-3 ปี จึงมีโอกาสได้มาวัด ผู้ส่งเคสได้พบคุณยายจริง แม้ไม่ได้เข้าไปกราบ ก็ได้เล่าเรื่องที่อ่านในหนังสือ คุณยายก็เล่าเรื่องที่เคยไปปัดลูกระเบิดให้ฟังด้วย ผู้ส่งเคสได้ร่วมทอดกฐินครั้งแรกกับคุณยาย และได้มาวัดอย่างต่อเนื่องตั้งแต่นั้นมา ได้ทำบุญทุกบุญกับหมู่คณะเต็มที่เต็มกำลัง เช่น เป็นประธานรองฉลองมหาธรรมกายเจดีย์ สร้างเสาค้ำมหาวิหารพระมงคลเทพมุนี ทำบุญกฐินสามัคคีทุกปี และยังทำหน้าที่กัลยาณมิตร ชักชวนญาติพี่น้องมาสร้างบารมี นึกถึงคราใดก็ปีติใจมาก

ชีวิตวัยเด็กของผู้ส่งเคสเริ่มต้นในครอบครัวที่อบอุ่นและมีความสุข พ่อรับราชการในตำแหน่งเทศมนตรี มีลูก 7 คน ผู้ส่งเคสเป็นคนที่ 3 ครอบครัวสมบูรณ์บริบูรณ์เพียบพร้อมทุกอย่าง ญาติทั้งฝ่ายพ่อและแม่ล้วนเป็นคนดี บ้านเป็นศูนย์รวมญาติ ทำให้มีญาติแวะเวียนมาไม่เคยขาด คุ้นเคยกันมากจนเปิดหม้อข้าวทานกันได้ มีคนพูดว่าหม้อข้าวบ้านนี้ไม่เคยว่างเปล่า ช่วงปิดเทอมผู้ส่งเคสและพี่น้องจะไปเที่ยวและพักกับญาติๆ ซึ่งทุกคนให้การต้อนรับเลี้ยงดูเป็นอย่างดี แต่เมื่ออายุได้ 12 ปี ความสุขเหล่านั้นก็หายไป กลับกลายเป็นความทุกข์เข้ามาแทนที่

พ่อของผู้ส่งเคสเสียชีวิตลงอย่างกะทันหันด้วยวัยเพียง 38 ปี ได้ยินผู้ใหญ่พูดกันว่า คืนนั้นขณะพ่อนอนหลับ มีเสียงดังเข้าในลำคอแล้วก็หมดลมไปเฉยๆ โดยมีแม่นอนอยู่ข้างๆ หลังพ่อเสียชีวิต เมื่อเปิดผ้าที่คลุมร่างพ่อดูในตอนเช้า ใบหน้าและเล็บของพ่อกลายเป็นสีดำ ได้ยินเสียงผู้ใหญ่พูดว่าพ่อโดนวางยา ผู้ส่งเคสไม่ทราบว่าคืออะไร เมื่อขาดพ่อ ชีวิตก็ลำบาก แม่เป็นแม่บ้านมาตลอด ไม่มีอาชีพ อาหารการกินไม่สมบูรณ์เหมือนเดิม ญาติๆ ที่เคยไปมาหาสู่ก็เงียบหายไปหมดเพราะเกรงใจ แต่ยังนับว่าโชคดีที่มีอาผู้ชาย (น้องชายของพ่อ) คอยส่งเงินทองให้ จนกระทั่งลูกหลานทั้ง 7 คนเรียนจบชั้นสูงและได้แต่งงานมีครอบครัว

อาผู้ชายมีนิสัยดีมาก เป็นเสมือนพ่อคนที่สอง ทำธุรกิจค้าข้าวสารส่งออกและขายรถจักรยานยนต์ การค้าเจริญรุ่งเรืองมาก มีฐานะมั่นคง เป็นหนุ่มโสดเนื้อหอม ผู้ใหญ่จึงหาภรรยาที่เหมาะสมให้ แต่หลังจากแต่งงาน ภรรยาของอาก็ไม่พอใจที่อาทุ่มเทให้หลานๆ ทำให้เกิดการขัดแย้งกันอยู่เรื่อยๆ ต่อมาเศรษฐกิจตกต่ำ อาเริ่มเป็นหนี้เป็นสิน อามักพูดเสมอว่าตอนนี้ยากจน ข้นแค้น สมบัติไม่มีเหลือแล้ว หมุนเวียนไม่ทัน ทำให้อาทุกข์ใจมาก อาไม่เคยเห็นเงินในตู้เซฟเลย เพราะภรรยาเป็นคนถือกุญแจตลอด 4-5 ปีต่อมา อาจึงผูกคอเสียชีวิต

ส่วนแม่ของผู้ส่งเคส นับจากวันที่พ่อเสียชีวิตก็เศร้าโศกเสียใจมาก ร้องไห้ทุกวัน กินข้าวคลุกน้ำตาทุกมื้อ เมื่อพ่อมีชีวิตอยู่ พ่อจะนั่งกินข้าวอยู่ด้วยเสมอ แม่จึงหาทางออกด้วยการเริ่มดื่มเหล้า ดื่มทุกมื้อให้มึนๆ เพื่อจะได้ลืมความทุกข์ พอเมาก็จะพูดวกวนซ้ำๆ ว่า ถ้าแม่ตายไปพวกสูจะอยู่กันอย่างไร แม้เวลาผ่านไป 15 ปี จนแม่อายุ 53 ปี แม่ก็ไม่เคยส่างจากความเศร้าโศกนั้น วันหนึ่งแม่ซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์ของเด็กข้างบ้านเพื่อเอาอาหารไปส่งคุณตาที่โรงพยาบาล ขณะรถวิ่งบนเขื่อน มีฝนตกและลมแรง แม่ถือร่มกางอยู่มือหนึ่ง อีกมือถือปิ่นโต ลมแรงพัดทำให้แม่ตกจากมอเตอร์ไซค์ ศีรษะฟาดพื้นอย่างแรงจนแตกและหมดสติ ถึงโรงพยาบาล หมอเย็บแผลให้ แต่แผลอักเสบข้างใน ทำให้แม่เสียชีวิตในเวลาต่อมาด้วยวัย 53 ปี

ตัวผู้ส่งเคสเอง หลังแต่งงานสามีก็ไม่สนับสนุนการสร้างบารมีกับวัดพระธรรมกาย คอยหาเหตุทะเลาะ และแสดงกิริยาไม่พอใจเสมอ บางครั้งถ้าพระมาที่บ้าน สามีจะขับไล่และพูดตะคอกใส่ แสดงอาการไม่ต้อนรับ ช่วงวัดมีข่าว สามียิ่งไม่ชอบมากขึ้น แต่เมื่อเวลาผ่านไป วัดและหมู่คณะยิ่งเติบโต สามีจึงเริ่มสนใจ เมื่อมีงานสลายร่างคุณยาย ผู้ส่งเคสชวนสามี โดยยกแม่น้ำทั้งห้า จนสามียอมมาร่วมงานและยอมรับ เมื่อหลวงพ่อให้พร สามียกมือสาธุ ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้ต่อต้านมาก ผู้ส่งเคสจึงแอบทำบุญไม่ให้สามีรู้ สามีจะพูดกระทบกระเทียบเสมอว่าทำบุญกับวัดไปกี่หมื่นแล้ว ผู้ส่งเคสคิดในใจว่าหลักร้อยหมื่นไปแล้ว แต่ยังหวังว่าสักวันสามีจะเข้าใจ

สามีของผู้ส่งเคสป่วยเป็นโรคเบาหวานมาหลายปี ช่วงปีที่ผ่านมาป่วยหนักตลอด ผู้ส่งเคสต้องดูแลใกล้ชิด ทำให้มาวัดน้อยลง ได้แต่ฝากปัจจัยร่วมบุญ ช่วงหลังสามีเบาหวานขึ้นตา มองไม่ค่อยเห็น จึงมีโอกาสได้ฟัง DMC แรกๆ เห็นผู้ส่งเคสไหว้หลวงพ่อในดาวธรรมก็หัวเราะ แต่พอฟังนานๆ ก็เริ่มมีเหตุผล ซึมซับและเข้าใจหมู่คณะมากขึ้น เริ่มเลื่อมใส สังเกตได้จากสามีบอกว่า หลวงพ่อพูดดีจัง จึงเริ่มแอบนั่งสมาธิ วันไหนไม่เปิดทีวีจะถามว่าทำไมไม่เปิดหลวงพ่อ บอกว่าอยากนั่งธรรมะ บอกว่าสุขที่หนึ่งเลย

วันหนึ่ง สามีทำให้ผู้ส่งเคสประหลาดใจและดีใจมาก บอกให้เอาเงินไปสร้างพระธรรมกายประจำตัวให้เขา และถวายปัจจัยด้วยมือตัวเอง พร้อมน้ำตาแห่งความปีติที่ ชิตังเม ได้ ต่อมาขอให้เอาสร้อยทองที่สวมคอไปขาย แล้วนำเงินไปหล่อรูปเหมือนทองคำหลวงปู่ วัดปากน้ำ ภาษีเจริญ องค์ที่ 3 ก่อนสามีเสียชีวิต 1 วัน พระอาจารย์มาเยี่ยม (ไม่แน่ใจว่าเป็นองค์ที่เคยถูกไล่หรือไม่) สามีได้มีโอกาสถวายสังฆทาน และร่วมทำบุญหล่อพระประธาน 10,000 บาท แม้พูดไม่ได้แล้ว แต่รับรู้และยินดีทุกอย่างเกี่ยวกับการทำบุญหล่อพระ ผู้ส่งเคสดีใจมากที่สามีกลับใจได้ในช่วงสุดท้าย สมหวังแล้ว นี่คือสิ่งที่คู่ชีวิตต้องการ แค่ขอให้คนที่อยู่เคียงข้างได้สร้างบารมีร่วมกัน อยากเป็นคู่บุญคู่บารมี หลังสามีเสียชีวิต 5 วัน ผู้ส่งเคสถวายปัจจัยทำบุญหล่อพระประธานอีก 50,000 บาท ให้พระอาจารย์ที่มาร่วมงานสวด เพื่อส่งบุญให้สามีมาก ๆ นี่แหละคู่บุญคู่บารมี รู้หลักวิชชา วันที่ 31 ตุลาคม สามีเสียชีวิตได้ 6 วัน และเป็นวันเกิดสามีด้วย ผู้ส่งเคสไม่ทราบว่าทำบุญหล่อพระประธานครั้งนี้จะได้มหาสุวรรณนิธิ และได้ร่วมขบวนรัตนะ 7 เมื่อมาวัดจึงทราบว่าได้มหาสุวรรณนิธิเป็นนางแก้วและช้างแก้ว และได้ร่วมเดินขบวนด้วย ปลื้มปิติมาก ไม่คิดว่าจะมีโอกาสเช่นนี้ นึกถึงสามีตลอดและบอกให้เขามาร่วมเดินขบวนด้วย

ผู้ส่งเคสมีลูกสาว 3 คน คนโตแต่งงานมา 5 ปี เคยท้อง 1 ครั้งแต่ท้องนอกมดลูก หมอให้ทำแท้งและไม่ท้องอีกเลย ผู้ส่งเคสสงสัยว่ามีวิบากกรรมอะไรจึงไม่มีลูก ลูกสาวคนที่ 3 ตอนตั้งท้อง ผู้ส่งเคสอยากดื่มแต่เหล้าเบียร์ ซื้อมาดื่มเรื่อยๆ จนคลอด เมื่อเกิดมาผิวพรรณสากและหยาบกร้านมาก โตมาสิวเต็มหน้า ผิวแพ้ง่าย มีผื่นคันประจำ

น้องสาวและน้องเขยของผู้ส่งเคสเป็นข้าราชการ น้องเขยเป็นศึกษานิเทศก์ น้องสาวเป็นอาจารย์ ทั้งคู่ป่วยเป็นโรคพาร์กินสัน มือเท้าสั่น ตัวแข็ง คอแข็ง ตาแข็ง บางครั้งสมองเบลอ ความคิด คำพูด การกระทำช้า อาการดีขึ้นเฉพาะตอนทานยา ยาหมดฤทธิ์ก็กลับมาเป็นเหมือนเดิม ต้องออกจากราชการก่อนเกษียณ น้องสาวเป็นมา 7 ปี น้องเขย 4 ปี ตัวผู้ส่งเคสเองก็เริ่มเป็นพาร์กินสันได้ 3 ปีแล้ว