ครหิตชาดก ชาดกว่าด้วยลิงติเตียนมนุษย์

วานรทั้งฝูงเมื่อได้รู้ถึงพฤติกรรมของมนุษย์เช่นนั้นก็พากันติเตียน บ้างก็ชำระล้างหูของตน แล้วร่วมใจกันย้ายถิ่นฐานให้ไกลจากมนุษย์ เข้าไปในป่าลึกสุดๆ ของหิมพานต์ https://dmc.tv/a23475

บทความธรรมะ Dhamma Articles > นิทานชาดก 500 ชาติ
[ 8 ก.ค. 2561 ] - [ ผู้อ่าน : 4762 ]

ชาดก 500 ชาติ

ครหิตชาดก-ชาดกว่าด้วยลิงติเตียนมนุษย์

ภิกษุผู้ชอบสะสมของเกินความจำเป็นเพราะด้วยเหตุอำนาจกิเลสเข้าครอบงำ

ภิกษุผู้ชอบสะสมของเกินความจำเป็นเพราะด้วยเหตุอำนาจกิเลสเข้าครอบงำ
  
     ครั้งหนึ่งพระพุทธศาสดา เมื่อประทับอยู่ ณ พระเชตวันมหาวิหาร ศูนย์รวมจิตใจพุทธศาสนิกชนกลางมหานครสาวัตถี  ทรงปรารภพระภิกษุรูปหนึ่ง เป็นภิกษุผู้ถูกเหล่าภิกษุสงฆ์
ทั้งปวงกล่าวติเตียน เหตุเพราะท่านผู้นี้ถูกอำนาจกิเลสครอบงำ ให้อยากได้ อยากมี และอยากเป็นเจ้าของทรัพย์สิ่งของต่างๆ ไม่จบสิ้น เครื่องบริขารต่างๆ จึงถูกสะสมไว้
เกินความพอเพียง
 
ภิกษุผู้มีความโลภอยากได้ทุกอย่างแม้กระทั้งของที่<a href=http://www.dmc.tv/search/สาธุชน title='สาธุชน' target=_blank><font color=#333333>สาธุชน</font></a>นำมาถวายเป็นสังฆทาน
 
ภิกษุผู้มีความโลภอยากได้ทุกอย่างแม้กระทั้งของที่สาธุชนนำมาถวายเป็นสังฆทาน
 
      “ ฮือ งามเหลือเกิน ถ้านับชิ้นนี้ด้วย เราก็สะสมได้สิบชิ้นแล้วสิน่ะ ดีจังเลย ” มิใช่แต่บริขารที่สมควรเท่านั้นที่ภิกษุรูปนี้เก็บสะสมไว้ เขายังเสาะหาสิ่งของมีราคาอื่นๆ
ไว้ครองอีกเป็นจำนวนมากเช่นกัน เพียงเพื่อความสุขที่ได้กล่าวว่า นี่ของตน นั่นก็ของตน แค่นั้นเอง 
 
ภิกษุผู้ชอบสะสมของถูกติเตียนโดยเหล่าภิกษุสงฆ์
 
ภิกษุผู้ชอบสะสมของถูกติเตียนโดยเหล่าภิกษุสงฆ์
 
     “ ของชิ้นนี้ของเราช่างสวยเหลือเกิน นั่นก็ของเรา นี่ก็ของเรา ของเราทั้งหมด สุขใจจริงๆ ” สิ่งอันน่ารังเกียจและถูกติเตียนของภิกษุรูปนี้อีกประการคือ การชอบแย่งชิง
อวดอ้างเอาสิ่งของสาธารณะมาเป็นของตน “ อ้าวท่าน ปล่อยผ้าชิ้นนั้นเลย อาตมาจองไว้ ตั้งแต่เห็นเขาเอามาถวายสังฆทานแล้ว อาตมาเห็นก่อน
ฉะนั้นก็ต้องเป็นของอาตมา เอามาเลยๆ ไม่ต้องจับ ”
 
พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงโปรดภิกษุสงฆ์ผู้ที่ติดอยู่ในห้วงของกิเลสแห่งความโลภ
 
พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงโปรดภิกษุสงฆ์ผู้ที่ติดอยู่ในห้วงของกิเลสแห่งความโลภ
 
     “ อะไรกัน แม้แต่ของที่ผู้ใจบุญเอามาถวาย ยังคิดจับจองเป็นเจ้าของได้อีกหรือนี่ ” นานวันเข้า คำติเตียนเรื่องกิเลสอยากได้อยากครอบครองของภิกษุรูปนี้
ก็ฉาวไปทั้งพระวิหาร ซึ่งแน่นอนว่าต้องรบกวนสู่พระเนตรพระกรรณของพระพุทธเจ้าผู้ทรงคุณอันประเสริฐด้วย
 
ฝูงลิงและเหล่าสรรพสัตว์มากมาย ณ หิมวันตประเทศ
 
ฝูงลิงและเหล่าสรรพสัตว์มากมาย ณ หิมวันตประเทศ
 
     “ ท่านเป็นภิกษุสงฆ์อยู่ในพระธรรมวินัย ทำไมท่านไม่เคารพกฎของสงฆ์ยึดมั่นในพระธรรมวินัยเลยเล่า ไฉนยังสนใจแต่เรื่องกิเลส ” “ ฮึ อิจฉาที่เรามีของเยอะกว่าละสิ น่าเบื่อจริงๆ เลย ”
องค์พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงมีพระมหากรุณาธิคุณสงเคราะห์ภิกษุให้พ้นจากเงากิเลสแห่งโลภและหลงนั้น
 
ลิงน้อยกินผลไม้เพลินจนถูกนายพรานจับได้
 
ลิงน้อยกินผลไม้เพลินจนถูกนายพรานจับได้
 
     “ ดูก่อนภิกษุ ธรรมดากิเลสนั้น แม้สัตว์เดรัจฉานทั้งหลายก็ติเตียนมาแล้ว ในกาลก่อนเธอมีโอกาสเกิดเป็นมนุษย์ ซ้ำมีวาสนาได้บวชในพระศาสนาเช่นนี้
ไฉนยังกระสันด้วยอำนาจกิเลสที่แม้สัตว์เดรัจฉานก็ติเตียนอีกเล่า ” ครั้งนั้นพระองค์ได้ทรงตรัสเล่า ครหิตชาดก อบรมภิกษุดังนี้
 
เจ้าลิงน้อยถูกนำตัวมาถวายแด่พระเจ้าพรหมทัตกษัตริย์เมืองพาราณสี
 
เจ้าลิงน้อยถูกนำตัวมาถวายแด่พระเจ้าพรหมทัตกษัตริย์เมืองพาราณสี
 
     หิมวันตประเทศอันคลาคล่ำด้วยสรรพชีวิตนักพรตชีไพรในอดีต ยังมีวานรน้อยตัวหนึ่งกำเนิดขึ้นกลางฝูงวานรจำนวนมาก ออกติดตามฝูงหาผลไม้กินจนเติบใหญ่อยู่ในหิมพาน
“ เจี๊ยกๆๆ เพื่อนเราหายไปไหนหมดเนี่ย เผลอแปปเดียวเอง ” เคราะห์ร้ายวันหนึ่งวานรตัวนี้ถูกพรานป่าจับได้ จึงนำออกจากป่ามามัดไว้ในหมู่บ้านเพื่อถวายต่อพระเจ้าพรหมทัต
กษัตริย์พาราณสี 
 
เจ้าลิงน้อยนำผลไม้มาถวายแด่พระเจ้าพรหมทัต
 
เจ้าลิงน้อยนำผลไม้มาถวายแด่พระเจ้าพรหมทัต 
     
     “ ได้เวลาเดินทางแล้วลิงน้อยเอ๋ย เจ้าจะได้อาศัยพระราชนิเวศน์ อยู่ให้สบาย อย่าโวยวายไปเลย ” “ เจี๊ยกๆๆ ปล่อยๆๆ ปล่อยเราไปเดี๋ยวนี้ เราไม่ไปอยู่ที่ไหนทั้งนั้นแหละ ”
วานรตัวนี้มีสติปัญญาติดตัวมาแต่ปางก่อน กุศลกรรมอันดีเช่นนี้เป็นรางวัลของผู้เคยทำบุญทานไว้ ใครพบเห็นก็รักใคร่เมตตา “ เจ้าลิงน้อยนี่ ช่างน่ารักจริงๆ ดูท่าทางฉลาด
กว่าลิงธรรมดาเลยนะเนี่ย ขอบใจเจ้ามากที่นำมาให้เรา ทหารนำของรางวัลมามอบให้พรานคนนี้หน่อย มาอยู่กับเรานะ เจ้าลิงน้อย ” “ เจี๊ยกๆๆ ” 
 
พระเจ้าพรหมทัตทรงตัดสินพระทัยส่งเจ้าลิงน้อยกลับไปยังบ้านเกิดของมัน
 
พระเจ้าพรหมทัตทรงตัดสินพระทัยส่งเจ้าลิงน้อยกลับไปยังบ้านเกิดของมัน
 
     พระเจ้าพรหมทัตทรงบัญชาให้พรานดูแลวานรนั้นในพระราชอุทยาน ยามทรงว่างราชกิจ ก็มักสำราญพระทัยกับความฉลาดของลิงตัวนี้อยู่เสมอ “ อ้าว เลือกสิว่า ผลสาลี่
ที่เจ้าชอบมันอันไหน เฮอะๆๆ ฉลาดจริงๆ รู้จักซะด้วย ” จากเดือนจนผ่านไปเป็นปี วานรจากหิมพานก็ยิ่งฉลาดใกล้เคียงมนุษย์ขึ้นทุกที “ เจ้าลิงน้อยตัวนี้ รบเร้าที่จะนำผลไม้
มาถวายพระองค์พะยะค่ะ ”
 
นายพรานนำเจ้าลิงน้อยมาส่งในป่ายังถิ่นที่อยู่เดิมของมัน
 
นายพรานนำเจ้าลิงน้อยมาส่งในป่ายังถิ่นที่อยู่เดิมของมัน
 
     “ หึๆ เจ้าลิงน้อยของข้า เจ้ารู้จักนำผลไม้มาถวายเราด้วยรึนี่ มา มา มะ น่ารักจริงๆ เลย เจ้านี่ฉลาดขึ้นทุกวัน” ด้วยความที่วานรนั้นมักนำผลไม้มาถวายอยู่เสมอๆ วันหนึ่ง
พระเจ้าอยู่หัวก็ทรงระลึกได้ “ ชะรอยลิงน้อยคงสำนึกรักบ้านเกิด การนำมันมาใช้สอยในวัง คงลำบากแก่มันไม่น้อย เอาล่ะเราจะปล่อยเจ้าให้มีอิสระ เจ้าคงอยากใช้ชีวิต
กับญาติๆ ของเจ้ามากกว่าละสิ ”
 
บรรดาลิงทั้งหลายต่างมารุมล้อมซักถามถึงความเป็นอยู่ของเจ้าลิงน้อย
 
บรรดาลิงทั้งหลายต่างมารุมล้อมซักถามถึงความเป็นอยู่ของเจ้าลิงน้อย
  
     พระเจ้าพรหมทัตทรงหลั่งอุทกให้ชีวิตเป็นทาน ปล่อยวานรนั้นสู่ป่าหิมพานต์บ้านเกิดในเวลาต่อมา “ ไปเถิดเจ้าลิงเอ๋ย เราจะปล่อยให้เจ้าเป็นอิสระ นั่นคงทำให้เจ้า
มีความสุขมากกว่าอยู่ที่นี่สินะ นายพรานเจ้าจงเป็นธุระนำสัตว์ผู้ร่วมทุกข์ตัวนี้กลับสู่มาตุภูมิของมันด้วยเถิด ” ไม่นานต่อมานายพรานก็เดินทางถึงกลางป่าหิมพาน
ใกล้ถิ่นเดิมที่เคยจับตัวลิงน้อยได้ จึงมอบอิสรภาพแก่กันตรงนั้น
 
 
ลิงผู้เฒ่ารบเร้าให้เจ้าลิงน้อยเล่าถึงความเป็นอยู่ของมนุษย์    

ลิงผู้เฒ่ารบเร้าให้เจ้าลิงน้อยเล่าถึงความเป็นอยู่ของมนุษย์
 
     “ ลาก่อนเจ้าลิงน้อยหวังว่าคงจำทางกลับบ้านของเจ้าถูกนะ ” เวลานั้นหิมวันตประเทศเขตวานรนิวาสก็ครึกครื้นด้วยความยินดีในการกลับมาของลิงในฝูงผู้จากไปนับปี
“ เร็วๆๆ เจ้าลิงน้อยนั่นกลับมาแล้วนะ ไปต้อนรับกันเถอะพวกเรา ไปๆๆ ” “ จริงเหรอ ดีจังเลย ไม่รู้เค้าไปไหน มามะ รีบไปกันเถอะ ข้าจะให้ลิงน้อยนั่นเล่าให้ฟังซะหน่อย ”
เหมือนอาคันตุกะมาเยือน ลิงผู้คืนสู่เหย้าจึงได้รับเกียรติให้นั่งที่โล่งแจ้งเป็นจุดเด่น 
 
มนุษย์ล้วนมีความเห็นแก่ตัวไม่เคยพอใจในสิ่งที่ตนเองมี
 
มนุษย์ล้วนมีความเห็นแก่ตัวไม่เคยพอใจในสิ่งที่ตนเองมี
  
     “ สวัสดี เราจากที่นี่ไปนาน แต่ทุกอย่างยังเหมือนเดิมเลยนะ เราคิดถึงพวกท่านมากเลย พวกท่านเป็นยังไงกันบ้าง สบายดีกันใช่ไหม ” วานรผู้กลับสู่บ้านเกิดบอกเล่าชีวิต
ความเป็นอยู่ในพาราณสีจนหมด แต่กับความประพฤติของมนุษย์กลับไม่อยากพูดถึง “ ทำไมละ ทำไมเจ้าถึงไม่อยากเล่าเรื่องความประพฤติของมนุษย์ให้เราฟังละ ”
“ นั้นนะสิ เราอยากรู้จังว่า มนุษย์พวกนั้นเขาเป็นยังไงกัน ” “ เล่ามาเถอะนะ เล่ามาเถอะ ข้าอยากจะรู้ ”
 
มนุษย์ทำร้ายฆ่าฟันชีวิตของผู้อื่นเพียงเพื่อความสนุกของตนเอง
 
มนุษย์ทำร้ายฆ่าฟันชีวิตของผู้อื่นเพียงเพื่อความสนุกของตนเอง
 
      ลิงตัวอื่นๆ รบเร้าอยู่นาน วานรน้อยนี้ก็ไม่ยอมปริปากเล่าเรื่องนี้แต่อย่างใด จนถึงกับมีลิงอาวุโสขึ้นมาขอร้อง ลิงตัวสำคัญของพระเจ้าพรหมทัตจึงจำใจบอกเล่าเรื่องมนุษย์ให้ฟัง
“ เล่ามาเถิด เจ้าลิงน้อย ถือว่าเป็นการให้ความรู้แก่พวกเราชาวลิง ” “ ความจริง เราไม่อยากพูดถึงผู้มีชีวิตพวกนี้เลย มันไม่ใช่เรื่องที่ดีนัก แต่หากพวกท่านอยากรู้จริงๆ เราจะเล่าให้ฟัง
ทุกๆ คนไม่ว่าวรรณะกษัตริย์ พราหมณ์ หรือพ่อค้า แต่ละคนทั้งหลายนั้น ต่างไม่เคยเพียงพอในสิ่งที่พวกเขามีอยู่ ต่างพากันกล่าวแต่ว่า สิ่งนั้นของเรา ตั้งแต่พูดได้จนตายลง
 
มนุษย์ชอบยักยอกของส่วนรวมมาเป็นของส่วนตนเพื่อผลประโยชน์ของตนเอง
 
มนุษย์ชอบยักยอกของส่วนรวมมาเป็นของส่วนตนเพื่อผลประโยชน์ของตนเอง
 
     ตั้งแต่เราไปอยู่ที่นั่น เราก็ได้ยินคำนี้มาตลอด จนกระทั่งถึงวันที่เราถูกปล่อยตัวออกมา แม้แต่ตัวของเราเองก็กลายเป็นของสิ่งนั้นของเขาเหมือนกัน พวกเขากลุ่มหนึ่ง
ซึ่งถือว่าไม่น้อยเลยที่ชอบสนุกสนานเอาประโยชน์กับการฆ่าฟันผู้อื่น ทำลายผู้อื่นเพื่อความอยู่ต่อไปของตน ” “ ฮ่าๆ นั่นไงฝีมือข้า ลูกธนูโดนลำตัวลานั้นเต็มๆ ”
“ โอ้ย ของเจ้ายิงตั้งหลายดอกถึงจะถูก ของข้านี้ ดอกเดียว ครั้งเดียว ปักคอเล้ย ฮ่าๆๆ

มนุษย์ไม่มีความซื่อสัตย์ในคู่สามีภรรยาของตนเอง
 
มนุษย์ไม่มีความซื่อสัตย์ในคู่สามีภรรยาของตนเอง
 
     ” พวกมนุษย์มักฉ้อฉลเอาเปรียบกันในประโยชน์โชคลาภเป็นอาจิณ มนุษย์ลักขโมยกันตลอดเวลา โดยไม่เคยนั่งคิดทบทวนถูกผิด “ เฮ้ย อันนี้ข้าจะยักยอกไว้เอง เจ้ารีบเอา
ไปซ่อนไว้ด้านโน้นเร็วเข้า เดี๋ยวจะมีใครมาเห็นของดีเลยนะเนี่ย ” “ การครองเรือนมีคู่ของชายหญิงก็มีไม่น้อย ที่พวกเขาไม่สื่อสัตย์ต่อกัน หญิงหนึ่งอาจร่ำลาสามีประหนึ่ง
อาวรณ์ห่วงใย แต่ในเวลาเดียวกันก็มีชายอื่นมาสำรองระเริงชู้กัน ” “ พี่จ๊ะ อย่าไปนานนักนะจ๊ะ น้องกลัวจะอยู่คนเดียวไม่ได้ (ฮึ ไปเลย ไปหลายวันเลยก็ดี จะได้มีเวลาอยู่กับชู้รัก) ”
 
มนุษย์ชอบ<a href=http://www.dmc.tv/pages/%E0%B9%81%E0%B8%81%E0%B9%89%E0%B8%81%E0%B8%A3%E0%B8%A3%E0%B8%A1-%E0%B8%A3%E0%B8%B9%E0%B9%89%E0%B8%97%E0%B8%B1%E0%B8%99%E0%B8%A7%E0%B8%B4%E0%B8%9A%E0%B8%B2%E0%B8%81%E0%B8%81%E0%B8%A3%E0%B8%A3%E0%B8%A1/Karma-Retribution-%E0%B8%9A%E0%B9%89%E0%B8%B2-%E0%B8%94%E0%B8%B2%E0%B8%A7%E0%B8%99%E0%B9%8C%E0%B8%8B%E0%B8%B4%E0%B8%99%E0%B9%82%E0%B8%94%E0%B8%A3%E0%B8%A1-%E0%B8%AD%E0%B8%AD%E0%B8%97%E0%B8%B4%E0%B8%AA%E0%B8%95%E0%B8%B4%E0%B8%81.html title='ดื่มสุรา' target=_blank><font color=#333333>ดื่มสุรา</font></a>ยาเมาเพื่อกลบเกลื่อนความทุกข์และความกลัว
 
มนุษย์ชอบดื่มสุรายาเมาเพื่อกลบเกลื่อนความทุกข์และความกลัว
 
     “ ชายอันเป็นชู้กับสตรีของคนอื่น ก็มีสตรีอีกคนเป็นเจ้าของอยู่แล้วเช่นกัน ” “ น้องจ๋า พี่ต้องไปต่างจังหวัดสัก 2-3 วัน เจ้าอยู่คนเดียวระวังตัวด้วยนะจ๊ะ พี่เป็นห่วงเหลือเกิน
(ฮึๆ มีเวลาตั้ง 2-3 วัน แอบไปหาชู้รักของเราดีกว่า) ” มนุษย์มีกามเป็นอาภรณ์ แม้สวดมนต์ภาวนาสักเท่าใด ก็ไม่อาจเข้าถึงพระธรรมบริสุทธิ์ได้จริง อีกผู้คนยังห่างธรรมะ
แทบทั้งแผ่นดินก็ยังประพฤติผิดทางวาจา “ นายข้าเป็นคนดีมากเลย เจ้าไว้ใจเถอะ ลงคะแนนให้นายข้า แล้วเจ้าจะมีความเป็นอยู่ที่ดีกว่านี้แน่ เอาๆ นี่เงินเล็กน้อยเอาเก็บไว้ใช้
ถ้านายข้าได้รับเลือก เจ้าจะได้มากกว่านี้อีก ”
 
 
มนุษย์ชอบทะเลาะแย่งชิงแบ่งแยกหมู่เหล่าถือตัวถือตนว่าดีกว่าอีกฝ่าย
 
มนุษย์ชอบทะเลาะแย่งชิงแบ่งแยกหมู่เหล่าถือตัวถือตนว่าดีกว่าอีกฝ่าย
 
     “ อีกทั้งยังมีคนบาปผู้อ่อนแอที่ใช้น้ำเมาเป็นที่พึ่งแก่ตน พวกเขาดื่มเพื่อให้ลืมเกรงกลัวเจ้านาย ลืมเกลียดกลัวภรรยาชั่วขณะ พวกเขาทำลายบุคลิกและสุขภาพตนเอง
ด้วยน้ำเมากันเป็นนิจ “ ฮึ ดื่มเข้าไปเถอะเหล้านี่ ดื่มแล้วมีอะไรดีขึ้นมาบ้างไหม งานก็โดนไล่ออก หนี้สินอีกก็ล้นพ้นตัว ไม่รู้จักหางงหางานทำ ชั้นละเซ็งจริงๆ กับแก่เนี่ย ”
“ โอ้ เมียจ๋า อย่าโกรธไปเลยนะจ๊ะ เดี๋ยวแก่เร็ว อย่างน้อยเหล้าเนี่ยก็ทำให้พี่มองน้องสวยขึ้นนะจ๊ะ ” “ ที่สำคัญมนุษย์ยังแบ่งแยกหมู่เหล่ากัน โดยยกตนและพวกตนว่าถูกต้อง
ว่าดีกว่าอีกฝ่ายหนึ่ง ” “ นายข้าถูก นายเจ้าล่ะผิด ” “ นายของเจ้านั่นแหละที่โกงกิน นายของข้าดีกว่า ” 
 
บรรดาลิงทั้งหลายเมื่อได้ฟังเรื่องราวของมนุษย์ต่างก็พากันชำระหูของตน
 
บรรดาลิงทั้งหลายเมื่อได้ฟังเรื่องราวของมนุษย์ต่างก็พากันชำระหูของตน
 
     “ ชาติพันธ์ของมนุษย์คืนสูญสลายไปแบบล้างเผ่ากันมาแล้วหลายกัปหลายกัลป์เพราะการถือกิเลสตัณหาของเราๆ นี่แหละ เพื่อนลิงทั้งหลายเอ๋ย ด้วยเหตุนี้ยังไงละ
เราถึงไม่อยากกล่าวถึงมนุษย์นัก ” วานรทั้งฝูงเมื่อได้รู้ถึงพฤติกรรมของมนุษย์เช่นนั้นก็พากันติเตียน บ้างก็ชำระล้างหูของตน แล้วร่วมใจกันย้ายถิ่นฐานให้ไกลจากมนุษย์
เข้าไปในป่าลึกสุดๆ ของหิมพานต์ “ จึ๋ย เจี๊ยก ถ้าเรารู้ว่าพฤติกรรมของมนุษย์เลวร้ายเช่นนี้นะ เราไม่ขอให้เจ้าเล่าให้ฟังดีกว่า ฟังแล้วขนลุกเลย เจี๊ยก ”
 
พระศาสดาทรงประกาศสัจธรรมหลังจากที่ทรงเล่า ครหิตชาดกจบลง
 
พระศาสดาทรงประกาศสัจธรรมหลังจากที่ทรงเล่า ครหิตชาดกจบลง
 
     “ น่าเกลียด น่ากลัวจริงๆ เลย ชาตินี้ขอละนะ อย่าให้พบให้เจอกันเลย ” พระพุทธศาสดาแสดงพระธรรมเทศนา ครหิตชาดกนี้จบแล้ว ทรงประกาศสัจธรรมเป็นอริยสัจ
ภิกษุผู้มีกรรมแต่ปางบรรพ์ ก็ตั้งจิตมั่นในโสดาปัตติผล คือเข้าใจพระธรรมบรรลุโสดาบัน
 
 
 

ในพุทธกาลต่อมา ฝูงวานรแห่งหิมพานต์ กำเนิดเป็น พุทธบริษัท
วานรผู้เลิศปัญญา เสวยพระชาติเป็น พระพุทธเจ้า
 

รับชมคลิปวิดีโอครหิตชาดก ชาดกว่าด้วยลิงติเตียนมนุษย์
ชมวิดีโอครหิตชาดก ชาดกว่าด้วยลิงติเตียนมนุษย์   Download ธรรมะครหิตชาดก ชาดกว่าด้วยลิงติเตียนมนุษย์
 
 
 




พิมพ์บทความนี้



บทความอื่นๆ ในหมวด

      จุลลโพธิชาดก ชาดกว่าด้วยความโกรธ
      ฉวชาดก ชาดกว่าด้วยการนั่งที่ไม่สมควร
      กักกรชาดก ชาดกว่าด้วยผู้ฉลาดเอาตัวรอดได้
      ปัญจภีรุกชาดก ชาดกว่าด้วยความสวัสดี
      ทุราชานชาดก ชาดกว่าด้วยภาวะของหญิงรู้ได้ยาก
      จัมมสาฏกชาดก ชาดกว่าด้วยนักบวชไหว้แพะ
      ฆตบัณฑิตชาดก ชาดกว่าด้วยความดับความโศก
      กุลาวกชาดก ชาดกว่าด้วยการเสียสละ
      อัสสกชาดก ชาดกว่าด้วยพระเทวีอุพพรีเกิดเป็นด้วงขี้ควาย
      อารามทูสกชาดก ชาดกว่าด้วยความฉลาดอันไม่เป็นประโยชน์
      ลฏุกิกชาดก ชาดกว่าด้วยนางนกไส้ ตอนที่ 1
      มสกชาดก ชาดกว่าด้วยมีศัตรูผู้มีปัญญาดีกว่ามีมิตรโง่