ผลปฏิบัติธรรม
กัลยาณมิตร สนิท กรุดโกศล (อเมริกา)
ลูกชื่อ สนิท กรุดโกศล อายุ 72 ปี เป็นนักเรียนโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา จากนิวเจอร์ซี อเมริกา เข้าวัดเมื่อปี พ.ศ.2545 และเป็นนักเรียนตั้งแต่ยังไม่มีจานดาวธรรม เรียนทางโทรศัพท์ บางวันฟังเกือบ 2 ชม. หูแทบสว่าง พอติดจานได้ก็ดู DMC ช่องนี้ช่องเดียวทุกวัน ติดต่อกันมา 2 ปีกว่าแล้ว ตอนนี้เลิกดูหนังหรือละครแล้วค่ะ
ลูกขอเล่า การปฏิบัติธรรม และอานุภาพของพระเดชพระคุณหลวงปู่ฯ ให้นักเรียนโรงเรียนอนุบาลฯทั่วโลก ฟังเพื่อบูชาธรรมพระเดชพระคุณหลวงปู่ฯ ดังนี้ค่ะ
ขณะที่ลูกนั่งสมาธิ ลูกทำใจสบายๆ ปล่อยวางทุกเรื่อง ไม่คิดอะไร ไม่เอาใครเลย มีเราชีวิตเดียว ปล่อยใจไปเรื่อยๆ แล้วอยู่ๆ ข้างในท้องของลูกก็ว่าง โล่ง เหมือนกลางอวกาศ
สักพัก ท้องของลูกเป็นเหมือนหลุมเพชร เหมือนมีเพชรในท้องใสสว่างมากๆ เลยเจ้าค่ะ พอ มองไปๆ ก็กลายเป็นดวงแก้ว แล้วมีองค์พระอยู่ตรงกลาง ท่านใส สวยมากค่ะ ลูกมีความสุขมากๆ ตัวเบา โปร่ง โล่ง พระท่านลอยอยู่ในท้อง
เห็นคืนแรก ลูกไม่กล้านอนเลยค่ะ กลัวพระหาย ไม่อยากละสายตาไปจากท่านเลย คืนนั้นผ่านไป จนตี2 ตี3 กว่าจะหลับ หลังจากวันนั้น ลูกก็นั่งทั้งกลางวัน กลางคืน มีเวลาเมื่อไหร่ก็นั่ง ตรึกองค์พระตลอด และลูกชอบคาถาสำเร็จของโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยามาก คาถานี้สำเร็จจริงๆค่ะ พอลูกท่อง คาถาว่า “แม้มืดตื้อมืดมิด ก็มีสิทธิ์เข้าถึงธรรม” เดินไปท่องไป รู้สึกว่าเวลาท่องคาถานี้แล้ว จะเห็นองค์พระได้เร็วมากเลย เจ้าค่ะ
ตอนที่หลวงพ่อแจ้งข่าวบุญว่า จะอัญเชิญหลวงปู่ทองคำเข้าประดิษฐานในมหาวิหาร ลูกก็นั่งสมาธิ แปลกมากเลยค่ะ ภายในท้องของลูกสว่างเป็นพิเศษ มีองค์พระท่านสว่างมากๆ เห็นองค์พระสักระยะหนึ่ง องค์พระก็หายไป แล้วก็เห็นพระเดชพระคุณหลวงปู่ฯขึ้นมา ลูกปลื้มปีติมาก หัวใจมันพอง ลูกจะสวดบทสรรเสริญพระเดชพระคุณหลวงปู่ฯทุกวันๆ สวดมนต์ไปก็มองไปในท้อง ท่านก็อยู่ตรงกลางท้อง ท่านจะอยู่เป็นประจำ ถ้าตรึกไปแล้วก็พบเลย ท่านใสสว่างมากๆ
ตอนนี้ ลูกมีชีวิตไป วันหนึ่งๆ อย่างสบายใจ นึกถึงพระเดชพระคุณหลวงปู่ฯ ท่านก็มาให้เห็น นึกถึงหลวงพ่อ หลวงพ่อก็มาให้เห็น นึกถึงคุณยายอาจารย์ คุณยายอาจารย์ก็มาให้เห็น เห็นได้ตลอด เมื่อก่อนลูกจะเป็นคนใจร้อน ตอนนี้ใจเย็น พอเห็นองค์พระแล้ว ใจเฉยๆ สุขไปเรื่อยๆ เดินตรึกถึงพระ เห็นพระเป็นกิจวัตรประจำวัน นึกเมื่อไหร่ก็จะพบท่าน แล้วเราก็อบอุ่นใจ
แล้วลูกก็ยิ่งซาบซึ้งในอานุภาพของพระเดชพระคุณหลวงปู่ฯ คือ เช้าวันหนึ่ง ลูกลุกขึ้นมาสวดมนต์ทำวัตรเช้า สวดเสร็จแล้วก็ลืมตามองไปที่รูปภาพของพระเดชพระคุณหลวงปู่ฯ อัศจรรย์มาก...ภาพของท่านมีแสงออกมา เป็นเหมือนแสงนีออน มีสีชมพู สีม่วง สีขาว หลายหลากสี เหมือนรุ้ง พอเห็นอย่างนั้นแล้วลูกก็คิดว่า "ตาของเราอาจไม่ดี" จึงลุกไปเอายามาหยอดตา แล้วก็ไปนั่งดูใกล้ๆ อีกที ก็ยังเห็นพระเดชพระคุณหลวงปู่ฯ ท่านดูหนุ่มมาก
ลูกก็คิดว่า "ตายแล้ว...ตาของฉันเป็นอะไรหรือเปล่า" แล้วลูกก็เลยคิดจะเอารูปของพระเดชพระคุณหลวงปู่ฯ ไปให้คนอื่นดู แต่ก็ฉุกคิดว่า "ถ้าเขาไม่เห็น เขาจะเอาเราไปหาจิตแพทย์น่ะสิ" เดินอยู่อย่างนั้น 3 ชม. ขึ้นบ้าง ลงบ้าง อยากจะเอารูปนี้ไปโชว์ แต่ทำไม่ได้ ก็เลยนั่งดูอยู่คนเดียว ตั้งแต่ 9 โมง จนถึงเที่ยงแสงนั้นจึงหายไป
อีกครั้งหนึ่ง มีเพื่อนมาเยี่ยมที่บ้าน ลูกก็ชวนเขามาวัด แต่เขาปฏิเสธ บอกว่า "คุณไปเถอะ ฉันไม่มีวันไปหรอก" ลูกก็ไม่สนใจ ก็นั่งสวดมนต์ไป อยู่ๆ เขาก็มานั่งสวดกับลูกด้วย ตรงนั้นลูกมีภาพของพระเดชพระคุณหลวงปู่ฯ กลางท้องฟ้า มีอัศจรรย์ตะวันแก้ว ใส่กรอบติดไว้ข้างฝาผนัง พอลูกสวดจบ ก็ลืมตาขึ้น แล้วก็หันไปถามเขาว่า "เป็นไงบ้าง" เขาบอกว่า "อย่าเพิ่งพูด เธอดูที่ภาพนั้นสิ" แล้วหันตามมือเธอไป โอ้โฮ...มีคลื่นทะเลสีทอง ออกมาจากรูปของพระเดชพระคุณหลวงปู่ฯ คลื่นลูกเก่าหาย คลื่นลูกใหม่ก็ตามมา หลายๆครั้ง เห็นด้วยตาเนื้อนี้เลย ตั้งแต่วันนั้นมา เพื่อนคนนี้ก็เข้าวัดมาจนทุกวันนี้
บางทีตอนมีข่าวบุญ ลูกก็ไปชวนชาวอเมริกันทำบุญสร้างพระ เขาตอบว่า "ไม่หรอก ผมไม่ได้นับถือศาสนานี้" ลูกก็รับฟังเขาด้วยความเข้าใจ แต่ไม่เห็นด้วย วันหนึ่ง สวดมนต์เสร็จ ลูกก็เลยนั่งอธิษฐานบอกพระเดชพระคุณหลวงปู่ฯว่า "หลวงปู่เจ้าขา ถ้าเขามีบุญ แม้จะเป็นชาวต่างชาติ ก็ขอให้เขาคิดสร้างพระสักองค์ก็ยังดี ถ้าเขาไม่มีบุญทางนี้ ก็ให้เขาลืมที่ลูกเคยพูดชวนไปเลยนะเจ้าคะ" อธิษฐานจิตเสร็จลูกก็นอน วันรุ่งขึ้นมาเจอกัน เขาก็ทักลูกประโยคแรกเลยว่า "เมื่อวานนี้คุณบอกผมว่าทำบุญอะไรนะ" ลูกตอบว่า "อ๋อ...สร้างพระไง" เขาบอกว่า "งั้นผมขอสร้างเต็มองค์"
คำพูดที่พระเดชพระคุณหลวงปู่ฯ บอกว่า "หยุดเป็นตัวสำเร็จ" ใช่เลยค่ะ หยุดเป็นตัวสำเร็จจริงๆ ใจไม่หยุดไม่เห็นพระจริงๆ ลูกกราบขอบพระคุณพระเดชพระคุณหลวงปู่ฯและหลวงพ่ออย่างยิ่ง ถ้าไม่มีพระเดชพระคุณหลวงปู่ฯ และหลวงพ่อ ลูกคงไม่มีวันนี้ ลูกรักหลวงพ่อมากๆ ค่ะ หลวงพ่อคือชีวิตและลมหายใจของลูก ตอนนี้ลูกขอแค่มีพระในตัวเป็นที่พึ่ง ก็สุดยอดแล้วค่ะ
