ฉวิวณฺณ

(องฺคานิ) อ. อวัยวะ ท. มีผิวเป็นต้น

ซึ่งผิวและหนังและเนื้อ ท.

โรคแห่งผิว

ความงามแห่งผิว

(ธมฺโม) ในธรรม อันประดับเฉพาะแล้วด้วยคุณอื่นต่างโดยคุณมีอภิญญาหกและปฏิสัมภิทาเป็นต้น

ผู้เผาซึ่งศพ

อัน(การ)ฝึกซึ่งอินทรีย์หก

ศพ; อันเน่าเปื่อย

ความหิว

สะเก็ดไม้