นิกฺขมนทิวส

สมัยเป็นที่ออกไป

กาลเป็นที่ออกไป

(อกฺขีนิ) อ. นัยน์ตา ท. ถึงแล้วซึ่งอาการคืออันเลื่อนออก

การออกไป

ออกไปอยู่, พลุ่งออกอยู่

(ตุมฺเห อ. ท่าน ท.) จงออกไป

(เช่น มนุสฺสา อ. มนุษย์ ท.) ย่อมออกไป

(เช่น ภิกฺขุ อ. ภิกษุ) จงออกไป

(เช่น ภิกฺขู อ. ภิกษุ ท.) จงออกไป

ย่อมออกไป