วิจรณการณ

กาลเป็นที่เที่ยวไป

ความเที่ยวไป, การเที่ยวไป, อันเที่ยวไป

ที่เป็นที่เที่ยวไป

(ตัว อ. ท่าน) จงเที่ยวไป

ความเป็นคืออันเที่ยวไป

ผู้เห็นแจ้งโดยปกติ,ผู้เห็นแจ้งโดยปกติ

อาการคืออันเที่ยวไป

ผู้มีปัญญาเป็นเครื่องเห็นแจ้ง,เป็นเครื่องเห็นแจ้ง

ย่อมเที่ยวไป

โดยความเป็นแห่งบุคคลผู้กินซึ่งวัตถุอันเป็นเดน