วิสชฺเชตุํ

ความเป็นแห่งตัณหาที่ซ่านไป

ถึงแล้วซึ่งธรรมอันมีสังขารไปปราศแล้ว

(ตณฺหา) ตัณหาอันซ่านไปแล้วในอารมณ์อย่างต่าง ๆ

(ธรรม) อันมีสังขารไปปราศแล้ว

กรรมอันชั่วคือการใส่ซึ่งยาพิษ

อันรื้อแล้ว

ความที่แห่งตัณหาเป็นธรรมชาติมีการบริโภคอันเป็นพิษ

อันมีกลิ่นเป็นพิษ

นํ้าอันบุคคลพึงดื่มอันเจือด้วยยาพิษ

ไม้แป้น