สมาธิ

น.,ปุ. สมาธิ แจกเหมือน มุนิ เช่น ป.เอก. สมาธิ อ. สมาธิ คำว่า สมาธิ มาจาก สํ + อา บทหน้า + ธา ธาตุ ในความทรงไว้ + อิ ปัจจัย สระ อยู่หลัง แปลงนิคคหิตเป็น ม ลบ อา ที่ ธา ธาตุ ได้รูปเป็น สมาธิ แปลว่า ความตั้งมั่น (ของจิต) เป็นภาวรูป ภาวสาธนะ วิ.ว่า สมาธานํ = สมาธิ หรือ วิ.ว่า เอการมฺมเณ สุฏฺฐุ อาธานํ = สมาธิ ความตั้งมั่นด้วยดีในอารมณ์เดียว (ของจิต)