อนตฺถ

อันกระทำซึ่งความฉิบหายมิใช่ประโยชน์

ผู้มีธาตุแห่งบุคคลผู้มีใจเป็นของมีอยู่แห่งตนหามิได้

คำอันมีประโยชน์หามิได้

ผู้มีใจเป็นของแห่งตนหามิได้

อันอาศัยแล้วซึ่งความฉิบหายมิใช่ประโยชน์

ผู้ไม่มีความถือตัวเกิน

วาจาอันประกอบแล้วด้วยบทอันมีประโยชน์หามิได้

ไม่ก้าวล่วงแล้ว

พราหมณ์ผู้ถามซึ่งความฉิบหายมิใช่ประโยชน์

ผู้เลี้ยงซึ่งบุคคลอื่นโดยปกติหามิได้