อปฺปฏิหตญาโณ

ว.,ปุ. (สตฺถา) อ.พระศาสดา ผู้ทรง มีพระญาณอันปัจจัยอะไรๆ ไม่กระทบแล้ว [ธ. ๓: อญฺญตรปุริส- หน้า ๑๐๖) เป็นฉัฏฐีตุลยา ธิกรณพหุพพิหิสมาส วิ.ว่า อปฺปฏิหตํ ญาณํ ยสฺส โส อปฺปฏิหตญาโณ (สตฺถา) พระญาณ ของพระศาสดาพระองค์ใด อันปัจจัยอะไรๆ ไม่กระทบแล้ว พระศาสดาพระองค์นั้น ชื่อว่า ทรงมีพระญาณอันปัจจัยอะไรๆ ไม่กระทบแล้ว คำว่า อปฺปฏิหต มาจาก น + ปฏิ บทหน้า + หน ธาตุ ในความกำจัด, ความกระทบ + ต ปัจจัย แปลง น เป็น อ เพราะพยัญชนะอยู่หลัง ซ้อน ปฺ หน้า ปฏิ ลบ น ที่สุดธาตุ ได้รูปเป็น อปฺปฏิหต ดู อกต