อสติ

๑ ก. ไม่มีอยู่ เป็นกิริยาคุมพากย์ของประโยค ลักขณะ เช่น อตฺเถ อสติ = ครั้นเมื่อความต้องการ ไม่มีอยู่ ศัพท์เดิมเป็น อสนฺต อ การันต์ ลง สฺมึ สัตตมีวิภัตติ ฝ่ายเอกวจนะ แปลง นฺต กับ สฺมึ เป็น ติ สำเร็จรูปเป็น อสติ แจกเหมือน ภควนฺตุ คำว่า อสนฺต มาจาก น + อส ธาตุ ในความมี, ความเป็น + อ ปัจจัยในกัตตุวาจก + อนฺต ปัจจัย ลบต้นธาตุ คือ อ ที่ อส ธาตุ เหลือไว้แต่ ส แปลง น เป็น อ เพราะพยัญชนะอยู่หลัง ได้รูปเป็น อสนฺต