อาลสิยาภิภูต

ว. ผู้อันความเป็นแห่งบุคคลผู้ เกียจคร้านครอบงำแล้ว ปุ. แจกเหมือน ปุริส เช่น ป.เอก. อาลสิยาภิโต (ภิกฺขุ) [ธ. ๒: อุกฺกณฺฐิต ภิกฺขุ หน้า ๑๐๖] เป็นตติยาตัปปุริสสมาส วิ.ว่า อาลสิเยน อภิภูโต = อาลสิยาภิโต (ภิกฺขุ) คำว่า อาลสิย มาจาก อลส ศัพท์ + ณิย ปัจจัย ใน ภาวตัทธิต ด้วยอำนาจ ณิย ปัจจัย ทีฆะ อ ต้นศัพท์ เป็น อา ลบ ณ เหลือไว้แต่ อิย ได้รูปเป็น อาลสิย วิ.ว่า อลสสฺส ภาโว = อาลสิยํ แจกเหมือน กุล เฉพาะฝ่ายเอก.