ผมคิดว่าการเดินธุดงค์ในเมือง มันยากกว่าการเดินธุดงค์ในป่ามากๆ เพราะมันเป็นบทฝึกตบะขั้นเทพ เพราะในป่ามีสิ่งเร้าภายนอกน้อยกว่า แต่ในเมืองมีความวุ่นวายเข้ามาให้เราได้เห็น ได้ยิน ได้กลิ่น ได้สัมผัสความร้อนระอุของแดด แต่หากทำได้ สมาธิเราจะก้าวหน้าอย่างก้าวกระโดดอย่างเหลือเชื่อ
วันจันทร์ที่ 25 มีนาคม 2556 เวลา 09.30 น.จะมีพิธีอัญเชิญรูปหล่อทองคำพระเดชพระคุณหลวงปู่ฯ เวียนรอบเมืองสุพรรณบุรี โดยพระธุดงค์จำนวน 1,000 กว่ารูป
ถ้าขาด V นี้ไปเราก็คงหิวโซไส้กิ่วท้องร้องจ๊อกๆ ซึ่งVที่ว่านั้นจะเป็นใครอื่นไปไม่ได้นอกจาก วี-ฟู้ด (V-Food)ค่ะ วี-ฟู้ดจะมีหน้าที่ต้ม ผัด แกง ทอด หุงข้าว แพ็คข้าวจัดส่งให้สาธุชน
ผมว่าการเป็นพระยากกว่าเป็นตำรวจ เพราะการฝึกของตำรวจนั้น พอเดินตากแดดก็มีหมวก ไปยืนหลบได้ ถ้าป่วยก็นอนพักได้ แต่การฝึกของพระธุดงค์นั้น ยากยิ่งกว่า เพราะต้องเดินฝ่าเปลวแดด เพื่อจะได้เป็นที่ตั้งแห่งศรัทธาของญาติโยมว่า พระทำได้อย่างไร
เด็กดี V-Star และเด็กดีศรีตำบล ได้หมุนเวียนกันมาช่วยพี่ๆ V ทุก V รับบุญทุกบุญ ในงานธุดงค์ธรรมชัย โดยเฉพาะบุญโปรยดอกดาวรวยต้อนรับพระธุดงค์
งานนี้นอกจากเด็กดี V-Star จากโรงเรียนโสตศึกษา จะได้บุญใหญ่ไปเต็มๆ แล้ว ยังถือเป็นการพิสูจน์ความกล้า เอาชนะความกลัวให้คนทั้งโลกได้เห็นว่า เด็กที่มีความบกพร่องทางการได้ยิน ถ้าตั้งใจจริงๆ ก็สามารถพูดได้กันทุกคน
ก้าวแรกที่ผมได้ก้าวลงบนกลีบดอกดาวรวย มันนิ่มมาก จริงๆ ก็อยากให้โยมรู้นะครับว่าพระก็ปลื้ม แต่พระต้องสำรวม พอเดินลอดซุ้มหลวงปู่บนสภาธรรมกายสากล ขนลุกไปหมดเลยครับ
กว่าจะเปลี่ยนคนๆ หนึ่งให้เป็นคนดีนั้นยากมากๆ การที่หลวงพ่อให้โอกาสสาธุชนมาต้อนรับคณะพระธุดงค์ ถือว่าเป็นโอกาสที่จะได้เปลี่ยนให้คนจำนวนมหาศาล เกิดความศรัทธาในพระพุทธศาสนา
ตอนนี้ทีมงานได้ค้นพบดอกดาวรวยดอกใหญ่ล่าสุด ที่มีขนาด 16 ซม.ค่ะ แต่ที่ไม่ได้เอามาโชว์ เพราะเธอซ่อนตัวอยู่ ซึ่งเป็นทำเลที่ทีมงานมองข้ามไป ทางบริษัทที่ทำเมล็ดพันธุ์เข้ามาพบ
ทุกก้าวที่ย่าง ผมจะสัมมาอะระหัง นับไปด้วย ประคองใจนึกถึงศูนย์กลางกายไปด้วย พอสัมมาอะระหังได้ประมาณ 3,000 ครั้ง ใจก็เริ่มนิ่ง นิ่งจนตัวเองยังแปลกใจว่า เดินก็นิ่งได้ และรู้สึกอยากให้ใจอยู่ในศูนย์กลางกายตลอดไปเพราะมีความสุขมาก
เมื่อผมเห็นองค์พระแล้ว ขณะที่ญาติโยมกล่าวคำว่าสาธุๆ ไปตลอดเส้นทาง องค์พระกลางท้องของผมก็สว่างว๊าบขึ้นตามจังหวะของเสียงสาธุการ ในการมององค์พระไปเรื่อยๆ นี่เองครับ
ครั้งหนึ่งระหว่างเดินธุดงค์ ผมทำใจนิ่งๆ ที่กลางตัว วางองค์พระเล็กๆ แล้วมองดูแบบผ่านๆ แตะเบาๆ แล้วก็มีแสงสว่างเล็กๆ ขนาดดวงดาวปรากฏขึ้น ผมมีความสุขแบบเฉยๆ ไม่ตื่นเต้น
ผมย่ำทุกก้าวด้วยความตั้งใจ สัมมาอะระหังทุกวัน ไม่ต่ำกว่า 8-9 พันครั้ง ผมมีความสุขตลอดเส้นทาง ทุกกิโลเมตรที่ก้าวเป็นบทฝึกที่เข้มข้นทั้งกายและใจ ที่กลั่นให้ผมเป็นพระแท้ได้ดีกว่าเดิม
การเดินธุดงค์ ทำให้ผมรู้ว่าสมาธิช่วยให้เราทำงานหยาบได้ดี ทำให้เราเอาศักยภาพที่ไม่เคยรู้ว่ามีออกมาใช้ได้อย่างเกินควรเกินคาด ถ้าเราตรึกธรรมะควบคู่ไปด้วย งานนั้นจะออกมาดีกว่าดีที่สุด
เวลาเดินเหมือนตัวมันเบาๆ ลอยๆ เดินๆไป อยู่ๆดวงแก้วก็ผุดขึ้นมาใสสว่าง ยิ่งเดินยิ่งมีความสุข เมื่อก่อนผมหลงเชื่อ ความสุขที่คุณดื่มได้ จนเกือบเสียผู้เสียคน แต่ตอนนี้ผมพบความสุขที่ดื่มไม่ได้ แต่เข้าถึงได้แล้วครับ
Share
แชร์ลิงค์หน้านี้
