ในชีวิตหนึ่ง เราต้องเจอผู้คนมากมายที่เราพอใจและไม่พอใจ จนหลายคนต้องบอกกับตัวเองบ่อยครั้งว่า “ต้องอดทนนะ..ต้องอดทน”
บทความให้กำลังใจ ตอนที่ 20 ข้อความให้กำลังใจคนที่คุณรักและปรารถนาดี บทความให้กำลังใจกลอนให้กำลังใจเป็นกำลังใจในการดำเนินชีวิต คำคมกำลังใจ กลอนให้กำลังใจ มีทั้งรูปภาพและข้อความให้กำลังใจ ที่นี่
ข้อวินัยให้สงฆ์สาวกปฏิบัติแต่ละบทนั้น มักเกิดขึ้นเพื่อแก้ไขข้อบกพร่องไม่เหมาะสมเป็นกรณีๆ ไป พุทธกาลครั้งหนึ่งก็เป็นดังนั้น พุทธวินัยครั้งนี้เกิดขึ้นเพราะพระฉัพพัคคีย์ 2 รูปล่วงพระวินัยข้อยึดถือในทรัพย์ มิได้ปล่อยวาง ปล่อยตัวปล่อยใจไปกับกิเลส ภิกษุผู้ก่อเหตุที่ว่านี้ชื่อ พระปัณฑกะ และพระโลหิถกะ
ลูกเคยเข้าอบรมโครงการธรรมทายาทหญิง รุ่นที่ 30 ค่ะ โครงการนี้ทำให้ลูกได้รู้เรื่องราวความเป็นจริงของชีวิต ได้เห็นข้อบกพร่องของตัวเอง เกิดแรงฮึดที่จะแก้ไขนิสัยที่ไม่ดีของตัวเอง ทำให้พ่อกับแม่ปลื้มใจที่เห็นลูกเป็นเด็กดี ลูกรู้สึกว่าตัวเองโชคดีมากๆที่ได้มาพบหลวงพ่อและหมู่คณะ ลูกเลยอยากส่งต่อความดี อยากให้เพื่อนคนอื่นๆได้รู้แบบนี้บ้าง
The final day of the Buddhist Lent is also called the day of inviting to criticize. All monks invite one another to warn them and improve themselves.
การเปิดธุดงคสถาน เป็นการสร้างสถานที่สำหรับอบรมจิตใจคนให้มีธรรมะ เพื่อพิจารณาหาข้อบกพร่องของตนเองและหาวิธีแก้ไขโดยใช้ธรรมะ ถ้าอบรมจิตใจดีแล้วการพัฒนาประเทศก็จะดีตาม
“Lotuses Have leaves that a drop of water cannot cling to Likewise, those who can attain Nirvana will have the minds That Subtle Defilement cannot stay in them
เพราะฉะนั้น เวลามีใครมาชี้โทษตักเตือนเรา ก็อย่าได้ขุ่นมัว ถ้าเราพิจารณาดูแล้วพบว่า เราผิดจริงก็แก้ไขปรับปรุงเสีย ถ้าไม่ผิดก็รับฟังด้วยความเคารพ แล้วค่อยๆ ปรับความเข้าใจในภายหลัง ให้คิดว่าผู้ที่คอยชี้โทษหรือบอกข้อบกพร่องให้เรานั้น เป็นผู้มาชี้บอกขุมทรัพย์ให้แก่เรา เราจะได้ตั้งใจฝึกฝนอบรมตนเองให้ยิ่งๆขึ้นไป
ครั้นมโหสถบัณฑิตได้พิสูจน์ให้พระเจ้าวิเทหราช ทรงทราบถึงเจตนาที่บริสุทธิ์ของตน กระทั่งเปลื้องมลทินจนหมดสิ้นแล้ว จึงคิดในใจว่า “บัดนี้เป็นโอกาสที่เราจะได้กล่าวทักท้วงพระองค์ในข้อที่ทรงทำเกินกว่าเหตุ เป็นข้อบกพร่องที่พระองค์ควรจะทรงรับรู้ไว้บ้าง”
ผู้มีหัวใจยอดกัลยาณมิตร มีความปรารถนาดีต่อผู้อื่น เมื่อเห็นข้อบกพร่องของผู้ใดแล้ว มีกำลังใจพอที่จะว่ากล่าวตักเตือน และพูดออกไปด้วยความหวังดี นับว่าเป็นผู้ที่หาได้ยากในโลก คนที่จะทำอย่างนี้ได้ต้องมีจิตใจสูงส่ง ต้องคำนึงถึงประโยชน์ใหญ่เป็นหลัก แม้บางครั้งจะต้องพบกับความไม่พอใจหรือไม่เข้าใจของผู้ที่เราว่ากล่าวตัก เตือน แต่สิ่งที่สำคัญยิ่งกว่านั้น คือ ใจของผู้ชี้บอกขุมทรัพย์จะต้องยิ่งใหญ่และผ่องใสเสมอ
