ต้นกล้าสักต้นจะกลายเป็นต้นไม้ใหญ่ที่แผ่กิ่งก้าน สาขาให้ความร่มเย็นแก่คนในโลกนั้น ต้องอาศัยการเอาใจใส่ดูแล รดน้ำ พรวนดิน ฉันใด การที่เยาวชนต่างชาติ ต่างภาษา จะสามารถพบกับสันติสุขภายใน ก็ต้องอาศัยกำลังใจจาก ผู้ติวหนทางสว่างสู่สันติสุขภายใน หรือ “พีซ โค้ช” ฉันนั้น...
ทันทีที่เข้าไปในเมืองนั้น เขาเห็นนายประตูทูนจักรกรด หมุนบดขยี้อยู่บนศีรษะ แต่เขากลับมองเห็นเหมือนมงกุฎดอกบัว และมองเห็นเครื่องจองจำ ๕ ชิ้นที่หน้าอก เหมือนเป็นสังวาลย์เครื่องประดับของเทวดา ส่วนโลหิตที่ไหลจากศีรษะ ก็มองเห็นเป็นจันทน์แดงที่ชะโลมทา และเสียงครวญครางของสัตว์นรก ก็ฟังเป็นเสียงเพลงขับที่ไพเราะ
เนื่องจากลูกเป็นครูสอนวิชา ART ลูกจึงสอนแบบ ART ART คือ บอกลูกศิษย์ว่าวันนี้เราจะมาสร้างมโนภาพเป็นภาพศิลปะกันนะ ให้ทุกคนค่อย ๆหลับตา แล้วนึกถึง The moon หรือ The sun ให้เป็นภาพที่กลางท้อง เหนือสะดือ 2นิ้วมือ ซึ่งตรงนี้เป็น Center of body ทุกคนก็ทำตามกันอย่างสนุกสนาน เพราะไม่เคยเรียนศิลปะแบบนี้มาก่อน แล้วลูกก็ถามว่า “ใครเห็นอะไรกันบ้าง”
เมื่อให้ทาน สละทรัพย์ออกจากใจ ความตระหนี่ซึ่งเป็นวิบัติก็หลุดร่อนออกไปด้วย เมื่อวิบัติหลุดออกไป สิริสมบัติก็หลั่งไหลเข้ามาแทน บุญที่เกิดจากการให้ทานและเอาชนะความตระหนี่ในใจได้นี้ ไปดึงดูดสมบัติใหญ่มา ทำให้ได้สมปรารถนาในสิ่งที่ต้องการ ได้ทั้งโลกิยทรัพย์และอริยทรัพย์ ดังเรื่องของหญิงชราท่านหนึ่ง ที่ตัดใจให้ทานเอาชนะใจตนเองได้ โดยสละทรัพย์ที่หามาด้วยความยากลำบากออกให้ทาน
Scoop พิเศษ “โชโชโลซ่า” (ShoSholoza) ที่กำลังจะได้รับชมนี้ เกิดจากนโยบายของคุณครูไม่ใหญ่ ที่อยากจะให้เราไปสัมผัสความงามของแต่ละชนเผ่า แม้ว่าเรากำลังจะสร้างวัด กำลังรวบรวมปัจจัย แต่คุณครูไม่ใหญ่กลับคิดว่า สิ่งนี้ไม่ใช่เรื่องใหญ่ หากทุกคนร่วมใจ ไม่ว่าเผ่าพันธุ์ไหนก็สร้างวัดแห่งแรกในทวีปแอฟริกาให้สำเร็จลงได้
สักพัก ผมก็เห็นองค์พระผุดขึ้นมา แล้วก็ขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ผมไม่เคยรู้มาก่อนว่าจะมีองค์พระผุดขึ้นมาในท้อง เพราะในหนังสือ 2 หน้านั้นไม่ได้บอกไว้ ผมตกใจครับ “เกิดอะไรขึ้นเนี่ย” จึงถอนออกจากสมาธิ แล้วก็นั่งใหม่อีกครั้ง มาอีกแล้วครับ องค์พระผุดๆๆๆขึ้นมาอีกแล้ว ผมเริ่มวิตกได้แต่อุทานในใจว่า...Bigger and Bigger
การสร้างบุญในแต่ละครั้งของชีวิต เป็นสิ่งที่เราขาดไม่ได้ แต่บางครั้งบางเวลาอาจจะเกิดความรู้สึกว่า ทำไมหนอ ความดีที่เราสั่งสมมามากมาย ยังไม่ให้ผลสักที เรารอคอยมายาวนานแล้ว หรือว่าคงทำดีแล้วไม่ ได้ดี เนื่องจากเราเกิดความรู้สึกว่า รอไม่ไหว
ชายคนหนึ่ง รักภรรยามาก ทั้งสองร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมา ต่อมาครอบครัวมีฐานะดีขึ้นมาก แต่ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับภรรยากลับห่างเหินต่อกัน เหมือนมีกำแพงที่มองไม่เห็นมากั้นกลาง...ก่อนที่เขาและภรรยาจะได้ปรับความเข้าใจกัน ภรรยาของเขาก็มาจากไปอย่างไม่มีวันกลับ ด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์...เขาอยากรู้เหลือเกินว่า ขณะนี้...ภรรยาของเขาอยู่ที่ไหน เป็นอย่างไรบ้าง
