การจัดงานในครั้งนี้ ประวัติศาสตร์ของประเทศสิงคโปร์ต้องจารึกเอาไว้ถึงความเจริญรุ่งเรืองของพระพุทธศาสนาในดินแดนไฮเทคแห่งนี้
เกาะติดสถานการณ์ชวนบวชพระแสนรูปรุ่นเข้าพรรษา
อุบาสิกาแก้วฐนันท์ทิพย์ ตันประเสริฐ, อุบาสิกาแก้วสุชาดา นวลแป้น
สรุปพิธีกรรมในวันมาฆบูชา 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ.2553 ณ วัดพระธรรมกาย
ผมก็นั่งมองศูนย์กลางกายไปเรื่อยๆ แล้วผมก็เห็นองค์พระค่อยๆชัดขึ้น สว่างขึ้น องค์พระใสมากๆ ใสกว่าเพชร ใสกว่าคริสตัล มีเกศดอกบัวตูม
วันนั้นผมเอาใจมาไว้ที่กลางท้อง ทำใจเฉยๆไม่คิดอะไร ใจผมนิ่งมาก แล้วอยู่ดีๆผมก็เห็นมีจุดสว่างเล็กๆเกิดขึ้นในตัวของผม พอมองเข้าไปก็ยิ่งเห็นเป็นประกายสว่างมากขึ้น ผมนั่งมองความสว่างนั้นอยู่พักใหญ่ ก็เห็นมีวงกลมๆใสๆเป็นจุดเล็กๆอยู่ที่กลางกาย พอมองเข้าไป ดวงใสๆนั้นก็ใหญ่ขึ้นจนมีขนาดเท่ากับนิ้วหัวแม่มือ
เมื่อล็อกบุญมาถึง พุทธบุตรท่านก็ได้ใช้โอกาสอันดีนี้ ทักทายกับเด็กนักเรียน เริ่มต้นด้วยคำถามว่า “จำหลวงพี่ได้บ่” กว่าครึ่งยกมือแล้วบอกว่าจำได้ เหตุก็เพราะว่า นักเรียนส่วนใหญ่มาตักบาตรทุกเช้า และพระเราก็ออกบิณฑบาตทุกเช้า ส่วนคนที่ไม่ยก ก็จะโดนเพื่อนๆ แซวว่า “โต่คือบ่ย่อมตื่นมาใส่บาตรตอนเส้าเด” แปลว่า เอ็งน่ะทำไมไม่ยอมตื่นขึ้นมาใส่บาตรตอนเช้า ทำให้บรรยากาศเช้านี้เต็มไปด้วยความสดใส
จากการทำหน้าที่กันแบบสุดฤทธิ์สุดเดช ตามแบบฉบับลูกพระธัมฯพันธุ์หัวใจไม่เกี่ยง ของทีมงานลูกพระธัมฯชาวเสียงแคนดอกคูณ ทำให้พิธีตักบาตรพระ 10,000 กว่ารูป ที่ จ.ขอนแก่น ได้กลายเป็นเรื่องที่สร้างความปลื้มปีติใจให้กับผู้มีบุญทุกเพศทุกวัยที่เดินทางมาร่วมงาน ซึ่งสาวขอนแก่นก็เว้ากันถึงงานนี้ว่า
ในทางโลกผมเป็นอาจารย์สอนที่คณะพุทธศาสตร์ มหาวิทยาลัยริชโช ประเทศญี่ปุ่นครับ ศึกษาวิจัยเกี่ยวกับพระอภิธรรมจากตำรามากว่า 40 ปีแล้ว แต่ในทางธรรมนับแต่วันที่ผมได้บวชเป็นพระภิกษุในพระพุทธศาสนา
ตอนแรกกระผมรู้สึกตัวเบาๆ เหมือนลอยอยู่เหนือเมฆใหญ่ แล้วอยู่ดีๆก็เหมือนถูกดูดเข้าไปในอุโมงค์สีฟ้าๆอย่างเร็วมาก เหมือนกับกระผมนั่งรถไฟเข้าไปในอุโมงค์เลยครับ แต่กระผมก็ไม่กลัว ยังดูเหตุการณ์รอบข้างไปเรื่อยๆ แล้วกระผมก็ได้ผ่านเข้าไปในป่าสีฟ้าที่สวยงามและมีต้นไม้ใหญ่ครับ
