เรื่องราวของสาวชาวพม่า เธอหนีออกจากบ้านตั้งแต่อายุ 15-16 ปี ด้วยเงินติดตัวเพียง 1 บาท เพราะน้อยใจว่าพ่อ-แม่ไม่รัก …ชีวิตพลิกผัน ต่อมาเธอกลายเป็นเจ้าของกิจการสถานให้บริการทางเพศ …เธอหลงไปเชื่อเรื่อง สิงๆ ทรงๆ เสียเงินไปหลายล้านบาท … กลับตัว กลับใจ หันมาสร้างบุญ สร้างบารมี ได้ก็ด้วย DMC…
วัดพระธรรมกายแคลิฟอร์เนีย ประเทศสหรัฐอเมริกา ได้จัดกิจกรรมปฏิบัติธรรมและฝึกสมาธิเบื้องต้นสำหรับชาวท้องถิ่น เพื่อส่งเสริมให้ชาวต่างชาติได้รู้จักวิธีการผ่อนคลายใจและเข้าถึงความสุขที่แท้จริงจากภายในตามหลักสมาธิสายกลาง
ก่อนเข้าวัดลูกมีชีวิตที่รันทดยิ่งกว่าละครอีกค่ะ เพราะมีโอกาสเรียนสูงสุดก็แค่ป.6 แล้วต้องออกมาเป็นแม่ค้าร้อยพวงมาลัยขายในตลาด ทำงานตั้งแต่ตี 3 ถึง สาม,สี่ ทุ่มทุกวัน จนลูกคิดหนีจากความลำบากยากจน โดยตัดสินใจแต่งงานกับลูกเจ้าของโรงงาน เพื่อให้ชีวิตสบายเป็นคุณนายสัก...
ลูกเข้าวัดพระธรรมกายเพราะมีคุณพ่อเป็นกัลยาณมิตร ซึ่งท่านจะเพียรอธิบายว่าวัดดีอย่างไร เพราะตอนนั้นลูกฟังแต่ข่าวค่ะ แต่ก็ยอมมาวัดกับท่าน วันแรกที่มาวัดพอหลวงพ่อนำนั่งสมาธิ ลูกก็นั่งกอดอก คอยฟังว่าหลวงพ่อจะสอนอะไร ลูกมาวัดได้ระยะหนึ่งจึงได้พิสูจน์ด้วยตนเองว่าวัดพระธรรมกายไม่ได้เป็นอย่างที่ข่าวโจมตี แถมหลวงพ่อยังทำแต่โครงการดีๆเต็มไปหมดเลย
บางคนสงสัยว่า.. ทำไมคนที่ไปวัดพระธรรมกายถึงชอบชวนคนบวช ชวนคนนั่งสมาธิ ชวนไปวัด ทำไมไม่ทำเองเพียงลำพัง !!!
ผมเคยเป็นทหารมาก่อน พอปลดประจำการก็ไปช่วยพี่ชายทำอาชีพรับเหมา เพราะอยากหาตังค์มาบวชสัก 5 วัน 10 วัน แต่ยังหาไม่ได้ ก็พอดีแม่โทรมาบอกว่ามีโครงการบวช 1 แสนรูปฟรี ผมก็ตัดสินใจมาบวชทันทีเพราะผมอยากบวชเพื่อทดแทนบุญคุณพ่อแม่ และบวชเพื่อให้ตัวเองได้มีชีวิตที่ดีขึ้นครับ
An audience unveiled that her wishes were fulfilled because of Luang Pu. What were her wishes? How did her wishes concern with Luang Pu? However, she confirmed that she is happy now because of Luang Pu!!
ท่ามกลางยุคสมัยที่เอาแน่เอานอนอะไรไม่ได้ หลาย ๆ บ้านต้องเผชิญกับความเครียดหลายต่อหลายเรื่อง ทั้งสินค้าราคาขึ้น ภาระงานที่หนักอึ้ง รวมไปถึงอื่น ๆ ที่เข้ามารบกวนจิตใจจนทำให้ชีวิตไม่สำราญ
Anybody who loves and protects his own life will try to work hard to get money, food, and other things to maintain his life. We do not want others to take the things that we love.
A lovely letter written from a Karen student to Khunkru Maiyai. She and her friends are happy to join this project.
