ครั้งนี้ก็เป็นอีกครั้งหนึ่งที่ลูกอยากจะได้บุญใหญ่จากการบวช 7000 รูป 7000 ตำบล แม้ลูกจะไม่ได้อยู่ในประเทศไทย ลูกเคยคิดและเคยฝันว่า ทำอย่างไรลูกจึงจะบวชที่วัดพระธรรมกายได้ พอลูกได้ยินเพลง โครงการบวช 7000 รูป 7000 ตำบล ลูกเกิดความปลื้มปีติ ซาบซึ้ง อยากเป็นส่วนหนึ่งในการบวชครั้งนี้ด้วย ลูกจึงรีบไปขอสมัครบวชกับเจ้าหน้าที่ที่ศูนย์ปฏิบัติธรรมบาห์เรนเป็นคนแรก
ยิ่งใช้ชีวิตอยู่ในผ้าเหลืองนี้นานวันเข้า ผมก็ยิ่งซาบซึ้งว่า ชีวิตพระเป็นชีวิตที่ประเสริฐที่สุด ผมรู้สึกอย่างนี้จริงๆ ครับ เหตุที่ทำให้ผมเข้าใจความ “ประเสริฐสุดซึ้ง” เพราะผมเคยใช้ชีวิตแบบ “แสบสุดอึ้ง” มาแล้วนั่นเอง เมื่อครั้งวัยรุ่น ผมดำเนินชีวิตตามกระแสโลก สูบบุหรี่ เที่ยวกลางคืน ผม “สนุกสนาน” แต่พ่อกับแม่ “เศร้าสนิท” พร้อมนำเรื่อง “ปวดหัว” มาทำให้ท่าน “ปวดใจ” เป็นประจำ ผมรู้อยู่เต็มอกว่า ทำให้ท่านเสียใจ แม้จะรู้สึกผิด แต่ก็ไม่คิดกลับตัว เพราะคบคนพาลเป็นมิตร จึงเป็นพิษกับชีวี ผมหลงทำผิด “สูบ เสพ เสี่ยง” ครั้งแล้วครั้งเล่า จนกระทั่งเมื่ออายุครบ 20 ปี แม่จึงเอ่ยปากว่า “บวชให้แม่หน่อยได้ไหม”
งานนี้ เมื่อคณะสงฆ์ได้ทราบข่าว ท่านก็ดีใจมาก ท่านกล่าวว่า “ซาบซึ้งใจจริงๆที่หลวงพ่อเห็นความสำคัญ ถึงแม้ว่าจะต้องเดินทางไกลมารับกฐินก็ไม่หวั่น ขอเพียงได้มาร่วมงานครั้งนี้ ได้มาเป็นเนื้อนาบุญให้ญาติโยมก็พอแล้ว” ซึ่งงานนี้ พระเดชพระคุณพระราชเขมากร รองเจ้าคณะจังหวัดเชียงใหม่ ท่านก็ได้เมตตามาเป็นประธานในพิธี และกล่าวถึงการจัดพิธีทอดกฐินครั้งนี้ว่า “การจัดงานครั้งนี้เป็นสิ่งที่ดี อาตมาขอร่วมอนุโมทนาด้วย และขอสนับสนุนเต็มที่เลย”
บางวิชาที่กระผมเรียน กระผมรู้สึกซาบซึ้งมากจนกระทั่งน้ำตาไหลออกมา อย่างเช่น วิชาศาสตร์แห่งการเป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้า กระผมได้เห็นความวิริยะขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ในการสร้างบารมีในหลายๆชาติ ที่ต้องใช้ความอดทนมากๆ เห็นถึงความยิ่งใหญ่ในการสละชีวิตให้เป็นทาน เพื่อมุ่งสู่สัพพัญญุตญาณ และสร้างบารมีอย่างเอาชีวิตเป็นเดิมพัน
กระผมรู้สึกซาบซึ้งเป็นอันมาก ที่พระภิกษุจากประเทศไทย ได้เดินทางมาสอนสมาธิที่นี่ ซึ่งพระภิกษุได้บอกว่า อาจารย์ของท่านเป็นเจ้าอาวาสอยู่ที่วัดพระธรรมกาย ประเทศไทย โดยสั่งให้มาสอนสมาธิ เพื่อสร้างสันติภาพในแอฟริกา ช่างเป็นแผนงานที่สูงส่ง และยิ่งใหญ่มาก ท่านเจ้าอาวาส ยังได้ริเริ่มโครงการ “Peace for Africa” ซึ่งเราจะได้มีการจุดประทีปสันติภาพ ในเดือนตุลาคม ที่จะถึงนี้ ในโจฮันเนสเบิร์ก
น้องๆได้เรียนรู้หลักธรรม และวัฒนธรรมชาวพุทธ รักษาศีลแปด สวดมนต์ทำวัตรเช้า-เย็น และฝึกสมาธิ นอกจากนี้ยังได้รับฟังธรรมะจากพระอาจารย์ และเรื่องที่บีบน้ำตาน้องๆมากที่สุดคือ “เรื่องพระคุณของพ่อแม่” ในช่วงนั้นเป็นบรรยากาศที่เหนือคำบรรยายค่ะ น้องๆซาบซึ้งกันมากจนร้องไห้ วันรุ่งเช้าตาบวมไปตามๆกันเลยค่ะ
จากการทำหน้าที่ในหลายครั้งที่ผ่านมา ทำให้ลูกซาบซึ้งเลยค่ะว่า หนทางของผู้บุกเบิก มิใช่โรยด้วยกลีบดอกไม้ แต่ผลที่เกิดกับใจ เมื่อเราทำงานสำเร็จ ความสุขที่ได้รับ มีค่ากว่ารางวัลใดๆในโลก การเดินทางในนามเจ้าหญิงมองโกล แม้นชื่ออาจดูโอ่อ่าอลังการ แต่ในสถานการณ์จริง ไม่ใช่ไปแบบเจ้าหญิงเลย การไปมองโกเลียและรัสเซีย ชีวิตจริงต้องลุยๆ กรรมกรดีๆนี่เองค่ะ
หลังจากที่เรา ได้สักการะร่างขององค์ฮัมโบ ลามะ ผู้ทรงญาณและสังขารไม่เน่าเปื่อยแล้ว ทำให้เราซาบซึ้งในอานุภาพแห่งพลังสมาธิ และบริเวณหน้าวัด เราก็ได้นำป้ายสัญลักษณ์ของมหาธรรมกายเจดีย์ กว้างกว่า 2เมตร มากางถ่ายภาพเป็นที่ระลึก พร้อมตั้งเจตนารมณ์ในใจว่า “อีกไม่นาน เราจะทำให้สมาธิ เจริญรุ่งเรืองที่ผืนแผ่นดินนี้อีกครั้งให้ได้”
ชายคนหนึ่ง...เมื่อเขามีโอกาสได้บวช ก็ซาบซึ้งในพระธรรม อยากจะใช้ชีวิตสมณะเรื่อยไป แต่เพราะภาวะทางเศรษฐกิจ ทำให้กิจการของครอบครัวต้องประสบภาวะขาดทุน เป็นหนี้สินมากมาย ทำให้ต้องลาสิกขา...เขาตั้งหน้าตั้งตาทำงาน จนสามารถใช้หนี้ได้หมด และยังมีเงินก้อนใหญ่เหลือเก็บ แต่เขากลับคิดว่า ตนเองโชคร้าย เพราะเขาอยากจะอยู่ในเพศสมณะมากกว่า
