วัดศาลาปูนวรวิหาร จังหวัดพระนครศรีอยุธยา จัดตั้งศูนย์บริการช่วยเหลือประชาชนสู้ภัยโควิด 19 ด้วยการแจกอาหารให้แก่ประชาชน ตามพระดำริของสมเด็จพระสังฆราช
นับแต่การตรัสรู้ธรรมของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า แสงแห่งธรรมของพระบรมศาสดาเป็นประดุจแสงสว่างส่องนำทางชีวิตให้แก่ชาวโลกตลอดมา ภายหลังพุทธปรินิพพาน พระอรหันต์ ๕๐๐ รูป ทำสังคายนาเพื่อเรียบเรียงพระธรรมวินัยและทรงจำสืบทอดต่อ ๆ กันมาด้วยการท่องจำเรียกว่า “มุขปาฐะ”
ณ บ้านเศรษฐีแห่งหนึ่งในกรุงสาวัตถี ผู้เป็นธิดาได้เจริญวัยเข้าสู่วัยสาว มีรูปโฉมงดงามยิ่งกว่าใครๆ ในหมู่บ้าน ล้วนเป็นที่หมายปองของชายที่พบเห็น มีชายมากมายมาสู่ขอธิดาผู้นี้จากเศรษฐี แต่ท่านก็ไม่ได้ยกให้ใคร
ในระหว่างเดินทาง มโหสถเป็นห่วงว่านางจะได้รับความลำบาก จึงได้มอบร่มและรองเท้าให้แก่นาง พร้อมกับกล่าวว่า “อมรา น้องรัก เจ้าจงรับร่มและรองเท้าคู่นี้ไว้เถิด เพราะหนทางข้างหน้ายังอีกไกลนัก หากมีร่มกั้นเสียหน่อย ถึงแดดจะแผดกล้าเพียงใด ก็ไม่อาจแผดเผาผิวกายของเจ้าได้ และหากว่าเจ้าได้สวมใส่รองเท้าคู่นี้ ก็จักช่วยป้องกันเสี้ยนหนามตามทางได้เป็นอย่างดี”
เรื่องราวชีวิตของครอบครัวหนึ่ง ซึ่งเกิดในช่วงภาวะสงคราม...ชายคนหนึ่งต้องพาภรรยา และลูกซึ่งยังเล็กอีก 2 คน อพยพหนีภัยสงครามมาอยู่ที่ชายแดนประเทศไทย ซึ่งบางครอบครัวถึงกับต้องยอมทิ้งลูกที่ยังเล็กเพื่อเอาชีวิตรอด จากที่เคยมีฐานะค่อนข้างมั่นคง ต้องกลายมาเป็นผู้ยากไร้ ถึงขนาดบางคราวต้องขุดเผือก ขุดมัน เพื่อมาเป็นอาหารประทังชีวิต...ชายอีกคนหนึ่ง จากที่มีอาชีพทำนาและคล้องช้างป่าเพื่อนำไปขาย เพราะสงครามทำให้กลายมาเป็นทหารระดับแม่ทัพ และต้องถูกฆ่าตายในที่สุด...
