โลกมนุษย์ เป็นโลกแห่งการสร้างบารมี เป็นสถานที่ที่ทุกคนสามารถใช้สร้างบารมีได้อย่างเต็มที่ แต่ก็มีไม่มากนักที่จะรู้เป้าหมายของการเกิดมาเป็นมนุษย์ มีเพียงเหล่าบัณฑิตนักปราชญ์เท่านั้น ที่ดำรงชีวิตอยู่อย่างไม่ประมาท ซึ่งการเกิดมาในภพชาตินี้ของมนุษย์ทุกๆ คน เกิดมาเพื่อสร้างบารมี และต้องใช้ชีวิตในแต่ละวัน
เธอเกิดอาการคันหัวใจว่า คุณยายท่านรู้ใจจริงหรือ? แล้วเธอก็เริ่มประลองฤทธิ์ด้วยการคิดเชิงท้าทาย “ถ้าแน่จริงก็ทำให้รู้ซิว่าคิดอะไรอยู่” หลังสิ้นสุดความคิด เธอก็เจอผู้ทรงฤทธิ์เข้าให้ อาการคันใจ ถูกเกา แบบทันใจ เพราะทันทีทันใดนั้นเอง คุณยายได้มองแล้วชี้ไปที่เธอ เพื่อตอบแบบเคลียร์คัตชัดเจนไปเลยว่า “รู้นะคิดอะไรอยู่”
การบวชครั้งนี้ คือ การพลิกชีวิต พลิกจากผู้ไม่รู้ เป็นผู้ที่รู้และเข้าใจในความจริงของชีวิต พลิกจากผู้ไม่มีเป้าหมายชีวิต ให้มีเป้าหมายชีวิตในการเกิดมาสร้างบารมี
เรื่องราวของทหารแห่งกองทัพธรรม...ผู้เปรียบประดุจช้างศึก ซึ่งแม้ในบางช่วงของชีวิตอาจเผลอใจไปบ้างเหมือนช้างศึกตกหล่ม แต่เมื่อได้ยินเสียงกลองรบก็ฮึกเหิมขึ้นจากหล่มได้ และเข้าสู่สมรภูมิอย่างองอาจ...มาร่วมกันศึกษาชีวิตของท่าน ในแบบของโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา
ในช่วงเทศกาลวันเด็กปีนี้ ผู้ใหญ่ใจดีจากทั่วประเทศได้จัดให้มีกิจกรรมวันเด็กต่างๆมากมาย เพื่อมอบให้เป็นของขวัญเนื่องในวันเด็กแห่งชาติ ซึ่งโรงเรียน V-Star กว่า 5,000โรงเรียน ก็จะใช้โอกาสในช่วงนี้ ให้เด็กดี V-Star ผู้นำฟื้นฟูศีลธรรมโลก ช่วยกันระดมสมอง ระดมความคิด ไปติดต่อติดตามตามติด ทำหน้าที่กัลยาณมิตร เป็นแสงสว่างส่องทางเดินชีวิตให้กับคนรอบข้าง เพื่อพิชิตชัย โทษภัยสิ่งมึนเมา เหล้า เบียร์ บุหรี่ ยาเสพติดทุกชนิด ให้ได้มากที่สุด
ถึงแม้คุณพ่อบ้านจะทราบว่า ตนเองจะต้องเข้าร่วมกิจกรรมงานบวชของลูกๆ ก็ยังทำใจกับการโกนหัวของลูกๆไม่ได้ ขณะที่เดินประทักษิณ คุณพ่อบ้านก็บ่นเบาๆกับตัวลูกว่า “ครั้งนี้ครั้งสุดท้ายแล้วนะคุณ” ตัวลูกยิ้มไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธ ความนิ่งสงบทำให้เขาสงบไปด้วย
เธอเกิดมาปากกัดตีนถีบก็แค่ตอนคลอดเท่านั้น...มีชีวิตที่สมบูรณ์ เพียบพร้อม ทั้งรูปสมบัติ ทรัพย์สมบัติ เรื่องการเรียนก็ราบรื่น มีหมอดูเคยทักว่า เธอเป็นพวกตระกูลนางฟ้ามาเกิด จะสมบูรณ์พร้อมในทุกเรื่องยกเว้นเรื่องความรัก ซึ่งเธอก็คิดว่าน่าจะจริง เพราะตอนนี้เธอเองก็ทุกข์ใจเพราะความรักเช่นกัน...เธอเป็นนางฟ้ามาเกิดจริงหรือไม่...เหตุใดจึงมีชีวิตที่สมบูรณ์เช่นนี้...ที่นี่...มีคำตอบ
นายแพทย์ท่านหนึ่ง ได้รับรักษาผู้ป่วยซึ่งเป็นมะเร็ง ซึ่งจะมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นาน เขาได้สอนให้ผู้ป่วยนักสมาธิ จนเธอได้พบกับที่พึ่งที่ระลึกภายใน …น่าอัศจรรย์ อาการป่วยของเธอดีขึ้นอย่างมาก จากเดิมที่ต้องนั่งรถเข็น กลับสามารถเดินได้เองอย่างแข็งแรง …เรื่องนี้จะเป็นอุทาหรณ์ให้เรา หมั่นนั่งสมาธิเจริญภาวนา อย่างสม่ำเสมอ ก่อนที่เวลาของเราจะหมดลง เพราะเราอาจไม่โชคดีอย่างเธอ…
