งานตักบาตรพระ จังหวัดเชียงราย

งานตักบาตรครั้งนี้ ชาวเชียงรายต่างเฝ้ารอคอย และพากันมาร่วมงานอย่างเนืองแน่น เพียงแค่ 6โมงเช้า ผู้คนก็มามากขึ้นจนล้นศูนย์กลางพิธีไปยังฟุตบาท และล้นต่อไปถึงสนามบาสเกตบอลด้านข้าง ผู้มีบุญมาจากทุกทิศทุกทาง จนกระทั่งต้องขยับป้ายสามเหลี่ยมงานตักบาตรออกไปจากเดิมถึงเกือบ 100เมตร พื้นที่นั่งยืดยาวออกไปถึง 300กว่าเมตร

มัชฌิมธรรมทายาทหญิง

วิธีการวางใจของเตย ตอนที่นั่งสมาธิก็คือว่า เตยไม่ต้องทำอะไรเลยค่ะ แค่วางใจเบาๆ หยุดนิ่งเฉยๆ ที่ศูนย์กลางกาย ไม่ต้องคิดอะไร หรือบางทีเตยก็จะนึกถึงองค์พระที่ศูนย์กลางกาย วางใจกับองค์พระเบาๆ สบายๆ และภาวนา “สัมมา อะระหัง” ไปเรื่อยๆ เพื่อไม่ให้ใจฟุ้ง ถ้าใจเราฟุ้งเป็นเสียง ก็ให้ภาวนา “สัมมา อะระหัง” แต่ถ้าใจฟุ้งเป็นภาพ เตยก็จะนึกถึงภาพองค์พระค่ะ

ตักบาตรพระ สวนลุมพินี กรุงเทพฯ

ฝ่ายพุทธศาสนิกชนผู้รักในบุญ เริ่มทยอยกันมาตั้งแต่เช้าตรู่ รวมไปถึงอาซิ่ม อาม่า อากง ที่ชวนกันมาออกกำลังกายแล้ว ก็ยังชวนกันมาออกกำลังบุญต่ออีกด้วย ซึ่งหากผู้เฒ่าผู้แก่คนไหนไม่สะดวกนั่งพื้น เราก็มีบริการเก้าอี้ฟรี แต่เป็นเก้าอี้ขนาดเล็กของเด็กอนุบาลที่นั่งสบาย หายปวดหายเมื่อย ผู้คนต่างทยอยกันมาร่วมงานอย่างหนาแน่น จนในที่สุดยอดเกินเป้าถล่มทลาย เหนือความคาดหมายที่ได้ตั้งไว้

ทศชาติชาดก เรื่องมโหสถบัณฑิต ผู้ยิ่งด้วยปัญญาบารมี ตอนที่ 37

มโหสถจึงได้ตกลงกับบิดาว่า “ขอให้ท่านพ่อพร้อมด้วยอนุเศรษฐีพันหนึ่งเป็นบริวาร จงเดินทางล่วงหน้าไปเฝ้าเจ้าเหนือหัวก่อน ..แต่ว่าเมื่อไปก็อย่าได้ไป มือเปล่า จงเอาผอบไม้จันทน์เต็มด้วยเนยใสติดมือไปถวายด้วย เมื่อพระราชาตรัสปฏิสันถารกับพ่อแล้ว ก็จักตรัสเรียกให้นั่ง ท่านพ่อก็จงหาที่นั่งอันสมควรเถิด

stop in stop

การทำสมาธิเป็นเรื่องง่ายมาก หอมหวานและงดงาม ไม่ใช่เรื่องน่าเบื่อ ทุกครั้งที่นั่งสมาธิ ฉันปล่อยวางเรื่องราวทุกสิ่งได้ทั้งหมด นี่คือเคล็ดลับสำคัญที่ทำให้ฉันได้ประสบการณ์ดีๆจากสมาธิ บางคนอาจนั่งสมาธิ เป็นสิบๆปี โดยไม่ได้ประสบการณ์อะไรเลย เป็นเพราะพวกเขาฟังคำของพระเดชพระคุณหลวงพ่อ ผ่านไปเฉยๆ โดยไม่ได้ทำความเข้าใจ แต่ฉันคิดว่า คนไทยคงฝึกสมาธิ และเข้าถึงประสบการณ์ดีๆกันทุกคน

ถึงอยู่แสนไกล แต่ก็ไม่ตกบุญ

ในเดือนสิงหาคม พ.ศ.2550 ที่ผ่านมา ทอมมี่และครอบครัวได้ร่วมบุญสร้างหลังคาทุกๆวัน วันละ1เหรียญบ้าง 2เหรียญบ้าง ทำบุญทุกวันไม่เคยขาดเลย จนในขณะนี้รวมเป็นจำนวน 74.50เหรียญโซโลมอน (ประมาณ 372.50บาท) บูชาธรรมคุณครูไม่ใหญ่ วันอาทิตย์ที่ 2 กันยายน พ.ศ.2550 ร่วมกับเพื่อนๆในโซโลมอน จำนวน 2ตารางเมตร

คดีใจ

ขณะที่นั่งสมาธิอยู่ ลูกก็เห็นองค์พระแก้วใส องค์ใหญ่ ขนาด 12 นิ้ว ปรากฏขึ้นมา ลูกรู้สึกมีความสุขมากค่ะ วันต่อมาลูกก็จะเห็นเป็นดวงแก้ว ผุดเกิดขึ้นมา เห็นแล้วลูกยิ้มเป็นปลื้ม แบบสุด สุด

พุทธบุตรผู้มีบุญ

ตอนแรกที่นั่ง ก็มืดมิดครับ ไม่เห็นอะไร พอนั่งไปนานๆ ก็รู้สึกว่า มีแสงสว่างเกิดขึ้น แสงสว่างจากน้อยๆ จะค่อยๆสว่างขึ้นเรื่อยๆ ผมรู้สึกปีติและมีความสุขมากๆครับ

ปลื้ม ตัวโตเท่าไหน

วันหนึ่ง มีอาการแปลกประหลาดเกิดขึ้นกับลูก ตื่นขึ้นมาก็มีอาการครั่นเนื้อครั่นตัวอยากจะนั่งสมาธิ ทั้งๆ ที่ไม่เคยนั่งอย่างจริงจังมาก่อนเลย หลังจากที่นั่งไปก็มีพระรูปหนึ่งผุดขึ้นมาให้เห็นและติดอยู่ในใจตลอด โดยเฉพาะในช่วงที่ใจสงบเพลินๆ ทั้งเวลา นั่ง นอน ยืน นอน ท่านก็ผุดขึ้นมาให้เห็น ลูกแปลกใจมากๆ ว่าท่านเป็นใคร เพราะไม่เคยรู้จักกันมาก่อน เห็นพระองค์นี้อยู่เป็นเดือนๆ

น้องอลิซ่า เก่งและดี

อลิซ่าเองก็จะมานั่งสมาธิพร้อมกับลูกเสมอๆและมีผลการปฏิบัติธรรมที่ดีค่ะ หลังจากที่นั่งสมาธิด้วยกันเสร็จแล้ว วันหนึ่งเขาก็หันมาบอกว่า “แม่ขา หนูเห็นดวงแก้ว” พอถามว่าเห็นจริงเหรอลูก เขาก็ยืนยันว่า “หนูเห็นจริงๆค่ะแม่ เห็นเป็นดวงแก้วใสๆ พอดวงแก้วสว่างหนูก็สว่างด้วย”