มาคราวนี้ ป้าป้อมก็ตั้งใจว่า อายุจะไม่เป็นเพียงตัวเลข แต่ต้องเป็นบุญที่แก่รอบขึ้นด้วย จึงจะสร้างพระให้ครบเลขอายุคือ 49 องค์ เมื่อบวกกับที่ชวนคนทำบุญด้วย รวม 155 องค์แล้ว
บัดนี้เวลาที่คุณครูไม่ใหญ่ได้ต่อให้ก็นับถอยหลังไปทุกขณะ โดยเฉพาะขุนรบแคนาดาไม่ว่าจะหลับตาลืมตาก็ภาวนาว่า “สร้างพระปิดเจดีย์ๆ” และมีจดหมายน้อยมาเล่าเรื่องราวความอัศจรรย์แห่งบุญมาถวายคุณครูไม่ใหญ่ 2 ฉบับ ดังนี้ค่ะ
ตอนนั้นลูกคิดแต่เพียงว่า การนั่งธรรมะนั้นเหมือนกับแม่ไก่กกไข่เท่านั้น ทำไปเบาๆ ไม่ได้คิดอะไร ลูกได้เซตใจให้เป็นซีโร่ (ศูนย์) ไม่คิดเรื่องอะไรทั้งสิ้น สักพักใจของลูกก็ไปรวมที่ศูนย์กลางกายเป็นดวงเดียว ลูกประหลาดใจว่าการรวมใจเป็นหนึ่งมันง่ายอย่างนี้เองหรือ
เมื่อคุณครูไม่ใหญ่ให้โอกาส ต่อเวลาให้ผู้มีบุญจากทั่วโลกได้สร้างองค์พระปิดเจดีย์ ทุกคนจึงรีบคว้าโอกาสทำหน้าที่กันสุดฤทธิ์ และเหนือคิดเหนือฝัน เหมือนโอกาสนั้นเกิดมาเพื่อเธอ เธอผู้มี “บุญ” นำหน้าชื่อถึง 3 ท่านแห่งเมืองชิคาโก ได้พร้อมใจกันเลื่อนขั้นเป็นขุนรบพระนิพพานโดยมิได้นัดหมาย
กระผมชื่อ นายเปรมณัช อินทพงษ์ ศิษย์เก่าธรรมทายาท ภาคฤดูร้อน รุ่นที่ 36 ครับ ตัวผมนั้น เดิมทีไม่ชอบเข้าวัดเลย พอถึงวันสำคัญทางพุทธศาสนาทีไร คุณพ่อคุณแม่ต้องบังคับให้ไปวัด เรียกได้ว่า ทำบุญนับครั้งได้
การจุดประกายความสว่างในครั้งนี้ เกิดจากแรงบันดาลใจที่ได้รับจากคุณครูไม่ใหญ่ (พระเดชพระคุณพระราชภาวนาวิสุทธิ์) ที่เมตตาเป็นต้นคิด เป็นต้นบุญต้นแบบให้กับลูกๆ ด้วยการดำริโครงการฟื้นฟูศีลธรรมโลก เด็กดี V-Star ให้กับน้องๆเยาวชนกว่า 500,000คน ทำให้ลูกๆชมรมพุทธฯได้มีส่วนร่วมกับโครงการประวัติศาสตร์ที่ยิ่งใหญ่ของการปลูกฝังนิสัยดีๆให้กับเยาวชน
ก็เป็นอย่างที่เขาว่ากันไว้ว่า “คนระยอง...เอาได้” เพราะผู้นำรถหัวใจทองคำที่นี่ เขาไม่มีรีรอ พอได้ยินพระเดชพระคุณหลวงพ่อประกาศออกอากาศว่า “กฐินปีนี้หลวงปู่เป็นประธานกฐิน” ก็ลุยทำหน้าที่กันทันทีเลย ซึ่งปกติแล้วผู้นำรถหัวใจทองคำจังหวัดระยอง เขาจะจัดรถบัสมาวัดกันทุกๆวันอาทิตย์อยู่แล้ว
พอกลับไปบ้าน งานนี้เรียกได้ว่า อึ้ง...ทึ่งไปตามๆกัน ชาวบ้านแถวนั้นงงกันเป็นไก่ตาแตก ชวนกันมาดู มาหา ด้วยความสงสัยว่า ทำไม ทำอย่างไร แม่น้อยถึงมองเห็นได้เหมือนเดิม แม่น้อยก็ตอบไปว่า “ไปทำบุญที่วัดพระธรรมกายมา หลวงปู่...ท่านช่วยรักษาให้” ทำให้ชาวบ้านแถวนั้นเกิดความอัศจรรย์ใจ และรู้สึกศรัทธาตามไปด้วย
คุณแม่ก็บอกว่า “มันจะเอารถไปได้ยังไง หลวงปู่...ท่านนั่งอยู่ในรถ” แล้วคุณแม่ก็บอกให้น้องไอซ์นึกถึงพระเดชพระคุณหลวงปู่ฯ นั่งสมาธิแล้วอธิษฐานจิตกับพระเดชพระคุณหลวงปู่ฯ คุณแม่บอกว่า “มั่นใจว่ายังไงก็ต้องได้คืน” ทุกคนก็ช่วยกันอธิษฐานจิตตลอด คุณป้าอธิษฐานว่า “ขออานุภาพของหลวงปู่ ให้หลานสาวได้รถคืนภายใน 24ชั่วโมงด้วยเถิด”
ถึงแม้ว่าสถานการณ์น้ำท่วมที่จังหวัดลพบุรีในตอนนี้ บางหมู่บ้านน้ำจะยังคงท่วมถึงระดับหัวเข่า แต่พอรู้ว่าวันที่ 10 ตุลาคม พ.ศ.2551 จะมีบุญใหญ่ที่วัดพระธรรมกาย ระดับน้ำก็เพิ่มขึ้นท่วมท้นใจ เป็นน้ำตาแห่งความดีใจที่จะได้ทำบุญใหญ่ในครั้งนี้ ทุกคนในหมู่บ้านบอกเป็นเสียงเดียวกันว่า “ไม่ขอพลาดงานบุญครั้งนี้อย่างแน่นอน จะขอเตรียมตัวกันเนิ่นๆ ตั้งแต่วันนี้เลย”
