ข้อวินัยให้สงฆ์สาวกปฏิบัติแต่ละบทนั้น มักเกิดขึ้นเพื่อแก้ไขข้อบกพร่องไม่เหมาะสมเป็นกรณีๆ ไป พุทธกาลครั้งหนึ่งก็เป็นดังนั้น พุทธวินัยครั้งนี้เกิดขึ้นเพราะพระฉัพพัคคีย์ 2 รูปล่วงพระวินัยข้อยึดถือในทรัพย์ มิได้ปล่อยวาง ปล่อยตัวปล่อยใจไปกับกิเลส ภิกษุผู้ก่อเหตุที่ว่านี้ชื่อ พระปัณฑกะ และพระโลหิถกะ
ลูกเคยเข้าอบรมโครงการธรรมทายาทหญิง รุ่นที่ 30 ค่ะ โครงการนี้ทำให้ลูกได้รู้เรื่องราวความเป็นจริงของชีวิต ได้เห็นข้อบกพร่องของตัวเอง เกิดแรงฮึดที่จะแก้ไขนิสัยที่ไม่ดีของตัวเอง ทำให้พ่อกับแม่ปลื้มใจที่เห็นลูกเป็นเด็กดี ลูกรู้สึกว่าตัวเองโชคดีมากๆที่ได้มาพบหลวงพ่อและหมู่คณะ ลูกเลยอยากส่งต่อความดี อยากให้เพื่อนคนอื่นๆได้รู้แบบนี้บ้าง
อุทาหรณ์ของการดื่มน้ำเมา...ชายคนหนึ่ง จากที่เป็นคนมีอัธยาศัยดี เป็นคนเรียบร้อย มีอาชีพเป็นพ่อพิมพ์ของชาติ แต่เมื่อเขาหันเข้าหาน้ำเมา เขาได้กลายเป็นสิงห์ราตรี เที่ยวกลางคืน...เขาให้เหตุผลว่า “เป็นความสุขส่วนตัว เงินก็เงินของเขา เหล้าที่เขาก็ดื่มก็จ่ายเองไม่เดือดร้อนใคร” ...เขาเป็นคนมีความสามารถในอาชีพครู มีความรับผิดชอบในหน้าที่การงานอย่างไม่บกพร่อง แต่น่าเสียดาย รายได้ของเขากลับถูกใช้ไปกับการดื่มเหล้า และเลี้ยงเหล้าเพื่อนฝูง...
The final day of the Buddhist Lent is also called the day of inviting to criticize. All monks invite one another to warn them and improve themselves.
การเปิดธุดงคสถาน เป็นการสร้างสถานที่สำหรับอบรมจิตใจคนให้มีธรรมะ เพื่อพิจารณาหาข้อบกพร่องของตนเองและหาวิธีแก้ไขโดยใช้ธรรมะ ถ้าอบรมจิตใจดีแล้วการพัฒนาประเทศก็จะดีตาม
หน้าที่ของลูกที่ควรปฏิบัติต่อพ่อแม่ โดยย่อ คือ คอยดูแลท่านให้ดี ประพฤติตนเป็นคนดี ทำกิจการงานแทนท่านไม่ให้บกพร่อง สนับสนุนให้ท่านได้มีโอกาสทำทาน รักษาศีล และเจริญภาวนา
สามีเจ้าชู้หรือคนเจ้าชู้ มีสาเหตุ 2 ประการ คือ เจ้าชู้เพราะแม่บ้านบกพร่องต่อหน้าที่ และเจ้าชู้โดยนิสัย
“Lotuses Have leaves that a drop of water cannot cling to Likewise, those who can attain Nirvana will have the minds That Subtle Defilement cannot stay in them
