ลูกขอกราบแทบเท้า ขอบพระคุณพระเดชพระคุณหลวงพ่อคุณครูไม่ใหญ่ ที่ได้มอบ “กองทุน หนุนแรงใจ ช่วยครู 4จังหวัดชายแดนใต้” ลูกปลื้มใจอย่างสุดซึ้ง เพราะเราไม่ได้อยู่อย่างโดดเดี่ยวอีกต่อไป เรามีครูหยัดสู้เพิ่มมากขึ้น ตั้งใจสอนเด็กๆด้วยความตระหนักเห็นความสำคัญ และพร้อมใจกันยืนหยัด…สู้เพื่อพระพุทธศาสนา และผืนแผ่นดินไทย 4จังหวัดชายแดนใต้
ด้วยเชื่อมั่นในแนวคิดที่คุณครูไม่ใหญ่ ได้ให้โอวาทไว้ว่า ครู คือ ผู้ให้แสงสว่างทางปัญญาแก่ลูกศิษย์ มีหน้าที่เดียวกับพระบรมครู พระสัมมาสัมพุทธเจ้า เมื่อผู้อำนวยการเขต รองผู้อำนวยการเขตสว่าง ผอ.โรงเรียนก็สว่างด้วย ครูก็สว่างด้วย ความสุข ความสว่างก็จะขยายไปยังพ่อ-แม่ สังคม และประเทศชาติ ประเทศไทยจะสว่างไสว เป็นประเทศต้นบุญต้นแบบทางศีลธรรมให้กับโลกใบนี้
ลูกตัดสินใจนำเงินเก็บก้อนเดียวที่ลูกมีอยู่ เป็นเงินที่เตรียมไว้ เพื่อเริ่มต้นทำกิจการของตัวเอง นำมาทำบุญหลังคาทั้งหมด 10ตรม. ลูกทำตามที่พระเดชพระคุณหลวงพ่อสอนว่า “ถ้ามีบุญ จะทำอะไรก็สำเร็จทุกอย่าง” ลูกคิดว่า ขอตั้งต้นกิจการด้วยบุญก้อนใหญ่ก้อนนี้ค่ะ พวกเรากลุ่มประตูน้ำได้ตั้งเป้าไว้ 10โมดูล และออกทำหน้าที่ทุกวันตอนนี้ใกล้จะครบตามเป้าแล้วค่ะ
เมื่อลูกละความขุ่นมัวได้อย่างสิ้นเชิง สักพักดวงธรรมก็เปล่งประกายสว่างเจิดจ้าขึ้นมา สว่างมากขึ้นๆเรื่อยๆและขยายใหญ่มากขึ้นเรื่อยๆจนถึงขนาดคลุมตัวลูกไว้ได้ ลูกจรดใจลงไปในกลางความสว่างที่สุดซึ่งอยู่บริเวณกลางท้องของลูก สักครู่ลูกก็รู้สึกว่า เห็นเป็นองค์พระ
กระผมนึกให้น้ำค้างมาหยดอยู่ที่กลางกายของกระผม แล้วพยายามประคองไว้ที่จุดกึ่งกลางกาย พอใจเริ่มนิ่ง กระผมก็จะเห็นภาพขององค์พระที่มองจากด้านบนลงสู่ด้านล่าง ดิ่งลงไปที่กลางท้อง พอมองไปเรื่อยๆก็จะมีจุดเล็กๆอยู่จุดหนึ่ง ที่กลางภาพองค์พระนั้น จะวูบเข้า วูบออก อยู่ที่กลางกระหม่อมของเศียรองค์พระ
ผมนึกอะไรไว้กลางกาย สิ่งนั้นก็จะใสสว่างไปหมด มหัศจรรย์มากครับ นอกรอบ ผมจะรักษากาย วาจา ใจ ได้บริสุทธิ์ หรือถ้าผมได้ยินได้ฟังใครพูดไม่ดี ผมก็จะไม่สนใจฟัง ผมจะหันมาตรึกดวงแก้ว องค์พระ และภาวนาสัมมาอะระหังแทน
พอเริ่มนั่งสมาธิลูกก็จะวางใจสบายๆ นึกถึงศูนย์กลางกายและนึกถึงองค์พระ ซึ่งลูกก็นึกได้ค่ะ เห็นองค์พระขนาดเท่าองค์พระธรรมกายประจำตัว เป็นองค์สีทอง อยู่ที่กลางท้อง พอเห็นแล้วก็รู้สึกมีความสุขและอบอุ่นใจ เหมือนมีที่พึ่งในตัว
ผมมองเห็นแสงสว่างกลมๆ เหลืองๆ ลอยวาบไป แวบมา เป็นองค์พระบ้าง พยายามประคองให้เห็นอยู่นานๆ ก็หายไปกลับมาใหม่ เมื่อมีเสียงดังรอบข้าง ก็จะหายไป แต่ช่วงหลังๆ ยิ่งได้รับการแนะนำจากพระอาจารย์ต่างๆ ก็ยิ่งเข้าใจหลักการ และวิธีการปฏิบัติมากขึ้น ก็ยิ่งสบายใจมากขึ้น
เมื่อคุณพ่อเกษียณอายุได้ 2 ปี ก็ได้บวชในพระพุทธศาสนาดังที่ตั้งใจเอาไว้ แต่เป็นเพราะบวชตอนแก่ ฟันที่หักทำให้เคี้ยวอาหารไม่ละเอียด ระบบการย่อยอาหารจึงไม่ดี ส่งผลให้สภาพร่างกายแย่มาก
หลวงพ่อคะ..ลูกเข้าวัดพระธรรมกายมานานถึง 10 ปีแล้วค่ะ เข้ามาตั้งแต่ปี 2546 ขึ้นพนาวัฒน์ปฏิบัติธรรมก็ 20 กว่าครั้งแล้วค่ะ อีกทั้งยังทำบุญทุกบุญมาตลอด บางงานก็ทำระดับ S บางงานก็ทำระดับ M แต่พอทำแล้วลูกก็รู้สึกเฉยๆ ค่ะ ทั้งๆ ที่ลูกเองก็อยากปลื้มเหมือนคนอื่นเขานะคะ แต่ทำไมลูกกลับรู้สึกเฉยๆ ก็ไม่ทราบ
