โครงการปฏิบัติธรรมหนึ่งสัปดาห์ The Middle Way ในประเทศอินโดนีเซีย จัดขึ้นระหว่างวันที่ 24-30 มีนาคม พ.ศ.2554
มะเร็งลามจากต่อมน้ำเหลืองสู่ลำคอ แล้วลามต่อไปถึงปอด อันเป็นระยะสุดท้าย วินาทีนั้น...ลูกหวาดกลัวจนตัวสั่น หน้าซีดเหมือนไก่ถูกต้มสุก รู้สึกเคว้งคว้าง สับสน เหมือนหลงทางอยู่กลางป่าเพียงลำพัง หวั่นไหว หวาดกลัวมรณภัยที่กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ แต่ใครเล่าจะยอมตายจากลูกน้อยที่แสนรักแสนห่วงใย ตราบยังมีลมหายใจ ชีวิตย่อมมีความหวัง
เมื่อทุกคนมีใจที่เป็นสุข สันติภาพโลกต้องเกิดขึ้นได้อย่างแน่นอน วิธีที่เหมาะสมที่สุดในการสถาปนาสันติภาพโลก คือ การทำสมาธิครับ
พระกฤตสกล และ พระเกียรติศักดิ์ พระภิกษุ 2รูปจากวัดพระธรรมกาย จังหวัดปทุมธานี ประเทศไทย ได้มาถึงประเทศแอฟริกาใต้ เมื่อปีที่แล้ว และเปิดศูนย์ปฏิบัติธรรม โดยมีวัตถุประสงค์ เพื่อให้ชาวเคปทาวน์ทุกคนได้มีชีวิตอยู่อย่างไม่เคร่งเครียด และมีจิตใจที่เป็นสุข ท่านกล่าวว่า “บ่อยครั้งที่ผู้คนในเคปทาวน์มักจะจ้องมองแสดงความสนใจมาที่ท่าน พวกเขามักแสดงท่าทีว่าอยากรู้จักว่า ท่านเป็นใคร และมาทำภารกิจอะไรที่นี่”
ตลอดเวลา 3วันที่เราเข้ามานั่งสมาธิ เราไม่ต้องทำอะไรเลย มีความเป็นอยู่ราวกับสวรรค์ กินๆ นั่งๆ นอนๆ ผมชอบมากครับ โดยเฉพาะเวลานั่งสมาธิ พระอาจารย์สอนให้ หายใจให้สุดที่กลางท้อง แล้วปล่อยความรู้สึกไว้ตรงนั้น เมื่อผมทำใจเฉยๆ ใจก็ว่างขึ้นมาเองอย่างช้าๆ จนความว่างเพิ่มปริมาณออกไปจนสุดขอบฟ้า แล้วตรงกลางท้องก็มีประกายแสงสว่างเกิดขึ้นมาเอง
วัดพระธรรมกายกำลังทำงานระดับโลก โดยเริ่มจากระดับบุคคล ครอบครัว ขยายไปยังศูนย์สาขาของวัดที่มีอยู่ทั่วโลก ผ่านการสอนสมาธิและการสอบ World-PEC ผมรู้สึกเต็มอิ่มเหลือเกิน และมีความสุขมากๆ ผมคงไม่มีวันลืม วันนี้ไปตลอดชีวิต
และผมก็เห็นองค์พระใสๆ องค์เล็กขนาดเท่ากับพระประธานบนหิ้งพระตามบ้าน แต่ใสมากๆ มองทะลุได้เลย มีประกายเพชรด้วยนะครับ เป็นองค์พระที่สวยมากๆอย่างที่ไม่เคยเห็นที่ไหนมาก่อนเลยในชีวิต สวยยิ่งกว่าเพชร ผมก็ดูองค์พระไปเรื่อยๆ ไม่คิดอะไร บางช่วงก็จะเห็นลางๆ พอวางใจนิ่งๆ ก็จะเห็นชัดมากขึ้น เห็นตลอดเลยครับ
ตั้งแต่ก่อนเริ่มนั่งสมาธิ ดิฉันรู้สึกว่า อากาศที่ สวนเพชรแก้ว เย็นสบาย ทิวทัศน์งดงาม เขียวชอุ่ม ทุกที่มีเสียงแมลงและเสียงนกร้องให้เพลินใจ เมื่อดิฉันหลับตาวางใจนิ่งๆ ปล่อยใจให้ติดอยู่ที่ศูนย์กลางกาย สักพักใจก็หยุดนิ่งสนิทมาก สัมผัสได้ถึงความรู้สึกบางเบา และอ่อนนุ่มจริงๆค่ะ ร่างกายโล่ง โปร่ง ว่างเปล่า คล้ายแก้ว คล้ายเพชรใสๆ
ที่ผ่านมาลูกนั่งสมาธิอย่างไม่มีเป้าหมาย ลูกคิดว่า นั่งสมาธิขอแค่ความสงบ ความสบายก็พอ คือ ขอแค่ให้ได้นั่ง นั่งคือนั่ง ส่วนจะนิ่งรึเปล่า ลูกดูเบาไม่เคยที่จะสังเกตวิธีการที่ทำใจให้นิ่ง และจะนึกเสมอว่า ถ้าจะนั่งเพื่อเข้าถึงพระธรรมกาย นั่นเป็นเรื่องยากสำหรับเรา ลูกคงไม่มีบุญขนาดนั้น ลูกจึงได้พบกับความปวด และความเมื่อยเป็นรางวัล
