พอใจของกระผมหยุดนิ่ง ก็เห็นในกลางท้องมีองค์พระแก้วในสององค์ องค์เล็กนั่งอยู่ในองค์ที่ใหญ่กว่า
กระผมเห็นเป็นพระพุทธรูปสีฟ้าใสมองทะลุไปข้างหลังได้ พระพุทธรูปนั่งอยู่ในดวงแก้ว
อยู่ๆก็มีดวงแก้วโปร่งใสใหญ่ขนาดลูกเทนนิส ลอยมาจากที่ที่ลึกมากๆ ตอนนั้นใจสบาย
ลักษณะขององค์พระที่กระผมเห็นเหมือนพระพุทธรูปแก้วใส และยังมีพระแก้วในแบบเดียวกันเรียงเป็นแถวเป็นแนว ขยายใหญ่ซ้อนๆกันขึ้นมาเรื่อยๆ
เมื่อถึงเวลานั่งสมาธิ หนูวางใจสบายๆไว้ที่กลางกาย แล้วเสียงของพระอาจารย์ที่นำนั่งก็เบาลงเรื่อยๆ จนหนูไม่ได้ยินอะไรอีก หนูรู้สึกตื่นตัวภายใน สงบและพบแสงเล็กๆที่กลางท้อง ก่อนที่แสงนั้นจะขยายใหญ่จนสว่างไปหมด หนูรู้สึกสบายและมีความสุขมากๆค่ะ
“หนูเห็นพี่แพรวและน้องไอโก๊ะยังเป็นเด็กอยู่เลย ยังเป็นประธานกฐินได้เลย ในเมื่อพี่แพรวกับน้องไอโก๊ะทำได้ มันแกวก็ต้องทำได้ค่ะ หนูดีใจที่จะได้เป็นประธานกฐินค่ะ เพราะการที่มันแกวจะได้เป็นต้นบุญ ต้นแบบของเยาวชนไทย ได้เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้พระพุทธศาสนาเจริญรุ่งเรืองขึ้น หนูถือว่าเป็นบุญใหญ่ค่ะ”
ตอนนั้นลูกคิดแต่เพียงว่า การนั่งธรรมะนั้นเหมือนกับแม่ไก่กกไข่เท่านั้น ทำไปเบาๆ ไม่ได้คิดอะไร ลูกได้เซตใจให้เป็นซีโร่ (ศูนย์) ไม่คิดเรื่องอะไรทั้งสิ้น สักพักใจของลูกก็ไปรวมที่ศูนย์กลางกายเป็นดวงเดียว ลูกประหลาดใจว่าการรวมใจเป็นหนึ่งมันง่ายอย่างนี้เองหรือ
เธอป่วยเป็นมะเร็งต่อมน้ำเหลือง ต้องเข้ารับการรักษาด้วยเคมีบำบัด จนผมร่วงหมดศีรษะ อีกทั้งยังมีอาการคลื่นไส้อาเจียนจนต้องไปให้น้ำเกลือ...แต่เมื่อเธอระลึกนึกถึงบุญที่ได้สร้างองค์พระธรรมกายประจำตัว เธอกลับมีอาการดีขึ้นจนเห็นได้ชัด
พระอาจารย์สอนให้นึกองค์พระที่เราชอบ ลูกก็นึกได้ แต่ลงหลักปักใจไม่ได้ว่าจะเอาองค์ไหนดี เพราะชอบหลายองค์ ไม่รู้ว่าเอาองค์ไหนไว้ ถ้าให้นึกถึงดวงแก้วก็นึกไม่ได้อีก เพราะรู้สึกว่าดวงแก้วหนักๆจะมาอยู่ในท้องได้อย่างไร ลูกจึงตัดสินใจที่จะเดินทางกลับกรุงเทพฯ แต่ก็มาสะดุดกับคำจารึกบนแผ่นศิลาหน้าอาคารนั่งสมาธิว่า “ให้หยุดนิ่งเฉยๆ ได้ไม๊” เขียนย้ำถึงสามครั้ง
จากนั้น ก็เห็นองค์พระอยู่ในดวงแก้ว ผุดขึ้นมาแล้วขยายใหญ่ จนใหญ่กว่าตัวลูกเณร สว่างมากๆ เหมือนมีพระอาทิตย์ 100ดวง องค์พระท่านหันหน้าทางเดียวกับลูกเณร ลูกเณรสังเกตเห็นเกศดอกบัวตูม เห็นจีวรขององค์พระ ท่านลืมตาและยิ้มให้ลูกเณรด้วย รู้สึกว่าใจสงบนิ่งมาก มีความสุขมาก
