ช่วงที่ผ่านมาผมมีอาการเบื่อๆทุกข์ๆเกี่ยวกับงานที่ทำ แล้วพอดีน้าของผมเข้าวัดพระธรรมกาย เลยชวนให้ผมมาเป็นอาสาสมัครที่ศูนย์อบรม ผมก็กะอยากจะพักสมองเลยมาตามคำชวนครับ พอมาอยู่ที่ศูนย์ได้ไม่กี่วัน พระอาจารย์ก็พาผมไปชวนบวชเลย ทำให้ผมได้เห็นการทำหน้าที่ของทีมงาน ได้สัมผัสกับวัดพระธรรมกาย ผมรู้สึกว่ามันดีมาก ไม่เห็นเป็นอย่างที่ข่าวเขาว่ากันเลย
จดหมายจากใจสามเณรธรรมทายาท โครงการ 1 แสนรูป รุ่นที่ 10 ตอน…ชีวิตจะดีต้องมีกัลยาณมิตร
เมื่อก่อน....ยังไม่เข้าวัดเพราะคิดว่ายังไม่ถึงเวลา และเพื่อนในกลุ่มก็ไม่ชอบวัดมากๆ
พระธรรมทายาท บุญจันทร์ ปริสุทฺโธ อายุ 47 ปี ผมบวชในโครงการ 1 แสนรูป ภาคฤดูร้อนที่ผ่านมาครับ ปัจจุบันกำลังรับบุญด้วยความเบิกบาน เป็นพระพี่เลี้ยง อยู่ที่ศูนย์อบรมวัดรางตันนิลประดิษฐ์ อ.บ้านแพ้ว จ.สมุทรสาครครับ
พุทธบุตรผู้กล้า ในโครงการ 1 แสนรูป ภาคฤดูร้อน ประจำศูนย์อบรมจังหวัดศรีสะเกษ ได้เริ่มต้นก้าวแรกที่ยิ่งใหญ่ในการเดินธุดงค์ธรรมชัย จากศูนย์ปฏิบัติธรรมพุทธภูสิงห์ อ.ภูสิงห์ มุ่งหน้าไปพัฒนาและหลอมรวมจิตใจชาวพุทธ ณ ที่พักสงฆ์บ้านโนนสมบูรณ์ อ.กันทรลักษ์
สมัยนั้นมีสหายสองคนเป็นชาวเมืองราชคฤห์ สองสหายนั้นคนหนึ่งบวชในสำนักพระศาสดาอีกคนหนึ่งบวชในสำนักของพระเทวทัต สหายทั้งสองนั้นย่อมได้พบเห็นกันเสมอ แม้ไปวิหารก็ยังได้พบเห็นกัน ภิกษุที่บวชในสำนักพระศาสดาเมื่อบวชแล้วต้องปฏิบัติกิจสงฆ์อยู่เป็นนิจ ต่างจากสหายที่บวชในสำนักพระเทวทัตที่ไม่มีกิจใดที่พึงต้องทำ
อุบาสิกาแก้วสมศรี เชิดผล
กระแสใดในยามนี้ มิอาจเทียบได้กับกระแสแสน คือ ชายไทยแมน ๆ จะมาบวชเป็นแสนคน เพราะได้รับการการันตีจากรุ่นพี่กองพล 7,000 ตำบล จำนวนกว่าหมื่นรูปที่ผ่านมาว่า ชีวิตที่แสนดีจริง ๆนั้นเป็นแบบไหน? จะรู้ได้ก็ต้องมาบวชเอง เพราะของอย่างนี้แม้จะแมน ๆ เหมือนกันแต่บวชแทนกันไม่ได้ ผู้ที่ผ่านการบวชล้วนเป็นคนมีคุณภาพในระดับ “พระเอก” คือ กลายเป็นพระเอกในหัวใจมหาชน
ผมได้ร่วมทำบุญหลายๆบุญของทางวัด รู้สึกประทับใจในความตั้งใจทุ่มเทเพื่อฟื้นฟูศีลธรรมและเชิดชูพระพุทธศาสนาของคุณครูไม่ใหญ่ และบุคลากรทุกฝ่ายของวัดพระธรรมกายเป็นอย่างมาก จึงเป็นแรงผลักดันให้กระผมอยากเป็นตัวจักรตัวหนึ่งของคุณครูไม่ใหญ่ ที่คอยขับเคลื่อนนำพาเหล่าสรรพสัตว์ไปสู่ที่สุดแห่งธรรม
ยิ่งใช้ชีวิตอยู่ในผ้าเหลืองนี้นานวันเข้า ผมก็ยิ่งซาบซึ้งว่า ชีวิตพระเป็นชีวิตที่ประเสริฐที่สุด ผมรู้สึกอย่างนี้จริงๆ ครับ เหตุที่ทำให้ผมเข้าใจความ “ประเสริฐสุดซึ้ง” เพราะผมเคยใช้ชีวิตแบบ “แสบสุดอึ้ง” มาแล้วนั่นเอง เมื่อครั้งวัยรุ่น ผมดำเนินชีวิตตามกระแสโลก สูบบุหรี่ เที่ยวกลางคืน ผม “สนุกสนาน” แต่พ่อกับแม่ “เศร้าสนิท” พร้อมนำเรื่อง “ปวดหัว” มาทำให้ท่าน “ปวดใจ” เป็นประจำ ผมรู้อยู่เต็มอกว่า ทำให้ท่านเสียใจ แม้จะรู้สึกผิด แต่ก็ไม่คิดกลับตัว เพราะคบคนพาลเป็นมิตร จึงเป็นพิษกับชีวี ผมหลงทำผิด “สูบ เสพ เสี่ยง” ครั้งแล้วครั้งเล่า จนกระทั่งเมื่ออายุครบ 20 ปี แม่จึงเอ่ยปากว่า “บวชให้แม่หน่อยได้ไหม”
