การวางตัวในครอบครัวนาย : หน้า 87/175

๒๒. อย่าเป็นผู้ล่าเอียงในบุตรภรรยาของนาย ภรรยาใหญ่ของท่านก็ดี ภรรยาน้อยของท่านก็ดี เราไม่ควรถือแก่งแย่ง เลือกที่รักมักที่ชัง นับถือทางนั้น ดูถูกทางนี้ให้แปลกปลาดเหลือเกินไป เป็นอัน ไม่ควร ถึงแม้ว่าท่านจะไม่ปรองดองกันก็ดี ก็ไม่ใช่ธุระของเราที่จะหันเหเปรปรวน ไปด้วย เช่น ประจบทางโน้น หาความใส่ทางนี้ อย่าให้มีแก่ตัวเราเลยเป็นอันขาด เมื่อจะมีเกี่ยวข้องเข้ามาเฉพาะตัวเราบ้าง ก็จงคิดผันผ่อนหลีกเลี่ยงไปเสีย ให้พ้นผิดได้เป็นดี และเมื่อมีทางอันใดดีที่จะกลบเกลื่อนให้ละลายหายไปกับฝั่งได้ ก็ยิ่งจะเป็นการดีที่สุด อย่าให้เหมือนดังคำที่เขากล่อมเด็กว่า “เมียหลวงด้วย ท่อนอ้อย ที่เมียน้อยด้วยท่อนจันทน์” นั้นเลย ถึงว่าบุตรของท่านก็เหมือนกัน จะเกิดจากอุทรท่านคนใดก็ดี เราไม่ควรจะไป ขีดคั่นว่าสูงว่าต่ำว่ารักว่าชัง สุดแต่เป็นบุตรของท่านแล้ว เราต้องรักใคร่นับถือ ทั้งหมด คิดเสียว่าเป็นนายทั้งนั้น อย่าถือว่าคนนั้นพ่อรัก คนนี้พ่อไม่รัก อย่างนี้ ไม่ควร แท้จริงบุตรแล้วก็ย่อมเสน่หารักใครทั้งนั้น แต่หากว่าจะเชิดชูเชยชมมากไม่ได้ เสมอกัน ท่านก็คงจะมีความคับใจอะไรสักอย่างหนึ่ง ซึ่งจะเกิดจากความรำคาญ ขึ้นกระทำไปได้ เมื่อเราสังเกตดู ๆ ไปแล้ว ก็คงจะทราบได้ แต่เมื่อเรานับถือ รักใคร่ ทั่วไปเช่นนั้นแล้ว นายเราท่านคงเห็นความดี ความหลักถามมั่นคงของเราเหมือนกัน ส่วนนายผู้หญิงท่านจะไม่เห็นบ้างก็ช่างเถอะ เมื่อพอทนได้ก็ทนเอา เราจะผันแปรไป อย่างอื่นก็ไม่ควร เมื่อเราเป็นลูกน้องใกล้ชิดกับเจ้านาย ย่อมเป็นธรรมดาที่จะต้องมีส่วนรับรู้เกี่ยวกับเรื่อง ครอบครัวของท่าน ท่านผู้เขียนเรื่องนี้นับว่าเป็นผู้มีประสบการณ์มาก ในกรณีที่เจ้านายเรามีทั้ง ภรรยาหลวงและภรรยาน้อย ก็ย่อมเป็นธรรมดาที่เขาจะไม่ลงรอยกัน ยิ่งลูกของแต่ละฝ่ายแล้ว ยิ่งหนักขึ้นไปอีก หรือแม้แต่เจ้านายเราจะมีภรรยาคนเดียว แต่ล่าเอียงรักลูกไม่เท่ากัน เราเป็น ลูกน้องก็ต้องวางตัวเป็นกลาง เป็นการฝึกอุเบกขาธรรม พวกเขาทะเลาะวิวาทกันหรือถึงขั้นลงมือ ทําร้ายกัน เราอย่าเข้าไปเกี่ยวข้องด้วย ยกเว้นเราสามารถช่วยคลี่คลายเหตุการณ์ได้ แต่อย่าไป สมทบฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งเป็นอันขาด เลี่ยงได้เลี่ยงเสียดีกว่า ให้รับรู้ไว้ แต่อย่ารับเข้ามาให้เป็นเรื่อง ปวดหัว ทําตัวดังเช่นที่พระพุทธองค์ตรัสไว้ว่า “อะนูปะวาโท อะนูปะมาโต ปาฏิโมกเข จะ สังวะโร ห้ามว่าร้าย ห้ามทำร้าย จงสำรวมศีลและมารยาทของเราให้ดี” ธันวาคม ๒๕๕๗ อยู่ในบุญ ๘๕