การสั่งสมบุญและวิกฤตในชีวิต : หน้า 105/175

ด้วยเหตุนี้จึงทำให้ทุก ๆ ครั้งที่สั่งสมบุญ เสร็จแล้ว ลูกจึงมักอธิษฐานจิตตอกย้ำซ้ำ ๆ อยู่เป็นประจำว่า “ขอให้เป็นผู้ที่มีความรอบรู้ ในวิชาการต่าง ๆ อย่างกว้างขวาง” จนค่า อธิษฐานเหล่านี้กลายเป็นผังสาเร็จที่ติดตาม มาส่งผลทําให้ลูกมีความรู้ความสามารถ หลากหลายวิชาในชาติปัจจุบัน ๓๖. สาเหตุที่ทําให้ทุกคนในครอบครัว ของลูกต้องมาเจอกับวิกฤตในชีวิตพร้อม ๆ กัน และหลุดพ้นจากวิกฤตพร้อม ๆ กัน เป็นเพราะ บุพกรรมที่ทุกคนในครอบครัวเคยประกอบ กรรมดีและกรรมไม่ดีร่วมกัน ในภพชาติที่ ตัวลูกเกิดเป็นลูกชาวสวนของท่านเศรษฐีมารวม กันส่งผล ๆ เรื่องมีอยู่ว่า ในชาติดังกล่าว หลังจาก ที่ได้ศึกษาหาความรู้เพิ่มเติมเรื่องการเพาะปลูก พืชผลชนิดต่าง ๆ ตามคำแนะนำของชาวบ้าน ในละแวกนั้นแล้ว ตัวลูกและลูกน้องที่เหลือ ซึ่ง ก็คือสมาชิกในครอบครัวของลูกในชาติปัจจุบัน จึงช่วยกันทำไร่ทำสวนอย่างขยันขันแข็ง ทำให้ ได้ผลผลิตทางการเกษตรที่ดีและขายดิบขายดี จนมีกำไรเป็นที่น่าพอใจของทุกคน ๓๓. ในตอนนั้นชีวิตของทุกคนก็เริ่ม ดีขึ้น อีกทั้งทุกคนยังรักใคร่กลมเกลียวกัน เหมือนกับเป็นครอบครัวเดียวกันอีกด้วย เวลา ๆ จะทํากิจการงานใด ๆ ทุกคนก็พร้อมใจกันทำ เวลาไปวัด ทุกคนก็ไปพร้อม ๆ กัน หรือเวลา ที่ทางวัดมีกิจกรรมงานบุญอะไร ตัวลูกก็จะเป็น ผู้นำทีมในการสั่งสมบุญ ซึ่งสมาชิกในกลุ่ม ของลูกก็ช่วยกันทำกิจกรรมงานบุญเหล่านั้น ให้สำเร็จลุล่วงด้วยความเบิกบาน ๓๓. ด้วยผลแห่งบุญที่ตัวลูกและลูกน้อง ช่องนี้มีคำตอบ D M C ทุ่มเททำกันนี้เอง จึงไปดึงดูดให้บุญเก่าที่ แต่ละคนเคยทำเอาไว้ในอดีตชาติได้ช่องส่งผล ทำให้ฐานะการเงินของลูกและทุก ๆ คนดีขึ้น อย่างเป็นอัศจรรย์ ๆ ด้วยเหตุนี้เอง เวลาทีทุก ๆ คนท่าบุญ ไม่ว่าจะเป็นตัวลูกหรือลูกน้องของลูก (ที่ร่วม เป็นร่วมตายกัน) จึงได้อธิษฐานจิตตอกย้ำซ้ำ ๆ คล้าย ๆ กันว่า “ขอให้ได้เกิดเป็นครอบครัว บ บ เดียวกัน และขอให้ได้สร้างบารมีร่วมกันต่อไป” ๓๙. ในเวลาต่อมาเมื่อการค้าเจริญ รุ่งเรืองขึ้น ทั้งตัวลูกและลูกน้องจึงมีภาระหน้าที่ ที่เพิ่มมากขึ้นเป็นเงาตามตัว ท่าให้แต่ละคน ต้องวุ่นอยู่กับเรื่องงานและภาระหน้าที่ที่ต้อง รับผิดชอบ จนทำให้ทุก ๆ คนเริ่ม “หลงทาง ลืมภาระหน้าที่ที่แท้จริงของชีวิต นั่นก็คือการ สร้างบารมี 4 ยกตัวอย่างเช่น พอมีใครสักคนว่างเว้น จากภารกิจการงาน คนที่ว่างก็จะมาชักชวน สมาชิกที่เหลือให้ไปวัดทำบุญด้วยกัน แต่ด้วย ความที่บางคนยังเคลียร์งานไม่เสร็จ จึงไม่ค่อย มีอารมณ์ไปวัด และมักบอกปัดด้วยเหตุผลที่ สวยหรูดูดีว่า “ขอโทษจริง ๆ วันนี้งานเข้า เรา คงไปวัดด้วยไม่ได้” ทำให้ในช่วงนั้นทั้งตัวลูก และลูกน้องของลูกจึงไม่ได้ไปทำบุญที่วัดพร้อม หน้ากันเหมือนเมื่อก่อน CO. ยิ่งช่วงไหนที่ตัวลูกและลูกน้อง มีงานล้นมือ แต่ละคนก็จะนึกถึงแต่งานจนลืม ที่จะไปวัด เมื่อเป็นเช่นนี้บ่อยเข้าก็กลายเป็น ความเคยชิน ทำให้แต่ละคนเริ่มห่างจากการ ทำบุญ และไม่ได้ไปวัดทำบุญร่วมกันเหมือน ที่ผ่านมา จากจุดนี้แม้จะดูเป็นเรื่องเล็กน้อย แต่ ธันวาคม ๒๕๕๗ อยู่ในบุญ ๑๐๓