วิธีฝึกสมาธิเพื่อพัฒนาการเรียน : หน้า 22/25

วิธีฝึกสมาธิเพื่อพัฒนาการเรียน โดย พระเทพญาณมหามุนี วิ. (หลวงพ่อธัมมชโย) ตามคำสอนของพระมงคลเทพมุนี (สด จันทสโร) หลวงปู่วัดปากน้ำ ภาษีเจริญ เริ่มด้วยการนั่งขัดสมาธิสบาย ๆ โดยเอาขาขวาทับขาซ้าย นิ้วชี้ของมือขวาจรด นิ้วหัวแม่มือข้างซ้ายวางไว้บนหน้าตักพอสบาย ๆ ตั้งกายและศีรษะของเราให้ตรง ถ้า นั่งในท่านี้ไม่สะดวก จะนั่งบนเก้าอี้หรือโซฟาก็ได้ ปรับท่านั่งของเราพอสบาย ๆ จน รู้สึกว่าลมหายใจและเลือดลมในตัวเดินได้สะดวก หลับตาของเราเบา ๆ พอสบาย ๆ คล้าย ๆ กับตอนที่เราใกล้จะหลับ อย่าไป บีบเปลือกตา อย่ากดลูกนัยน์ตา หลับตาสักค่อนลูก ไม่ถึงกับปิดสนิท แล้วก็นั่งหน้ายิ้ม แย้มนิด ๆ... ต่อจากนั้นก็สูดลมหายใจลึก ๆ สัก 2-3 ครั้ง หายใจเข้าลึก ๆ จนลมเข้าไปสุดอยู่ ในกลางท้อง และผ่อนลมหายใจออกช้า ๆ ผ่านทางช่องจมูก ในยามที่เราหายใจเข้า ให้ทําความรู้สึกว่าทุกอณูเซลล์ของร่างกายนั้นได้รับเอาความสุขและความชุ่มชื่นเบิกบาน เข้ามาอย่างเต็มเปี่ยม และเมื่อเราหายใจออก เราได้ปลดปล่อยความกังวล และ ความขุ่นข้องใจทั้งหมดออกไปด้วย ใช้เวลาสักครู่หนึ่งในการปล่อยวางเรื่องราวภารกิจการงาน บุคคลใกล้ชิด ครอบครัว การศึกษาเล่าเรียน หรือสิ่งอื่นใดที่นอกเหนือไปจากนี้ ปล่อยวางไปจนหมด สิ้น ให้จิตใจแช่มชื่นเบิกบานอยู่กับความผ่อนคลาย และความปลอดกังวล.... จากนั้นจึงหายใจเป็นปกติเหมือนเดิม แล้วผ่อนคลายกล้ามเนื้อทุก ๆ ส่วนของ ร่างกาย โดยเริ่มจากด้านบนของศีรษะเรื่อยลงมาจนถึงหน้าผาก ผ่อนคลายกล้ามเนื้อ บริเวณใบหน้า เปลือกตา คอ กล้ามเนื้อบริเวณบ่าไหล่ แขนทั้งสอง ถึงปลายนิ้วมือ กล้ามเนื้อบริเวณลำตัว ขาทั้งสองถึงปลายนิ้วเท้า ทั้งเนื้อทั้งตัวของเราให้ผ่อนคลาย ให้หมด ไม่ให้มีส่วนใดส่วนหนึ่งเกร็ง ตึง หรือเครียด ภาพแสดงที่ตั้งจิตทั้ง ๗ ฐาน ฐานที่ ๑ ปากช่องจมูก หญิงร้างซ้าย สายข้างขวา L G ฐานที่ ๒ เพกาคา { หายข้างขวา ฐานที่ ๓ จอมประสาท ฐานที่ ๔ ช่องเพน ฐานที่ ๕ ปากช่องลำคอ ฐานที่ ๗ ศูนย์กลางกายที่ตั้งปิดถาวร ฐานที่ 5 ศูนย์กลางกายระดับระดับ | ๓ นิ้วมือ จนเรารู้สึกว่าทุกส่วนในร่างกายและทุกอณูเซลล์ของร่างกายได้ผ่อนคลาย อย่างเต็มที่ อยู่ในสภาวะที่สบายอย่างสมบูรณ์ จนเราสัมผัสได้ถึงความโล่ง โปร่ง เบา สบาย หลังจากนั้นทำใจให้เบิกบาน ให้แช่มชื่น ให้สะอาด บริสุทธิ์ ผ่องใส ให้ปล่อยให้ วาง ทำใจให้ว่าง ๆ ทำใจใสสะอาด บริสุทธิ์ เป็นอิสระจากความคิดทั้งมวล ทำประหนึ่งว่าเรานั่งอยู่คนเดียวในอวกาศที่โล่ง ๆ กว้าง ๆ ที่เต็มเปี่ยมไปด้วย อิสระเสรีและสันติสุข ไม่เคยมีเครื่องพันธนาการของชีวิต ไม่เคยเจอปัญหาชีวิต และ ไม่เคยพบปะผู้คนใด ๆ มาก่อนเลย..... แล้วเราก็สมมุติว่า ภายในร่างกายของเราปราศจากอวัยวะทุกอย่าง สมมุติ ให้เป็นปล่อง เป็นช่อง เป็นโพรง คล้ายลูกโป่ง หรือคล้ายกับเป็นท่อแก้ว ท่อเพชรใส ๆ ให้เป็นที่โล่ง ๆ ว่าง ๆ กลวงภายใน เราอาจจะรู้สึกว่า ร่างกายของเรานั้นโปร่งเบาขึ้น