4 ครั้ง

ดังนั้น ความหิว ความกระหายที่เกิดจากภาวะร่างกายขาดธาตุ ๔ จึงเป็นภาระหนักที่สิ้นเปลืองเวลาและงบประมาณมากที่สุด ทำให้เราต้อง พะว้าพะวัง เพราะกลัวว่าคนอื่นจะแย่งเอาไปหมด เดี๋ยวจะหาได้ไม่ทันกิน ไม่ทันใช้ จึงกลายเป็นปัญหาละโมบโลภมากแก่งแย่งชิงดีกัน ทั้งๆ ที่ตาม จริงแล้ว ปริมาณอาหารของตนก็มีเพียงพอ แต่ที่รู้สึกว่าไม่พอก็เพราะความ ไม่รู้ประมาณของคนเรา ทำให้เราต้องทุกข์จากการหา ทุกข์จากการเก็บ ทุกข์จากการใช้ ซึ่งเป็นผลพวงมาจากความหิว ความกระหายอันเป็นทุกข์ ประจําสรีระของคนเรานั่นเอง ปัญหานี้จะแก้ไขได้ด้วยการปฏิบัติตามคำสอนของพระพุทธองค์ใน เรื่องรู้จักประมาณในการบริโภคปัจจัย ๔ ซึ่งก็คือการฝึกเติมธาตุ ๔ ให้ พอดีทั้งคุณภาพ เวลา และปริมาณที่ไม่เป็นโทษกับร่างกาย และไม่เหลือทิ้ง เหลือขว้างจนกลายเป็นกินล้า
- การบริโภคและทุกข์จากความหิว