การสนทนาระหว่างปาทเสนและสามเณร
…ช่างงามด้วยศีลา
จารวัตรยิ่งนัก พ่อช่างเป็นบุคคลที่
มีบุญ และเป็นบุญตาของฉันเหลือ
เกินที่ได้บังเอิญมาเห็นพ่อในยามนี้
ด้วยเป็นยามที่ฉันมีความต้องการ
เห็นพ่อ ดังนั้น พ่อเณรจึงเป็น
เหมือนโอสถในยามที่ฉันป่วยหนัก
…
ความจริง ฉันเองก็มิได้มี ความปรารถนา จะล่วงล่า เข้าไปดำรง เป็นขุนพล นำกองทัพธรรม กองใดกองหนึ่ง แต่ประการใดเลย ฉันเอื้อม ฉันระอา ฉันเบื่อ ฉันหน่าย ถึงกับยินดีเสียสละ ทุกสิ่งทุกประการ หั่นหลังต่อ เกียรต