๒ : ​ค้นหาหนังสือธรรมะ หน้า 785 / 983

… ง่วง...ก็ปล่อยให้หลับ ถ็นิ้ง...ก็ลืมตา แล้วก็ กากในใหม่ ปรับหอารมณ์สบาย เดียวก็ได่ ๑๕ มีนาคม พ.ศ. ๒๕๖๓

…เปลี่ยนท่านั่ง เปลี่ยนอริยาบถ อย่ากังวลเรื่องร่างกาย เราสนใจที่ใจหยุดใจนิ่งเท่านั้น ๑๑ มีนาคม พ.ศ. ๒๕๓๕

…าไปต้านความฟุ้งซ่าน เหมือนน้ำกำลังเชี่ยว อย่าเอาเรือไปขวาง เดียวจะตีงเครียด ๑๑ มีนาคม พ.ศ. ๒๕๔๕

ถ้าฝึกเป็นเสียง เราก็ใช้คำวกวน “ส่มมาอะไรหวัง” เข้ามาสู้กัน 5 กันยายน พ.ศ. ๒๕๕๕

ถ้าฟังเป็นภาพ เราก็ถือนภาพดวงแก้ว องค์พระ หรือหาปูชนียาจารย์ มาแทน ๙ กันยายน พ.ศ. ๒๕๕๕

…องลืมตา ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ เหมือนแกล้งมาเยือนบ้าน เราไม่ต้องรับ เดี๋ยวเขาก็เกือบเงินกลับไป >>>>> ๒๒๙

…ดูดวงแก่ ดูองค์พระ ดูรูปคุณยาย ดูหลองปู ให้ใจใสๆ พอใจสบายดีแล้ว เราก็อยๆ หลับตาเบาๆ ๕ กันยายน พ.ศ. ๒๕๕๕

ถ้าฟังละเอียด...ไม่ต้องลืมตา ทำเป็นรู้แล้วไม่ชี้ เดียวความคิดเห่านั้น ก็จะเสื่อมหายจากใจไปเอง ๒๕ กันยายน พ.ศ. ๒๕๕๕

…อาใจใส่ ไม่สนใจ เดี๋ยวความฟังก็จะหายไปเอง แล้วใจจะเริ่มหยุดนิ่งสงบ แล้วก็สว่างภายใน ๑๗ มีนาคม พ.ศ. ๒๕๖๖

…นฟุ้ง มันคลื่น พอรู้ตัวเราก็กลับมาเริ่มต้นใหม่ ภาวนาใหม่ ทั้งอารมณ์นั้นไป เริ่มต้นใหม่อย่างง่าย ๆ *๒๕ มีนาคม พ.ศ. ๒๕๕๕

…ด ความเข้ม ความลุ้น ความจ้อง เพราะฉะนั้น อย่าไปกลัวมัน เห็นแน่นอน หลวงพ่อขออั่นยืน ๙ กรกฎาคม พ.ศ. ๒๕๕๕

…ไม่ได้เป็นเพราะ "ความอยาก" เราอยากจะได้อย่างนั้นอีก ความอยากเดินหน้า ภาวนาก็ตามหลัง ๑๙ มีนาคม พ.ศ. ๒๕๖๖

ถ้าคุณเห็นมากเกินไป จะไม่เห็น ยิ่งอยาก...ยิ่งอยาก ยิ่งหยุด...ยิ่งง่าย ๒๓ กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕๕๔

…มบูรณ์ร้อยเปอร์เซ็นต์ มีอาการลุ้นหน่อย ๆ อย่างที่เราไม่รู้สึกตัว อย่างนี้เรียกว่า "ลุ้นละมุนละไม" ๑๒ สิงหาคม พ.ศ. ๒๕๖๑

ถ้าประสบการณ์หยุดชะงักงั้น แสดงว่า เราหยุดดดด หยุดดดด ๆ มาจาก "ความอยาก" ๑๒ สิงหาคม พ.ศ.๒๕๓๙

… ฟู่ไม่เท่าไร หลับพักเดียวก็หายฟู่ หยุดกอด ๆ แก้ได้ด้วย การหลับ ทำเล็ม ๆ ไป พักเดียวหายเลย ๑๒ สิงหาคม พ.ศ. ๒๕๓๓

…ล้วผลที่ได้ คือ ความทุกข์ทรมานทั้งกายและใจ ให้ปลดแอกเสียด สุดให้ได้ เป็นอิสระให้ได้ ๑๕ มีนาคม พ.ศ. ๒๕๕๙

… จะต้องเป็นอย่างนั้น อย่างนี้ เพราะเดี๋ยวจะตั้งใจมากแล้วเครียด ต้องฝึกนะ ฝึกให้สบาย ๑๗ มีนาคม พ.ศ. ๒๕๖๖

ถ้าติ่งต้องรีบคลายนะ อย่าไปฝืน แม้ภาพนั้นจะหายไปก็ช่าง ไม่เสียใจ ไม่เสียดาย ทำให้เป็นปกติ ๒๑ มีนาคม พ.ศ. ๒๕๖๓

…ทุกข์ทรมาน เหนื่อยบ้าง เกร็งบ้าง เครียดบ้าง ตึบบง ซึมบ้าง มึนบ้าง อย่างนี้แสดงว่า...นั่งไม่ถูกวิธี ๒ สิงหาคม พ.ศ. ๒๕๔๕