EP.150 ตายตาเหลือก ทุกข์กัดกินใจแม้ไปเป็นรากษส และผลของกรรมที่ทำต่อแม่

ผู้ส่งเคสเป็นบุตรคนที่ 3 ในจำนวน 4 คน จบการศึกษาแล้วแต่ยังไม่ได้ทำงานทันที ได้กลับไปอยู่กับคุณตาคุณยาย และแต่งงานกับคุณพ่อด้วยความจำเป็น ไม่ได้รักคุณพ่อ

คุณแม่ของผู้ส่งเคสแต่งงานกับคุณพ่อด้วยความจำเป็น ไม่ได้รักท่านเลย คุณพ่อมักขืนใจคุณแม่ตลอดมา มีบุตรด้วยกัน 4 คน ผู้ส่งเคสเป็นคนที่ 3 ต่อมา คุณแม่ได้ทำงานเป็นพยาบาลในโรงพยาบาลจังหวัดใกล้เคียง จึงฝากลูก 3 คนไว้ 3 แห่ง ทุกครั้งที่คุณแม่ตั้งท้อง คุณพ่อจะทิ้งคุณแม่ไป และจะกลับมาหลังจากคลอดแล้ว ซึ่งเกิดขึ้นทั้ง 4 ครั้ง ชีวิตมนุษย์นี้แปลกมาก ทำให้คุณแม่ตัดสินใจแยกทางกับคุณพ่อ และนำลูกทั้ง 4 คนมารวมกัน คุณแม่จึงเป็นผู้นำครอบครัว ต้องเลี้ยงดูบุตรด้วยความทรหดอดทนและลำบากมาก ทำงานทั้งกลางวันกลางคืน สิ่งนี้ส่งผลให้ท่านเป็นคนดุ โมโหร้าย เวลาโกรธมักขว้างปาสิ่งของในบ้าน โดยเฉพาะอุปกรณ์ในครัว เช่น ชาม หม้อ กระทะ จนแตกเสีย ลูกๆ ต้องหลบหนีออกจากบ้าน ผู้ส่งเคสถูกคุณแม่ตีด้วยไม้หวาย (แม่มีไว้ 4 อันสำหรับลูก 4 คน แต่ใช้แค่อันเดียวกับผู้ส่งเคส) ถูกตีเจ็บปวดทรมานมาก แต่พอแม่หายโกรธ ผู้ส่งเคสก็ต้องเป็นผู้เก็บอุปกรณ์ที่แม่ขว้างปาเสียหายนั้นไว้เหมือนเดิม เป็นเช่นนี้ทุกครั้งไป

คุณแม่เป็นคนซื่อสัตย์ ไม่เอาเปรียบใคร และไม่ชอบให้ใครเอาเปรียบ หากเจอคนไม่ดีจะหนีและไม่คบค้าสมาคมด้วย ในฐานะพยาบาล ท่านเลือกช่วยเหลือคนจน คนซื่อสัตย์ ขยัน มีความรับผิดชอบ หากไปรักษาคนไข้ที่บ้าน ใครที่ไม่มีเงินก็จะรักษาให้ฟรี ให้ยาฟรี แต่ใครที่รวยหรือชอบเบี้ยว จะคิดราคาเต็มที่ เพื่อนำเงินส่วนนั้นไปซื้อยาสำหรับผู้ที่ไม่มีเงินจ่ายค่ารักษาในครั้งต่อไป งานพยาบาลเป็นงานช่วยเหลือคน แต่บางครั้งก็ทำให้คนไข้เสียชีวิตเพราะทำตามคำสั่งหมอ ที่สั่งฉีดยาให้คนไข้เสียชีวิต (เรียกว่าการุณยฆาตในสมัยนั้น) ซึ่งทำให้คุณแม่เสียใจมาก

คุณแม่เคยทำแท้งให้เด็กผู้หญิงคนหนึ่ง เคยต้มปูเป็นๆ ปลาเป็นๆ เป็นอาหารให้ลูกๆ ทาน แม่บอกว่าสงสารปูปลานั้น แต่เชื่อว่ามันเกิดมาเพื่อเป็นอาหารของเรา คงไม่บาป (คุณครูไม่ใหญ่ กล่าวว่า มนุษย์คิดไปเองเพราะไม่รู้เรื่องกรรม) คุณแม่ยังเคยฆ่าหอยที่กินพืชผักเป็นพันๆ ตัวโดยจับใส่กระป๋องน้ำมันก๊าด และเคยฆ่ามดที่เข้ามาในบ้านตอนน้ำท่วมด้วยการเผาไฟ ต่อมา คุณแม่ป่วยเป็นโรคผิวหนัง เป็นตุ่มหนองและเรื้อรัง

เรื่องบุญแม่ทำไม่ค่อยมาก ลูกชวนสร้างพระธรรมกายประจำตัวซึ่งแม่ก็ร่วมมา แม่มีนิสัยชอบประหยัดมัธยัสถ์ ไม่ค่อยใช้เงิน ชอบเก็บให้ลูก เคยใส่บาตรหน้าบ้านระยะหนึ่ง แต่ช่วงหลังแก่มาก ไม่มีแรงจึงไม่ได้ทำ ก่อนเสียชีวิต 3 อาทิตย์ คุณแม่อารมณ์โกรธ พูดก้าวร้าว เหน็บแนม บางทีพูดพึมพำอยู่คนเดียว บางครั้งขว้างปาข้าวของแตกเสียหาย ไม่ทราบว่าเอาเรี่ยวแรงมาจากไหนทั้งที่อายุ 91 ปีแล้ว แม่บอกว่าเห็นหมู่ญาติที่ตายไปแล้วมาเยี่ยม บางทีก็พูดถึงสามีที่ใจร้ายโหดร้ายกว่าแม่มาก ทำร้ายทั้งร่างกายและจิตใจ ในวันที่คุณแม่ละโลก พี่สาวช่วยให้คุณแม่นึกถึงบุญจากการสร้างพระธรรมกายประจำตัว และพูดสัมมาอรหังให้ได้ยินตลอด คุณแม่ไม่พูด หลับตาเฉยๆ จนถึงจุดหนึ่งก็ลืมตาขึ้นมา มีอาการสามเฮือกก่อนสิ้นลมด้วยตาที่ค้างอยู่ ผู้ส่งเคสต้องเอามือลูบหน้าหลายครั้งตาจึงปิดสนิท

พี่ชายคนโตถูกแม่นำไปฝากเลี้ยงไว้ที่วัดจนจบ ป4 จึงกลับมาอยู่กับแม่และน้อง ทำให้พี่ชายคิดว่าแม่ไม่รัก เลยมีปมด้อย คบเพื่อนเกเร นิสัยโมโหดุร้ายมาก โตขึ้นเข้าเรียนมหาวิทยาลัย เป็นศิลปินเต็มตัว ไว้ผมยาว คบเพื่อน ดื่มเหล้าเป็นประจำ จบมาปั้นพระอยู่หลายปี จึงมาใช้วิตที่อเมริกา ได้รับบุญปั้นพระวัดไทย ทำอาหารถวายพระ ป่วยเป็นไวรัสลงตับ จึงหยุดดื่มเหล้าช่วงหนึ่ง พี่ชายรับแม่มาดูแล แต่ก็ทะเลาะและทำเป็นไม่สนใจ เช่น แม่บอกว่าหนาวนอนไม่หลับ แต่พี่ชายไม่เปิดฮีทเตอร์ให้ แม่ทรมานมาก ลูกชายคนเล็กทราบเรื่องจึงรับแม่มาอยู่ด้วย พี่ชายตรวจพบตับแข็ง เข้ารักษาตัวในโรงพยาบาล ระหว่างป่วย ฝันว่าเดินในทุ่งโล่งไม่มีใครอยู่ กลัวมาก บอกว่าหากหายป่วย จะก้มกราบแม่ทุกที่โดยไม่อายใคร จะทำทุกอย่างลบล้างความผิด บางครั้งร้องไห้คิดถึงแม่ พูดซ้ำๆ ว่าอยากกราบแม่ แต่ไม่มีโอกาส เพราะเสียชีวิตในเวลาต่อมา วันที่ 8 มกราคม 2531 อายุ 47 ปี

วันเผาคุณแม่ ผู้ส่งเคสได้ยินญาติผู้ใหญ่บอกว่าคุณพ่อเสียชีวิตแล้วเมื่อ 5-6 ปีก่อน คุณแม่เคยเล่าว่าคุณพ่อเจ้าชู้มาก ผู้ส่งเคสพบพ่อครั้งแรกตอนอายุ 13 ปี ท่านมาขอคืนดีอยู่ปีสองปีแล้วก็ไป ไม่มาอีกเลย ผู้ส่งเคสไม่ผูกพันหรือรักท่านเลย รู้สึกเหมือนเป็นคนอื่นตลอดเวลาที่อยู่ด้วย ไม่เคยเรียกพ่อว่าพ่อ ทั้งที่คนอื่นเรียกหมด สงสัยว่าไม่เคยเป็นพ่อลูกกันมาก่อนหรือไม่