EP.758 แรงศรัทธา

ผู้ส่งเคสนี้ เป็นพระภิกษุผู้บวชมาได้ 20 พรรษาแล้ว ท่านเล่าว่าท่านเป็นแฟนพันธุ์แท้ของวัดพระธรรมกายมาตลอด 20 ปี ได้มาร่วมงานบุญทุกงานบุญอย่างสม่ำเสมอ แม้จะมีข่าวจากสื่อที่คลาดเคลื่อนจากความเป็นจริง ท่านทราบเรื่องราวของวัดพระธรรมกายครั้งแรกจากหน้าหนังสือพิมพ์ขณะเป็นทหารอยู่ ต่อมามีคนนำหนังสือธรรมทายาทมาให้ตรงที่ท่านอยู่ จึงได้หยิบมาอ่าน ตอนแรกไม่คิดว่าจะสนใจ แต่พออ่านไปเรู้สึกดี ท่านอ่านหนังสือธรรมทายาทเล่มเดียว 50 รอบ เพราะชอบและประทับใจเรื่องชีวิตชาวนาที่ออกบวชมาก ทำให้เกิดอารมณ์อยากบวชขึ้นมา ท่านจึงไปขออนุญาตผู้บังคับบัญชาซึ่งท่านก็อนุญาต จากนั้นท่านก็กลับไปกราบลาโยมพ่อโยมแม่เพื่อขอออกบวช ทั้งสองท่านต่างปิติใจมาก ท่านได้เดินทางเข้ามาอบรมธรรมทายาทที่วัดพระธรรมกายในปี พ.ศ. 2529 ทั้งๆ ที่ยังไม่เคยมาวัดเลย เพราะมีสายบุญกับหมู่คณะจึงทนอยู่ต่างที่ไม่ได้ ต้องมาวัด หลังบวชได้ครึ่งพรรษาแรก ท่านได้ไปโปรดโยมพ่อโยมแม่ที่บ้านด้วยการแสดงธรรมเรื่องศีล 5 ซึ่งทำให้ท่านทั้งสองปิติและเบิกบานใจ และเลิกเหล้าบุหรี่ได้ในที่สุด หลังบวชได้ 6 เดือน สอบนักธรรมเสร็จ ท่านกราบลาอาจารย์ไปปฏิบัติธรรมที่วัดใน จ.สุพรรณบุรี แต่ก็ยังคงมาร่วมบุญกับหมู่คณะทุกวันอาทิตย์ ปี พ.ศ. 2531 ท่านไปช่วยงานพระเพื่อนที่ธุดงคสถานล้านนา สาขาของวัดพระธรรมกาย ทำให้มาวัดใหญ่เฉพาะวันอาทิตย์ต้นเดือนหรืองานบุญใหญ่ ปี พ.ศ. 2537 ได้รับนิมนต์จากญาติโยมให้ไปช่วยงานเจ้าอาวาสวัดที่สร้างขึ้นใหม่ใน จ.สุรินทร์ ซึ่งเจ้าอาวาสรูปแรกเป็นผู้บุกเบิกสร้างวัดนี้ด้วยปัจจัยทั้งหมดของท่านเอง ท่านได้ทำหน้าที่ทำความสะอาดดูแลวัด และนำสาธุชนสวดมนต์ทำวัตรเย็น ต่อมาเจ้าอาวาสรูปแรกมรณภาพในปี 2539 และมีเจ้าอาวาสรูปต่อๆ มาที่มรณภาพลงอย่างรวดเร็ว ทำให้ท่านผู้ส่งเคสรู้สึกหวาดเสียว ในช่วงเจ้าอาวาสรูปที่ 3 ท่านได้ย้ายไปเป็นรักษาการอยู่ที่ธุดงคสถานเมืองแก้ว ซึ่งไม่ไกลจากวัดเดิมนัก และอยู่มาจนปัจจุบันนี้ ท่านผู้ส่งเคสเล่าว่าตอนคลอดท่านมีบุญมาก คลอดในรถเก๋งหน้ากรมทหารม้า สนามเป้า ตอนที่พระท่านตีกลองเพล และตอนเด็กก่อนขวบมีฝีหนองขึ้นเต็มศีรษะ รักษาไม่หายจนหายไปเองตอนขวบครึ่ง ท่านเป็นลูกชายคนที่ 4 ในจำนวนพี่น้อง 6 คน โยมแม่สอนย้ำเสมอว่าเกิดเป็นผู้ชายต้องบวชให้พ่อแม่ก่อนมีเมีย ท่านเคยประสบอุบัติเหตุทางรถถึง 2 ครั้งขณะนั่งมาวัด แต่รอดมาได้ทุกครั้ง

เริ่มต้นเรื่องราวจากครอบครัวผู้ส่งเคส โยมพ่อของผู้ส่งเคสเป็นคนเชื้อสายจีนจากบุรีรัมย์ มาทำงานในกรุงเทพฯ ตั้งแต่อายุ 18-19 ปี ได้พบกับสาวเมืองนนท์ และอยู่กินกันโดยไม่ได้แต่งงาน ซึ่งก็คือโยมแม่ของผู้ส่งเคสนั่นเอง ท่านทั้งสองมีลูกด้วยกัน 6 คน โยมพ่อมีอาชีพขับแท็กซี่ ท่านชอบสูบบุหรี่และดื่มเหล้าเป็นประจำทุกเย็นหลังเลิกงาน จนหลับฟุบไป ต้องให้โยมแม่และลูกๆ 3-4 คน ช่วยกันหามเข้าห้องนอนเป็นกิจวัตร กิจวัตรการช่วยหามคนนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย หลังจากผู้ส่งเคสได้บวชที่วัดพระธรรมกายไปครึ่งพรรษาแรก ท่านได้กลับไปโปรดโยมพ่อโยมแม่ที่บ้าน โดยแสดงธรรมเรื่องศีล 5 และอานิสงส์การรักษาศีลให้ท่านทั้งสองฟัง ด้วยความปิติและเบิกบานใจของท่านทั้งสอง โยมพ่อได้เลิกเหล้าและบุหรี่ได้หมดในที่สุด ภายหลัง โยมพ่อได้เสียชีวิตอย่างสงบในขณะนั่งพักผ่อนอยู่บนเก้าอี้โยก ด้วยอายุ 78 ปี

ทางด้านโยมแม่ ในเดือนธันวาคม ปี พ.ศ. 2530 ได้ประสบอุบัติเหตุพลัดตกจากท้ายมอเตอร์ไซค์ในซอยขณะจะกลับบ้าน ท่านนอนสลบคาทีและไปฟื้นที่โรงพยาบาล รักษาตัวจนหายเป็นปกติ แต่ 10 ปีต่อมา คือในปี พ.ศ. 2540 โยมแม่ก็เริ่มป่วยเป็นโรคสมองฝ่อ ความจำเลอะเลือน ชอบเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าบอกว่าจะไปบ้านญาติ พอซ่อนกระเป๋า ท่านก็เปลี่ยนไปใช้ถุงหูหิ้วแทน ท่านเริ่มทานจุจนอ้วน ตอนหลังท่านหลงลืมมากถึงขนาดนำอาหารเก่าของตัวเองมาใส่จานขยำเล่น แต่เมื่อผู้ส่งเคสในคราบผ้าเหลืองไปเยี่ยม โยมแม่จะเดินวนรอบตัวท่าน 2-3 รอบ แล้วพูดว่า พระมา พระมา แสดงว่าท่านยังจำลูกชายที่บวชได้ โดยท่านไม่แตะต้องตัวผู้ส่งเคสเลย ประมาณ 6 เดือนก่อนเสียชีวิต โยมแม่ทานอาหารน้อยลง ผอมลงเรื่อยๆ และไม่ยอมนอน ท่านจะนั่งพิงหลับคอพับไปข้างหน้า ทำให้เส้นที่คอยึด ต้องก้มหน้าอยู่ตลอดเวลา เวลาจะมองต้องเหลือบตาขึ้นมอง โยมแม่เสียชีวิตลงด้วยอาการสงบ รวมอายุได้ 70 ปี

น้องชายคนเล็กของผู้ส่งเคสเคยบวชพระอยู่ 1 พรรษา เขาเสียชีวิตลงด้วยอุบัติเหตุจากการขับขี่จักรยานยนต์ขณะอายุ 24 ปี

โยมอา ซึ่งเป็นน้องชายของโยมพ่อ ก็เคยบวชพระอยู่ 3 พรรษา ต่อมาท่านก็ลาสิกขาไปอยู่กินกับแม่หม้ายชื่อบังอร บังอรมีลูกชายติดมา 1 คน และต่อมาโยมอาและบังอรก็มีลูกสาวด้วยกันอีก 1 คน โยมอาชอบดื่มเหล้า หลังจากลาสิกขาไป ท่านไม่ได้รักษาศีล 5 และชอบทำร้ายร่างกายภรรยาเป็นประจำ วันหนึ่งลูกเลี้ยงทนไม่ไหว จึงใช้ด้ามจอบตีจนโยมอาเสียชีวิตลงด้วยอายุ 54 ปี

นอกจากเรื่องราวในครอบครัวแล้ว ผู้ส่งเคสยังเล่าถึงท่านเจ้าอาวาสรูปแรกที่ท่านไปช่วยงานใน จ.สุรินทร์ ท่านเจ้าอาวาสรูปนี้เป็นผู้บุกเบิกสร้างวัดขึ้นใหม่ด้วยปัจจัยของท่านเองทั้งหมดตั้งแต่ซื้อที่ดิน สร้างโบสถ์ ศาลา และทุกอย่างในวัด ท่านมาสร้างวัดเมื่อปี พ.ศ. 2534 ขณะอายุ 73 ปี ก่อนหน้านั้นท่านบวชประจำอยู่ที่ประเทศสิงคโปร์เป็นเวลาหลายสิบปี จนชราจึงนำปัจจัยที่ญาติโยมถวายกลับมาสร้างวัดที่สุรินทร์ ท่านเป็นคนตรง ห้ามไม่ให้ใครทิ้งขยะ นำสุรา หรืออบายมุขเข้าวัดโดยเด็ดขาด เพราะท่านเห็นที่สิงคโปร์สะอาดมีระเบียบมาก ท่านเจ้าอาวาสมรณภาพลงด้วยโรคหัวใจล้มเหลวรวมอายุ 78 ปี หลังจากสร้างวัดได้ 5 ปี เจ้าอาวาสรูปที่ 2 อยู่ได้ 1 ปีก็ย้ายไป เจ้าอาวาสรูปที่ 3 มาแทนอยู่ได้ 4 ปี มรณภาพด้วยวัณโรคในปี 2546 รวมอายุ 82 ปี เจ้าอาวาสรูปที่ 4 ดำรงตำแหน่งได้ 3 ปี มรณภาพในปี 2549 ด้วยอาการหลับแล้วไปเฉยๆ รวมอายุ 53 ปี วัดนี้มีเจ้าอาวาสมรณภาพไปแล้ว 3 รูปซ้อน ทำให้ผู้ส่งเคสรู้สึกหวาดเสียว จนย้ายมาเป็นรักษาการที่เมืองแก้ว

เรื่องราวของโยมพี่เขยของผู้ส่งเคส ซึ่งเป็นชาวอิตาลี ในปี พ.ศ. 2530 อายุ 54 ปี ประสบอุบัติเหตุรถบัสที่ภาคใต้ บาดเจ็บสาหัส ขากรรไกรหัก ขาหัก กระดูกหัวไหล่หัก กระดูกข้อมือหัก เส้นเอ็นที่ขาขาด ไม่สามารถเดินได้ ต้องผ่าตัดเปลี่ยนเส้นเอ็นถึง 12 ครั้งที่ต่างประเทศแต่ไม่สำเร็จ หมอนัดผ่าตัดครั้งที่ 13 โยมพี่เขยท้อแท้ใจมาก บอกว่าถ้าผ่าครั้งนี้ยังเดินไม่ได้จะขอฆ่าตัวตาย ผู้ส่งเคสซึ่งบวชแล้วจึงบอกพี่เขยว่าอย่าคิดฆ่าตัวตาย ให้ไปหาอาจารย์ของท่าน ท่านเก่งจะช่วยได้ ท่านจึงพาพี่เขยมากราบคุณยายอาจารย์ที่วัดพระธรรมกาย เมื่อพี่เขยเห็นคุณยายอาจารย์อายุ 88 ปี ถึงกับอุทานเป็นภาษาอังกฤษว่า Look at you so beautiful ทำไมสวยอย่างนี้ ไม่เหมือนคนอายุ 88 ปีเลย เหมือนคนอายุ 50 ปี พี่เขยจับมือคุณยายมากอด พูดทั้งน้ำตาขอให้ช่วยเขาด้วย โยมพี่สาวของผู้ส่งเคสจึงถามคุณยายอาจารย์ว่าพี่เขยจะหายไหม คุณยายตอบว่าหายและรับปากว่าจะช่วย ต่อมาพี่เขยเข้ารับการผ่าตัดครั้งที่ 13 เป็นผลสำเร็จ สามารถเดินได้ ทำให้มีความสุขมาจนปัจจุบัน คุณครูไม่ใหญ่กล่าวว่าเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องธรรมดา