EP.153 บุญดูแลพ่อแม่

ผู้ส่งเคส เป็นบุตรสาวคนหนึ่งในครอบครัว โดยเป็นลูกคนที่ 5 ของคุณแม่ มีพี่สาว 4 คน และน้องชาย 2 คน ชีวิตของ ผู้ส่งเคส เติบโตมาในครอบครัวที่ประสบความลำบาก คุณแม่ต้องทำงานหนักเพื่อเลี้ยงดูบุตรๆ ทั้ง 7 คนเพียงลำพัง เนื่องจากคุณพ่อมีอาชีพช่างฟิตและเดินทางไปทำงานต่างจังหวัดและต่างประเทศบ่อยครั้ง ผู้ส่งเคส มีความศรัทธาในพระพุทธศาสนา และได้เข้าวัดพระธรรมกายพร้อมกับน้องสาวคนหนึ่ง

เรื่องราวเริ่มต้นขึ้นด้วยชีวิตของคุณพ่อ ซึ่งเกิดที่เมืองจีนและได้เดินทางมาเมืองไทยพร้อมคุณปู่คุณย่าตั้งแต่เด็ก คุณพ่อสูบบุหรี่แต่ไม่ดื่มเหล้า ซึ่งภายหลังทำให้เกิดโรคแทรกซ้อนคือโรคปอดและปอดบวม ก่อนเสียชีวิต คุณพ่อโดนรถชนและเข้ารักษาตัวที่โรงพยาบาล อาการดีขึ้นจนกลับมาพักที่บ้าน และได้เลิกสูบบุหรี่ ในวันครูธรรมกาย 10 กันยายน 2546 ขณะที่ ผู้ส่งเคส ร่วมงานบุญที่วัดและนั่งสมาธิ พี่สาวได้โทรศัพท์มาแจ้งว่าคุณพ่ออาการไม่ดี จึงนำส่งโรงพยาบาล ผู้ส่งเคส จึงอธิษฐานแผ่บุญให้คุณพ่อทันที หลังพิธีงานบุญเสร็จสิ้น พี่สาวแจ้งว่าคุณพ่ออยู่ห้อง ICU และปลอดภัยแล้ว แต่เพียง 10 กว่าวันต่อมา ในวันอาทิตย์ที่ 12 ตุลาคม 2546 น้องสาวได้โทรมาแจ้งข่าวว่าคุณพ่อได้จากไปแล้วด้วยอายุ 61 ปี สร้างความประหลาดใจให้กับทุกคนในครอบครัว เพราะคุณพ่อดูแข็งแรงขึ้น ผู้ส่งเคส เดินทางไปรับศพคุณพ่อกลับบ้าน และนึกถึงคำสอนของ คุณครูไม่ใหญ่ ที่ว่าอย่าร้องไห้เดี๋ยวใจหมอง จึงนึกถึงบุญและอธิษฐานให้คุณพ่อ ต่อมาเวลาประมาณ 03:00 น น้องสาวซึ่งกำลังตั้งท้องได้ตื่นขึ้นมาร้องไห้ไม่หยุด ไม่รับรู้การเรียก ไม่พูดอะไรนอกจากร้องไห้ สักครู่จึงบอกว่าพ่อไม่มีบ้านอยู่ ไม่มีเสื้อผ้าใส่ คุณพ่อยังไม่อยากไปและยังไม่ได้สั่งเสียอะไรเลย น้องสาวร้องไห้ตั้งแต่ 03:00 น จนถึง 07:00 น เมื่อน้องสาวรู้สึกตัว ผู้ส่งเคส ได้พาไปทำบุญถวายสังฆทานและนั่งสมาธิที่วัดพระธรรมกายเพื่อทำใจให้สงบ ส่วนเรื่องราวชีวิตของคุณแม่นั้นลำบากอย่างมาก ท่านเกิดที่เมืองไทยแต่เป็นลูกกำพร้า ไม่เคยเห็นหน้าพ่อแม่ที่แท้จริง มีคนเล่าว่าพ่อแม่นำท่านมาขายให้กับแม่เลี้ยง แม่เลี้ยงมีเด็กเลี้ยงไว้หลายคน และใช้คุณแม่ทำงานบ้านทุกอย่างอย่างหนัก หากทำอะไรไม่ถูกใจ แม่เลี้ยงจะลงโทษด้วยวิธีแปลกๆ เช่น ตบจนหัวขมำ หรือนำน้ำร้อนมาราด แม่เลี้ยงบังคับให้เด็กๆ พูดแต่ภาษาจีน หากเผลอพูดภาษาไทยจะถูกลงโทษ ทำให้คุณแม่พูดภาษาไทยไม่ค่อยชัด บางครั้งแม่เลี้ยงยังสั่งให้ฆ่าสัตว์ทำอาหาร ซึ่งคุณแม่ก็ต้องทำ หากไม่ทำก็จะถูกลงโทษ ชีวิตคุณแม่ลำบากตั้งแต่เด็ก หลังจากที่คุณแม่ได้แต่งงานกับคุณพ่อ ชีวิตก็ยังไม่สบายขึ้น เนื่องจากครอบครัวของคุณพ่อเป็นคนจีน และคุณพ่อเป็นลูกชายคนเดียวซึ่งธรรมเนียมจีนถือว่าเป็นผู้สืบสกุล ไม่ต้องทำงานบ้าน คุณพ่อมีอุปนิสัยเอาแต่ใจตัวเองและเป็นหนุ่มเจ้าสำราญ ส่วนคุณแม่ซึ่งเป็นลูกสะใภ้คนเดียวต้องทำงานบ้านทุกอย่างและดูแลปรนนิบัติคุณพ่อคุณแม่ของสามี ฐานะของคุณพ่อก็ไม่ได้ดีนัก หลังแต่งงานไม่นาน คุณแม่ได้ให้กำเนิดบุตรสาวคนแรก ซึ่งเสียชีวิตตอนอายุเพียง 3 ขวบ เพราะหนูกัดนิ้ว ต่อมาเป็นไข้และเสียชีวิต บุตรชายคนที่สองก็เสียชีวิตหลังคลอดเพราะไม่แข็งแรง บุตรคนที่สาม คุณแม่ก็แท้งอีก โดยสาเหตุมาจากที่คุณแม่ต้องทำงานหนัก ต่อมาคุณแม่จึงมีบุตรสาว 5 คนและบุตรชาย 2 คน รวม 7 คน โดย ผู้ส่งเคส เป็นคนที่ 5 คุณแม่เลี้ยงลูกมาด้วยความลำบาก เมื่อ ผู้ส่งเคส เป็นลูกคนที่ 6 คุณปู่ก็เสียชีวิต ธรรมเนียมครอบครัวจีนสอนให้ลูกหลานกตัญญู และเวลาไหว้เจ้าจะต้องฆ่าเป็ดไก่ด้วยตนเอง การฆ่าเป็ดไก่จึงตกเป็นหน้าที่ของคุณแม่ ซึ่งบางครั้ง ผู้ส่งเคส คิดว่าไม่ยุติธรรม คุณพ่อไปทำงานตามจังหวัดและบางครั้งไปกับเรือสินค้าต่างประเทศในฐานะช่างฟิต คุณแม่จึงต้องเลี้ยงดูลูกๆ ตามลำพัง คุณพ่อส่งเงินมาบ้างแต่ไม่มากนัก ทำให้คุณแม่ต้องหางานทำ บางวันลำบากจนน้ำตาไหลเอาหัวเข่าเช็ดน้ำตา ในครอบครัวมีความแตกต่างกันหลายอย่าง พี่สาวคนโตนับถือพุทธแต่ชอบทำบุญที่วัดแบบญี่ปุ่น น้องสาวคนสุดท้องได้รับการอบรมแบบจีน ชอบไปวัดจีน สวดมนต์แบบจีน ส่วน ผู้ส่งเคส กับน้องสาวอีกคนเข้าวัดพระธรรมกาย จากเหตุการณ์เหล่านี้ ผู้ส่งเคส จึงมีคำถามต่างๆ ดังนี้