EP.161 มีลูกยาก หวาดผวาและขี้ตกใจ

ผู้ส่งเคสเป็นลูกคนที่ 10 ในบรรดาพี่น้องทั้งหมด 12 คน คุณแม่ของผู้ส่งเคสเป็นคนใจดี ชอบช่วยเหลือผู้อื่นเมื่อยามยากลำบาก และมีลูกถึง 12 คน ส่วนคุณพ่อเป็นคนซื่อสัตย์ ผู้ส่งเคสเองมีลักษณะตกใจง่ายตั้งแต่เด็ก อาการหนักขึ้นเมื่ออายุมากขึ้น ไม่ว่าจะเจอเสียงดัง เสียงรถ คนพูด คนเปิดลิ้นชัก ก็ตกใจผวา จนคนในครอบครัวต้องส่งสัญญาณก่อนเข้าใกล้ และอาการนี้เป็นอุปสรรคอย่างมากต่อการนั่งสมาธิ แม้เคยเข้าโรงพยาบาลเพื่อช็อตสมองและทานยาจนอาการดีขึ้นมาก แต่ก็ยังไม่หายขาด ผู้ส่งเคสแต่งงานมานานหลายปีแล้วแต่ยังไม่มีบุตร เคยมีเหตุการณ์เมื่อปี พศ 2522 ที่เพื่อนมาขอร้องให้พาไปทำแท้ง และผู้ส่งเคสก็ได้ขับรถไปส่งและรับเพื่อนกลับโดยที่ไม่ทราบเรื่องอะไรมากนักในตอนนั้น

เรื่องราวของครอบครัวนี้เริ่มต้นที่คุณแม่ ผู้เป็นคนใจบุญเลี้ยงดูลูกทั้ง 12 คนอย่างหนัก ท่านตัดสินใจทำแท้งลูกคนที่ 13 และ 14 เพราะไม่อยากมีภาระเพิ่ม คุณแม่จะทำบุญตามปกติทั่วไป เช่น ตักบาตร ไหว้เจ้า บริจาค และปล่อยสัตว์บ้าง จนกระทั่งอายุ 78 ปีก็เริ่มจำความไม่ได้ มีอาการอัมพาตติดสมอง และเสียชีวิตในวัย 80 ปี ด้านคุณพ่อ เป็นบุตรคนที่ 4 ในบรรดาพี่น้อง 6 คน เป็นคนซื่อตรงจึงถูกโกงเงินไปมาก แต่ก็เป็นคนจิตใจดี ท่านไม่ค่อยรู้จักการทำบุญ นอกจากตักบาตร ไหว้เจ้า และทำบุญที่ป่อเต็กตึ๊ง สมัยหนุ่มเคยเล่นไพ่นกกระจอกและสูบบุหรี่ แต่ไม่ดื่มเหล้า คุณพ่อได้รับกิจการโรงฆ่าหมูต่อจากคุณปู่และทำอยู่ประมาณ 30 ปี ก่อนที่รัฐบาลจะมายึดโควตาจึงเลิกไป คุณพ่อไม่เคยเจ็บป่วยกระทั่งอายุ 83 ปีจึงเสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งที่ลำไส้

พี่ชายคนที่ 4 ของผู้ส่งเคสเสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งที่ปอดตอนอายุ 37 ปี ท่านเป็นคนดีและเก่ง ทำงานในสำนักงานเลขาธิการสหประชาชาติ จบปริญญา 2 ใบจากธรรมศาสตร์ด้านนิติศาสตร์และบัญชี ไม่ดื่มเหล้า ไม่สูบบุหรี่ ก่อนเสียชีวิต มีอาการร้องโอดโอยตลอดเวลา บอกว่ามีคนถือขวาน แซ่ เชือก ขอเกี่ยว บรมทำร้าย หลังเสียชีวิต ได้มาเข้าฝันคุณแม่ว่ากำลังทุกข์ลำบาก มีคนคอยตามทำร้าย คุณแม่จึงไปกราบเรียนหลวงปู่รูปหนึ่งทางภาคเหนือ ท่านบอกว่าพี่ชายเคยทำร้ายคนไว้ในอดีตชาติ และพวกเขาไม่ยอมอโหสิกรรมจึงตามมาอาฆาต หลวงปู่จึงแนะนำให้คุณแม่สร้างองค์พระ "ห้ามกรรม" และนำไปประดิษฐานที่วัดในจังหวัดเชียงใหม่ หลังจากนั้นพี่ชายคนที่ 4 ก็มาเข้าฝันคุณแม่ว่าสบายดีแล้ว

พี่ชายคนโตของผู้ส่งเคสไม่ทราบข่าวการป่วยของพี่ชายคนที่ 4 ด้วยมะเร็ง ด้วยความสงสารน้องจึงศึกษาค้นคว้าหาวิธีช่วย จนพบหนังสือโยคะและการฝึกสมาธิ ท่านพยายามฝึกจนสามารถถอดจิตไปท่องเที่ยวได้ ทำให้เพลิดเพลินและมีความสุขมาก นั่งสมาธิได้ทั้งคืนโดยไม่ต้องนอน พี่ชายคนโตพยายามใช้การถอดจิตนี้ช่วยพี่ชายคนที่ 4 แต่ท้ายที่สุดน้องชายก็เสียชีวิต เหตุการณ์ที่ทำให้พี่ชายคนโตเปลี่ยนไปเกิดขึ้นในวันงานศพของพี่ชายคนที่ 4 คือเมื่อผู้ส่งเคสเป็นตะคริว คุณแม่สะกิดพี่ชายคนโตให้ช่วยพยุง แต่พอสะกิดท่านก็ล้มตึงไป หลังจากฟื้นขึ้นมา ท่านก็มีอาการประหลาด เช่น ทานข้าวแล้วเม็ดข้าวสะดุดตรงไหนก็รู้หมดและเจ็บปวดมาก แพทย์วินิจฉัยไม่ได้ ใบหน้าหมองคล้ำไม่สดใสเหมือนเดิม ทานอาหารกลางวันไม่ได้ ต้องทานกลางคืน นอนกลางวัน กลางคืนนอนไม่หลับ ทำงานกลางวันไม่ได้ ไปหาหมอหลายแห่งก็ไม่พบโรค สุดท้ายไปพึ่งทางพระ พระธุดงค์รูปหนึ่งบอกว่าจะช่วยได้หากท่านบวชและธุดงค์ตลอดชีวิต แต่ท่านไม่ยินดี ความทุกข์ทรมานมากขึ้น บางครั้งพยายามทำร้ายตัวเอง เช่น ผูกคอ ดีดข้อมือให้เลือดไหล แต่ก็รอดมาตลอด ทว่าในที่สุดพี่ชายคนโตก็กินยาตาย ไม่มีใครยับยั้งชีวิตท่านได้ ปกติพี่ชายคนโตเป็นคนดีมาก ไม่ดื่มเหล้า แต่สูบบุหรี่ ก่อนตาย ท่านได้เตือนน้องๆ ว่าอย่าหัดนั่งสมาธิเป็นอันขาดเพราะมันอันตราย

ผู้ส่งเคสมีอาการตกใจง่ายอย่างมาก เป็นอุปสรรคในการปฏิบัติธรรม พยายามนั่งสมาธิที่สวนบัวแต่พอใจเริ่มนิ่ง มีเสียงเล็กน้อยก็ผวา กรีดร้อง ต้องแยกไปนั่งคนเดียวในห้องนอน ทุกวันนี้ก็เช่นกัน นั่งสมาธิที่วัดก็ต้องคอยระวังเสียงรบกวน