EP.181 ตายก่อน ตายขณะ ตายหลัง - ตาย

ผู้ส่งเคสได้เข้าวัดครั้งแรกตั้งแต่ปี พศ 2524 และได้ทำหน้าที่กัลยาณมิตรด้วยความตั้งใจ ต่อมา ได้ชักชวนคุณแม่ให้มาทำหน้าที่กัลยาณมิตรเช่นกัน ทั้งสองได้ร่วมกันชักชวนหมู่คณะ ญาติมิตร จากจังหวัดกาญจนบุรี มาร่วมงานบุญใหญ่ของวัดอย่างต่อเนื่อง ตั้งแต่งานทอดกฐินในปี 2524 เป็นต้นมา

เรื่องราวเริ่มต้นขึ้นเมื่อผู้ส่งเคสได้เข้าวัดและพบทางสว่าง ได้ทำหน้าที่กัลยาณมิตร และได้ชวนคุณแม่เข้ามาทำบุญด้วยกัน คุณแม่เป็นผู้ที่มีความศรัทธาเลื่อมใสในบุญอย่างยิ่ง ท่านได้ร่วมทำบุญทุกบุญกับวัดพระธรรมกายอย่างต่อเนื่อง ไม่ว่าจะเป็นการอยู่ธุดงค์ ปฏิบัติธรรมพิเศษ หรือการมาวัดทุกวันอาทิตย์ต้นเดือนและงานบุญใหญ่ต่างๆ ไม่เคยขาด นอกจากนี้ คุณแม่ยังชอบทำบุญตักบาตรเป็นประจำทุกวัน แม้วันใดที่ท่านต้องมาวัด คุณแม่ยังเตรียมอาหารสำหรับใส่บาตรพระเณรในวัดต่างๆ ให้คนที่บ้านใส่บาตรแทนเสมอ นี่แสดงให้เห็นถึงความตั้งใจในการสั่งสมบุญของคุณแม่

จวบจนเดือนตุลาคม ปี พศ 2544 คุณแม่ได้ล้มป่วยลงอย่างกะทันหันด้วยโรคเบาหวานและความดันโลหิตสูง ท่านมีอาการช็อกหมดสติ และเกิดภาวะไตวายเฉียบพลัน แพทย์ได้ทำการรักษาอาการเบื้องต้นจนดีขึ้น แต่ยังต้องรอสังเกตอาการทางสมองซึ่งอาจต้องใช้เวลานาน ลูกๆ จึงตัดสินใจขอให้คุณแม่ย้ายไปรักษาตัวที่โรงพยาบาลศิริราช แม้ในระหว่างการรักษาตัว คุณแม่จะพูดไม่ได้ตั้งแต่ล้มป่วย แต่ท่านยังคงรับรู้เรื่องราวต่างๆ ได้ด้วยการลืมตา เมื่อคุณแม่รับทราบว่าต้องย้ายโรงพยาบาล ท่านถึงกับมีน้ำตาไหลออกมา หลังจากย้ายออกจากโรงพยาบาลเดิมได้เพียงวันเดียว ในวันที่ 9 พฤศจิกายน ปี 2544 คุณแม่ก็สิ้นลมลงด้วยอายุ 73 ปี ในระหว่างที่คุณแม่รักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาล ผู้ส่งเคสซึ่งเป็นลูกสาว ได้ใช้โอกาสนี้พูดคุยกับคุณแม่เพื่อชวนให้ท่านนึกถึงบุญต่างๆ ที่เคยทำมา และยังได้เปิดเทปบทสวดมนต์ให้ท่านฟังอยู่ตลอด

ในเวลาเดียวกันนั้น มีเรื่องราวที่น่าแปลกใจเกิดขึ้น คนงานในไร่อ้อยของคุณแม่ได้เห็นคุณแม่แต่งตัวสวยงาม เดินอยู่ในไร่ เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นในขณะที่คุณแม่ยังนอนป่วยอยู่ที่โรงพยาบาล ต่อมา ในวันที่คุณแม่สิ้นลม ลูกๆ ได้รับกายหยาบของคุณแม่กลับมาที่บ้านในจังหวัดกาญจนบุรี ในคืนนั้นเอง ประมาณตี 3 ได้มีคนเห็นคุณแม่เดินข้ามถนนกลับเข้าไปในบ้าน

นอกจากเรื่องราวของคุณแม่แล้ว ผู้ส่งเคสยังมีคำถามเกี่ยวกับบุคคลในครอบครัวที่ล่วงลับไปแล้วอีกสองท่าน คือ คุณพ่อและพี่ชาย คุณพ่อเสียชีวิตไปนานแล้ว ตั้งแต่วันที่ 24 พฤศจิกายน ปี พศ 2506 คุณแม่เคยเล่าให้ฟังว่า คุณพ่อเดินทางไปดูงานที่ไร่ยาสูบ ซึ่งเป็นที่ของลูกหนี้ของท่าน คุณพ่อบังคับให้ลูกชายคนโต ซึ่งก็คือพี่ชายของผู้ส่งเคสเอง ขณะนั้นอายุประมาณ 14-15 ปี ร่วมเดินทางไปด้วย เหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น คนพายเรือจ้างที่รับข้ามฟาก ได้แกล้งทำเรือล่มตามการว่าจ้างของลูกหนี้รายนั้น เป็นเหตุให้ทั้งสองพ่อลูกจมน้ำเสียชีวิตในที่สุด พี่ชายผู้ที่จมน้ำตายไปพร้อมกับคุณพ่อนี้ สมัยมีชีวิตอยู่ เป็นคนมีความประพฤติเรียบร้อย มีระเบียบวินัย เป็นผู้มีความกตัญญูกตเวทีต่อบุพการี มีจิตใจโอบอ้อมอารี ชอบช่วยเหลือผู้อื่น เป็นคนประหยัดมัธยัสถ์ และรักน้องๆ ทุกคน ถือเป็นแบบอย่างที่ดีให้กับน้องๆ ได้ปฏิบัติตาม

บุคคลสุดท้ายที่ผู้ส่งเคสกล่าวถึงคือพี่สาว ซึ่งผู้ส่งเคสมีความรู้สึกซาบซึ้งในบุญคุณอย่างมาก เพราะพี่สาวผู้นี้ได้เกื้อหนุนให้ผู้ส่งเคสได้มีโอกาสไปเรียนหนังสือในกรุงเทพฯ จนกระทั่งสามารถเรียนจบปริญญาตรีได้สำเร็จ และที่สำคัญที่สุด การได้มาเรียนที่กรุงเทพฯ นี้เอง เป็นเหตุปัจจัยให้ผู้ส่งเคสได้พบกับทางสว่าง คือ วัดพระธรรมกาย พี่สาวของผู้ส่งเคสได้เสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ เมื่อปี พศ 2539 ขณะอายุได้ 44 ปี

จากเรื่องราวเหล่านี้ ผู้ส่งเคสจึงมีคำถามหลายข้อที่ต้องการคำตอบ เพื่อไขข้อข้องใจเกี่ยวกับชีวิตหลังความตายและวิบากกรรมที่เกิดขึ้น