EP.198 ผีเปรตมาหา

ผู้ที่ส่งเรื่องราวนี้มาเพื่อกราบเรียนถามนั้น ในแหล่งข้อมูลไม่ได้ระบุชื่อหรือภูมิลำเนาที่แน่ชัด แต่ได้เล่าถึงอุปนิสัยของตนเองว่าเป็นคนดื้อ มีทิฐิเยอะ และอารมณ์ร้อนมาตั้งแต่เด็ก [ii] แม้จะเข้ามาในวัดแล้ว ก็ยังหงุดหงิดง่ายเมื่อมีคนเตือน [ii] เขาเคยบวชในอดีตชาติแล้วสึกออกไปมีครอบครัว ก่อนจะกลับมาเป็นผู้นำบุญ [ii] ในชาตินี้ เขาก็เคยบวชเช่นกันหลังมีครอบครัวแล้ว แต่บวชได้ไม่นานก็สึกไปเพราะคิดถึงครอบครัวมาก [ii, iii] เขารู้สึกเสียดายกับการสึกนี้และตั้งใจจะสั่งสมบุญให้มีอัธยาศัยในการบวชนานๆ [iii] เขาเปิดคลินิก ซึ่งเขาได้ปิดคลินิกงดรับคนไข้ไป 1 วัน เพื่ออัดเทปเรื่องราวของพ่อแม่ที่ผู้พูดเล่า [ii] เขาบอกว่าพี่น้องของเขามีลักษณะคล้ายพ่อแม่ทั้งหมด และหวังว่าการฟังเรื่องนี้จะเป็นประโยชน์ [ii] เขาพบว่าสิ่งที่ผู้พูดเล่าเรื่องราวของพ่อแม่เขานั้นตรงกับความจริงมาก ทั้งที่เขาไม่ได้เล่ารายละเอียดบางอย่างไป [iv] เรื่องราวที่ผู้พูดเล่าทำให้เขากระจ่างแจ้งและซาบซึ้ง เขารู้สึกเกิดแรงบันดาลใจอย่างแรงกล้าที่จะต้องแก้ไขนิสัยดื้อและมีทิฐิของตัวเองในชาตินี้ ก่อนจะลาโลกไป [ii, vi]

เรื่องราวนี้เริ่มต้นจากความกังวลใจของผู้ส่งเรื่องราวที่มีต่อพ่อและแม่ของเขา [iv, vi] โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับพ่อ หรือ "เตี่ย" [iii, iv] ซึ่งผู้ส่งกังวลอย่างมากว่าพ่อจะต้องไปตกนรก [iv] เพราะตลอดชีวิต พ่อมีพฤติกรรมที่แสดงถึงความมักโกรธ ขี้หงุดหงิด ตระหนี่ และสูบบุหรี่ [iv] ที่สำคัญที่สุดคือ พ่อเป็นคนไม่เชื่อเรื่องนรกสวรรค์เลย [iv] ผู้ส่งได้เล่าถึงพฤติกรรมของพ่อในขณะที่ยังมีชีวิตอยู่ ซึ่งน่าตกใจมาก [v] เมื่อผู้ส่งชวนแม่ไปทำบุญ พ่อก็ยังห้ามปราม [v] พ่อเป็นคนที่ว่าพระทุกวัด ไม่เฉพาะแค่วัดพระธรรมกาย [v] เคยมีเหตุการณ์ที่พระภิกษุรูปหนึ่งเดินผ่านหน้าบ้านและกระหายน้ำ ขอแวะดื่มน้ำ [v] ผู้ส่งตั้งคำถามว่าจะสันนิษฐานได้ไหมว่าพ่อทำอย่างไร [v] ซึ่งคำตอบคือ พ่อไม่ได้ให้น้ำ แต่กลับเทเหล้าให้แทน [v] พ่อทำเช่นนั้นเหมือนเป็นการประชดเมื่อถูกขอเพียงแค่น้ำเปล่า [v] คำพูดติดปากของพ่อคือ ถ้าให้อีก เดี๋ยวก็จะมาอีก มาบ่อยๆ [v] ด้วยพฤติกรรมเช่นนี้ ทำให้ผู้ส่งเชื่อมั่นว่าพ่อต้องไปนรกแน่ [iv]

หลังจากที่พ่อเสียชีวิตไปแล้วประมาณ 2 ปี [iv] ผู้ส่งประสบเหตุการณ์แปลกประหลาดคือ เมื่อเขานั่งสมาธิ มักจะได้กลิ่นเหม็นเน่าอย่างรุนแรง เหม็นจนแสบจมูก [iii, iv] กลิ่นนี้มีเพียงเขาที่ได้กลิ่น [iii, iv] นอกจากนี้ หมาแถวบ้านยังพากันหอนติดต่อกันทุกคืนเป็นเวลา 2 ปี [iv] เขาไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น

สำหรับแม่ของผู้ส่งนั้น ผู้ส่งก็กังวลว่าแม่จะต้องไปนรกเช่นกัน เพราะแม่ผิดศีลเกือบทุกข้อ ยกเว้นข้อ 3 และโดยเฉพาะอย่างยิ่งศีลข้อ 4 (การพูดเท็จ) นั้นผิดเป็นประจำ อย่างไรก็ตาม ผู้ส่งรู้สึกดีใจอย่างมากที่ในช่วงท้ายชีวิตของแม่ เขาได้มีโอกาสพาแม่ไปทำบุญ การทำบุญนี้ช่วยปิดประตูอบายภูมิให้กับแม่ของเขาได้ และแม่ก็ได้ไปเกิดเป็นเทพธิดาบริวารบนสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ เฟส 3 แม้จะเป็นเพียงบริวาร ผู้ส่งก็ตั้งใจที่จะสร้างบุญช่วยให้แม่ได้มีวิมานเป็นของตนเองให้ได้

เมื่อผู้พูดได้เล่าถึงเรื่องราวชีวิตหลังความตายของพ่อของผู้ส่ง [iv, xi, xii] ผู้ส่งจึงได้ถึงบางอ้อเกี่ยวกับเหตุการณ์กลิ่นเหม็นและการหมาหอนที่เกิดขึ้นกับเขา [iv] ผู้พูดกล่าวว่าพ่อไปเป็นผีเปรตและมีกลิ่นตัวเหม็น [iv] หลังจากที่ผู้ส่งได้ทำบุญอุทิศส่วนกุศลไปให้ กลิ่นนั้นก็จางลง แต่ยังไม่หมดไป [iv] ผู้ส่งรู้สึกดีใจที่บุญที่เขาทำไว้ยังช่วยพ่อไว้ได้ [v] การเป็นผีเปรตยังดีกว่าตกนรก [v]

เรื่องราวที่ผู้พูดเล่าทำให้ผู้ส่งเข้าใจอย่างลึกซึ้ง เขายิ่งมีความตั้งใจที่จะแก้ไขนิสัยดื้อและมีทิฐิของตัวเอง [ii, vi] ซึ่งเขาคิดว่าเหมือนมีบางอย่างบังคับให้มีนิสัยนี้ทุกวัน [vii] เขายอมรับว่าชอบสอนคนอื่น แต่ไม่ชอบให้คนอื่นสอน [vii] เขาปรารถนาอย่างแรงกล้าที่จะแก้สิ่งนี้ให้ได้ในชาตินี้ [vii] เขากำลังทำหน้าที่ชวนคนมาอยู่ธุดงค์ปีใหม่ และตั้งใจจะเอาบุญนี้ให้พ่อแม่ เขาต้องการช่วยเหลือพ่อแม่ในทุกวิถีทางที่ทำได้ ด้วยเหตุนี้ เขาจึงมีคำถามเพิ่มเติมที่อยากกราบเรียนถามผู้พูด