EP.226 ผู้เฒ่าสอนมา ท่องตาขำปากเป็ด แล้วของหายจะกลับมา

ผู้ส่งเคสเล่าเรื่องราวตั้งแต่ยังเด็กมาก ๆ ตอนเรียนชั้นอนุบาล 2 อายุ 6 ขวบ ซึ่งต้องเดินทางไปโรงเรียนด้วยรถโรงเรียนทุกวัน ในตอนนั้นมีเหตุการณ์แปลกประหลาดเกิดขึ้นที่ทำให้รู้สึกเหมือนถูกดึงดูดให้สนใจคนขับรถโรงเรียนอย่างผิดธรรมชาติ แม้จะยังเด็กมากและคนขับรถก็มีครอบครัวแล้ว ผู้ส่งเคสเติบโตขึ้นมาและได้ทบทวนเรื่องราวเหล่านั้น โดยรู้สึกว่าความรู้สึกที่เกิดขึ้นในวัยเด็กนั้นไม่น่าจะเป็นไปได้ตามปกติวิสัย นอกจากนี้ ผู้ส่งเคสยังมีประสบการณ์แปลก ๆ เกี่ยวกับการหาสิ่งของที่หายไป โดยได้รับคำแนะนำจากคุณยายให้ใช้คาถาเรียก "ตาขำปากเป็ด" ซึ่งก็พบว่าได้ผลจริงอย่างไม่น่าเชื่อ เรื่องราวชีวิตยังมีประเด็นเกี่ยวกับความฝันของคุณแม่ก่อนมาเกิด ปัญหาสุขภาพของทั้งคุณแม่และผู้ส่งเคสในช่วงตั้งครรภ์และหลังคลอด รวมถึงความสัมพันธ์กับคุณแม่ในปัจจุบันที่มีความร้อนใจต่อกัน และประเด็นการปฏิบัติธรรมที่ยังไม่ก้าวหน้าเท่าที่ควร

เรื่องราวเริ่มต้นขึ้นเมื่อผู้ส่งเคสยังเป็นเด็กน้อยอายุเพียง 6 ขวบ อยู่ในชั้นอนุบาล 2 ที่ต้องอาศัยรถโรงเรียนในการเดินทางไปกลับในแต่ละวัน คนขับรถโรงเรียนเป็นผู้ชายที่มีครอบครัวแล้ว จู่ ๆ เขาก็มองหน้าผู้ส่งเคสแล้วยักคิ้วให้ เหตุการณ์นี้สร้างความรู้สึกแปลก ๆ และทำให้ผู้ส่งเคสรู้สึกเหมือนถูกดึงดูดให้ชอบและหลงรักคนขับรถขึ้นมาในทันที ทั้งที่เป็นความรู้สึกที่ไม่เป็นธรรมชาติ เหมือนอยู่ในภวังค์ที่ถูกบังคับให้ต้องสนใจเขา ทั้งที่ในวัยนั้นยังไม่เข้าใจเรื่องความรัก และคนขับรถก็มีครอบครัว อีกทั้งวัยยังห่างกันมาก นี่ไม่ใช่ลักษณะนิสัยปกติของผู้ส่งเคสเลย แต่ก็น่าแปลกที่ผู้ส่งเคสสนใจเขาอยู่ช่วงหนึ่ง

ไม่นานต่อมา ผู้ส่งเคสก็ได้ยินคนขับรถบรรยายสรรพคุณและวิธีใช้สิ่งของที่ไปรับมาจากอาจารย์สำนักหนึ่งให้คนข้าง ๆ ฟัง สิ่งนั้นคือ "ปลัด" ที่เขาบอกว่าถ้าจะให้ใครหลงรัก ต้องเอาปลัดพกติดตัวตลอดเวลา โดยร้อยเชือกเหน็บไว้ที่ขอบเอวกางเกง เขาบรรยายว่าถ้าอยากให้ผู้หญิงหลงรัก ให้เหน็บไว้ที่เอวข้างซ้ายแล้วยักคิ้วให้ ถ้าอยากให้ผู้ใหญ่เมตตา ให้เหน็บไว้ข้างหน้า แล้วใช้วิธีเดียวกัน เขาบรรยายสรรพคุณและวิธีเหน็บในหลาย ๆ ที่ หลาย ๆ ด้าน ขึ้นอยู่กับว่าจะให้ปลัดช่วยทำอะไร

หลังจากที่เขาพูดจบ เขาก็ได้ลองวิชาให้เห็นจะจะต่อหน้าผู้ส่งเคส มีผู้หญิงคนหนึ่งที่ไม่รู้จักเลยยืนอยู่ที่ป้ายรถเมล์ เขาก็ยักคิ้วให้เธอ ผู้หญิงคนนั้นก็มีปฏิกิริยาตอบกลับด้วยท่าทีที่ยิ้มแย้ม พอใจ ต่างจากการทำแบบนี้กับคนไม่รู้จักตามปกติที่จะโดนด่า จากเหตุการณ์นี้ ทำให้ผู้ส่งเคสรู้สึกว่าตนเองคงจะโดนลองของด้วยเจ้าปลัดนี่แน่ ๆ ต่อมา อาจเป็นเพราะของเสื่อม หรืออะไรบางอย่าง ผู้ส่งเคสก็รู้สึกเกลียดและกลัวผู้ชายคนนี้มาก ๆ รู้สึกว่าเป็นบุคคลอันตราย ของพวกนี้มันชั่วคราว

นอกจากนี้ยังมีอีกเรื่องหนึ่งคือประสบการณ์การหาสิ่งของที่หาย คุณยายของผู้ส่งเคสได้แนะนำว่าถ้าของหาย ให้เรียกชื่อ "ตาขำปากเป็ด" ท่านบอกว่า ตาขำปากเป็ดเป็นอะไรบางอย่างที่สามารถช่วยหาของที่หายไปให้เจอได้ โดยการเรียกชื่อเขาไปเรื่อย ๆ บอกให้ช่วยหาของที่หาย และนึกภาพของที่หายไว้ในใจให้ชัดเจน ผู้ส่งเคสได้ลองทำตามดู ปรากฏว่าก็หาของเจอจริง ๆ บางทีเจอแบบไม่น่าเชื่อเลย เช่น หาของบนชั้นเท่าไหร่ก็ไม่เจอจนอารมณ์เสีย แต่พอเรียกชื่อตาขำ ก็เหลือบไปเห็นของอยู่บนชั้นนั้นจริง ๆ คุณยายยังเล่าว่า บางคนทำแหวนเพชรหายไปนานมาก พอเรียกชื่อตาขำ สักครู่ก็เจอแหวนเพชรมาอยู่บนเตียง แต่มีข้อแลกเปลี่ยนคือ เมื่อเจอของแล้ว ต้องเอา "มะขามเปียก 1 เม็ด คลุกกับเกลือ" วางไว้ให้ตาขำนอกชานบ้านหรือที่โล่งแจ้ง เพื่อเป็นการตอบแทน ถ้าไม่ทำ จะมีอาการปวดท้อง

อีกเรื่องหนึ่งเกี่ยวกับตัวผู้ส่งเคสคือตอนที่จะมาเกิด คุณแม่ฝันเห็นแม่ชี 2 คนมานอนเบียดบนเตียงจนอึดอัด คุณแม่ให้คุณอามาช่วยดึงออก แต่ดึงได้เพียงคนเดียวก็หมดแรง แล้วคุณแม่ก็สะดุ้งตื่น ต่อมา ขนาดตั้งท้องผู้ส่งเคส คุณแม่ก็มีอาการป่วย ขยับตัวไม่ได้ครึ่งซีก เป็นอยู่ราว 3 เดือน หมอต้องฉีดยาหลายเข็มซึ่งคิดว่าอาจเป็นอันตรายต่อลูกในท้อง และก็เป็นเช่นนั้นจริง ๆ เมื่อคลอดออกมา ผู้ส่งเคสก็มีอาการปากแหว่ง เพดานโหว่ พูดไม่ชัด ในช่วงที่คุณแม่ตั้งท้องนั้น คุณแม่ต้องฆ่าปลา 1 ตัวเพื่อทำอาหาร ทั้ง ๆ ที่ไม่เต็มใจเลยเพราะกำลังท้อง ขณะทุบหัวปลา ใจก็รู้สึกแวบขึ้นมาว่าเป็นวันพระ แต่ก็ทำไปแล้ว

นอกจากนี้ ผู้ส่งเคสและคุณแม่มักขัดใจกันบ่อย ๆ อยู่ด้วยกันก็รู้สึกร้อนใจ ทั้งที่รักกันมาก และคุณแม่ก็เป็นคนปฏิบัติธรรม ผู้ส่งเคสสงสัยว่ามีวิบากกรรมอะไรต่อกันหรือไม่ และผู้ส่งเคสยังสงสัยถึงโอกาสในการเข้าถึงพระธรรมกายในชาตินี้ เพราะมีอาการตกศูนย์และมีดวงสว่างลอยขึ้นมาเป็นช่วง ๆ รักษาได้ 12 ปีแล้ว แต่ไม่ก้าวหน้าจนรู้สึกว่าบุญมีแค่นี้หรือเปล่า