EP.939 มรสุมอ้วน

ผู้ส่งเคส เล่าว่า ตนเองเกิดที่ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ที่เจนีวา ดินแดนที่ไร้สงครามและมีความสงบงดงาม ลืมตาดูโลกก่อนกำหนดถึง 3 เดือน ด้วยความใจร้อนอยากรีบออกมาสร้างบารมี น้ำหนักแรกคลอดไม่ถึง 1 กิโลกรัม ส่วนสูงยาวกว่าไม้บรรทัดเพียง 4 ซม. คุณหมอต้องหุ้มห่อด้วยอลูมิเนียมฟอยล์ และนำเข้าตู้2อบในโรงพยาบาล พร้อมบอกให้ครอบครัวทำใจว่าอาจจะไม่รอด ผู้ส่งเคสอยู่ในตู้3อบนาน 3 สัปดาห์ อาการเกือบแย่ แต่พอเข้าสู่สัปดาห์ที่ 4 อาการกลับดีขึ้นอย่างอัศจรรย์จนกลับบ้านได้ในสัปดาห์ที่ 10

เมื่อผู้ส่งเคสเติบใหญ่ใกล้จะเป็นสาว อายุได้ 11 ปี คุณพ่อคุณแม่ต่างก็บอกว่าอยากเป็นโสด จึงแยกทางกันไป การแยกทางนี้เป็นไปตามคำแนะนำของผู้ส่งเคสเอง เพราะรู้สึกไม่สบายใจเมื่อเห็นคุณแม่ร้องไห้ด้วยความโดดเดี่ยวและน้อยใจที่คุณพ่อไม่ทำหน้าที่สามีที่ดี เอาแต่เที่ยวดื่มเหล้าตามผับ ผู้ส่งเคสจึงแนะนำให้คุณแม่เอาความขมขื่นไปทิ้งทะเล หลังจากแยกทาง ผู้ส่งเคส พี่ชาย และน้องชาย อยู่ในความดูแลของคุณแม่ ส่วนคุณพ่อแต่งงานใหม่ พวกเราจึงไม่ได้ติดต่อกับท่านอีกเลย

ในช่วงที่คุณแม่แยกทางกับคุณพ่อ คุณย่าก็ได้เสียชีวิตและเกิดศึกชิงมรดกระหว่างพี่น้องของคุณพ่อ แต่คุณป้าคนหนึ่ง ซึ่งเป็นหนึ่งในพี่น้องของคุณพ่อ ยังคงดีกับพวกเราเสมอต้นเสมอปลาย และคอยให้ความช่วยเหลือตลอด

ต่อมา คุณป้าผู้แสนดีป่วยด้วยโรคไขข้ออักเสบ ส่วนสามีคุณป้าเคยทำงานหนักจนปวดหัวไหล่ทั้งสองข้าง แพ้ยาอย่างรุนแรงจนผิวหนังหลุดออก แต่ตอนนี้หายดีแล้ว

คุณแม่ได้เข้าทำงานที่ทำการไปรษณีย์แห่งหนึ่ง ไม่นานที่ทำงานก็ทาสีผนังใหม่เป็นสีดำสนิท ผลจากการเปลี่ยนสีผนัง ทำให้จิตใจของคุณแม่เริ่มมืดตามไปด้วย คุณแม่มีอาการขนลุกซู่ สั่นกลัวไปทั่วตัว เหงื่อเย็นออก จนทำให้นอนไม่หลับ ด้วยความอยากรู้สาเหตุ คุณแม่จึงไปหาหญิงที่อ้างว่ารับรู้เรื่องอดีตได้ หญิงคนนั้นบอกว่าในชาติก่อนคุณแม่ถูกฝังทั้งเป็น ความรู้สึกนี้ฝังใจทำให้กลัวห้องทำงานสีดำ เมื่อทราบสาเหตุคุณแม่ก็รู้สึกดีขึ้น

คุณยายเป็นแผลที่ขาทั้งสองข้างมานาน เดินช้า เมื่อ 2 ปีก่อน เส้นเลือดในสมองแตก ร่างกายซีกซ้ายเป็นอัมพาต พูดหรือลุกนั่งไม่ได้ เสียชีวิตอย่างสงบอายุ 77 ปี

น้องชายคนสุดท้องของคุณแม่ ตอนคลอดสายสะดือพันคอ ทำให้ขาดออกซิเจนไปเลี้ยงสมอง ส่งผลให้พูดไม่ชัด ตาข้างหนึ่งมองตรงไม่ได้ ปัจจุบันอายุ 49 ปี ยังสามารถไปทำงานได้

ตัวผู้ส่งเคสเอง ตั้งแต่เด็กเหมือนมีบางอย่างบงการให้มีนิสัยต่างจากเด็กอื่น ไม่ชอบสัมผัสตัว เช่น โอบกอดกับญาติ รวมถึงคุณแม่ ทั้งที่รักท่านมาก การใกล้ชิดแบบโอบกอดทำให้รู้สึกอึดอัดไม่สบาย ผู้ส่งเคสไม่สนิทกับพี่น้องเพราะความเห็นและการกระทำต่างกัน พี่น้องดื่ม สูบ ทะเลาะ ทำร้ายกัน ส่วนผู้ส่งเคสเห็นว่าการสูบบุหรี่ไม่ดีต่อสุขภาพ การดื่มสุราทำให้เสียสติ ผู้ส่งเคสจึงแช่แข็งความคิดที่จะลองสิ่งเหล่านี้ ทำให้ยิ่งโดดเดี่ยวจากพี่น้อง แตความรักที่มีต่อพี่น้องไม่เคยเปลี่ยน นิสัยไม่ชอบใกล้ชิดใครทำให้เติบโตมาเป็นคนเงียบๆ ขี้อาย ไม่ชอบแต่งตัว กลัวสวย ไม่ชอบสังคม กลัวรู้จักคนเยอะ ไม่ชอบเที่ยวเต้นรำ กลัวการสัมผัสตัว แต่ชอบครุ่นคิดเงียบๆ อยู่คนเดียว ไม่รู้สึกเหงา เศร้า หรือโดดเดี่ยว มีความสุขสันโดษคล้ายนักบวช

อายุ 15 ปี ผู้ส่งเคสครุ่นคิดให้ความสำคัญต่อสิ่งมีชีวิตทุกชนิด รักสัตว์มาก แม้ตัวเล็กๆ ก็ไม่เคยคิดทำร้าย ความคิดนำไปสู่การกระทำ ตัดสินใจเลิกกินเนื้อสัตว์ตั้งแต่นั้น แม้ทำถึงขนาดนี้ก็ยังรู้สึกเศร้า คิดว่าตัวเองคนเดียวไม่อาจช่วยทุกชีวิตได้ เห็นสงคราม ความไม่สงบ ก็รู้สึกหมดหวังกับโลกนี้ บางครั้งรู้สึกกดดันกับสิ่งที่ตัวเองเป็น ไม่ยอมรับตัวเอง

อายุ 16 ปี ความกดดันเพิ่มขึ้นเมื่อเริ่มรู้สึกว่าตัวเองอ้วน ทั้งที่จริงก็ไม่ได้อ้วนอะไร ผู้ส่งเคสเริ่มลดอาหารลงทีละนิด จนกลายเป็นโรคเบื่ออาหาร ไม่ยอมกินอะไรเลย น้ำหนักลดลงเรื่อยๆ กลัวการออกไปโลกภายนอก หนาวสั่นตลอดเวลา ควบคุมสติไม่ได้ รู้สึกทรมานเหมือนติดอยู่ในคุกที่สร้างขึ้นเอง ตอนนั้นอยากฆ่าตัวตายมาก เป็นเช่นนี้อยู่ปีกว่า

คุณแม่พาไปรักษาจิตแพทย์ อาการดีขึ้น น้ำหนักกลับมาปกติในครึ่งปี แต่ไม่นานความรู้สึกว่าอ้วนก็กลับมาอีก รู้สึกเหมือนแบกปัญหาไว้บนไหล่ อยู่ในวังวนของตัวเอง กลัวจะเป็นเหมือนตุ่ม จึงลดน้ำหนักอีกครั้ง คราวนี้ลดมากกว่าเดิม เหลือเพียง 34 กิโลกรัม เป็นครั้งที่ 2 ที่ต้องเลือกระหว่างความตายกับการมีชีวิตอยู่ แม้ร่างกายอ่อนแอลง แต่ผู้ส่งเคสก็ไม่ได้เลือกความตาย เพราะพิจารณาเห็นว่าการฆ่าตัวตายเป็นการก่อกรรมให้ตัวเอง หลังจากอ่านหนังสือเกี่ยวกับชีวิตหลังความตาย การเกิดใหม่ และเรื่องกรรม ผู้ส่งเคสตัดสินใจกลับไปรักษาตัวอีกครั้งจนอาการดีขึ้น

มรสุมอ้วนในความคิดได้ผ่านพ้นไป ก็เกิดมรสุมใหม่คือมรสุมรัก เมื่อ 2 ปีต่อมา ไปฝึกงานที่โรงพยาบาล พบชายหนุ่มอายุ 18 ปีเท่ากัน เพียงแค่พบหน้าก็รู้สึกรักหมดหัวใจแบบอินฟินิตี้ คิดว่าคนนี้แหละที่ฝากชีวิตไว้ได้ แต่เจอกันน้อยครั้ง การติดต่อยาก วันหนึ่งเขาเขียนจดหมายมาบอกว่าต้องการเป็นแค่เพื่อนที่ดี ผู้ส่งเคสอกหักดังเป๊าะ เพราะความรักอาภัพ มีความรักแค่วันละวันรัก คือรักเพียงคนเดียว จะไม่รักใครอีกเลย จนกระทั่งเจอ DMC ช่องนี้จึงต้องตกหลุมรักอีกครั้งจากกรรมที่บังตา

ในปี พ.ศ. 2544 คุณแม่แนะนำให้รู้จักกับคุณเอลิซาเบธ เพื่อช่วยเรื่องเบื่ออาหาร เธอเป็นครูที่ดี สอนทุกอย่าง ประทับใจเธอมาก ปลายปีเดียวกัน เริ่มเรียนช่างเซรามิค 3 ปี ผู้ส่งเคสได้เจอเพื่อนร่วมงานที่ดีมาก ช่วยปรับนิสัยให้ดีขึ้น ทานอาหารได้มากขึ้น โรคเบื่ออาหารจึงหายไป รู้สึกดีขึ้นและแข็งแรงขึ้นมาก

2 ปีต่อมา คุณเอลิซาเบธชวนเปลี่ยนจากชุดไปรเวทเป็นชุดสีขาวไปวัด ไปปฏิบัติธรรมที่เบลเยียม 2 อาทิตย์ ได้พบพระสงฆ์และปฏิบัติธรรมวัดพระธรรมกาย รู้สึกประทับใจมาก มั่นใจว่ามาถูกทางแล้ว พบสิ่งที่แสวงหามาตลอดชีวิต รู้จักวิธีควบคุมดูแลจิตใจ รู้คุณค่าตัวเอง พาตัวเองพ้นจากชีวิตที่อ่อนแอ ตัดสินใจใช้ชีวิตพักอาศัยที่นี่เป็นบ้านหลังสุดท้ายทั้งชาตินี้และทุกชาติถัดไป

ในคืนก่อนวันคุ้มครองโลกที่ผ่านมา ผู้ส่งเคสนั่งสมาธิจนใจตกศูนย์ ความบริสุทธิ์ผุดขึ้นมาเป็นดวงกลมใส ขยายครอบคลุมตัว เห็นดวงธรรมสากล ดวงแห่งความสุขและความรักอันยิ่งใหญ่ รู้ว่าความรักและความสุขอยู่ในใจ แค่กล้ามองเข้าภายใน คืนนั้นตัดสินใจมุ่งมั่นจากส่วนลึกของจิตใจ อุทิศชีวิตทั้งหมดให้วัดพระธรรมกาย เพื่อบอกให้ทุกคนเห็นหนทางสร้างสวรรค์บนโลก ให้มีความสงบสุข คุณครูไม่ใหญ่บอกว่าหนทางนั้นอยู่ที่นี่ ชีวิตดีๆ อยู่ที่เราเลือกเอง