EP.899 เมืองลอยฟ้า

ผู้ส่งเคสท่านนี้เป็นผู้นำบุญ หนึ่งในพลังสตรี ท่านเป็นหนึ่งใน 4 สตรีผู้ริเริ่มก่อตั้งศูนย์กัลยาณมิตรโคราช ตั้งแต่ปีพุทธศักราช 2529 ซึ่งเป็นปีที่ คุณครูไม่ใหญ่ เรียกว่าปีทองของกัลยาณมิตร ด้วยความมุ่งมั่นตั้งใจร่วมกัน ท่านและคณะได้เริ่มจัดบรรยายธรรม จัดนิทรรศการตามโรงเรียนต่างๆ จนสามารถจัดงานอยู่ธุดงค์ครั้งแรกที่โรงเรียนราชสีมาวิทยาลัย มีผู้ร่วมงานถึง 1,500 คน หลังจากนั้นก็ได้รับเชิญไปจัดปฏิบัติธรรมอยู่ธุดงค์อีกมากกว่า 20 สถาบัน จัดมาแล้วมากกว่า 50 ครั้ง ท่านเคยสามารถรวมหมู่คณะที่มาศูนย์ได้ถึง 1,000 คน และในงานบุญใหญ่ที่วัด ท่านเคยชวนคนมาร่วมงานได้มากที่สุดถึง 200 คันรถบัส แสดงให้เห็นถึงความทุ่มเทแรงกาย แรงใจ ในการสร้างบารมีตลอดระยะเวลา 20 ปีที่ผ่านมา ซึ่งไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ต้องใช้ความพยายามอย่างมากในการทำความเข้าใจให้คนรู้จักศูนย์กัลยาณมิตร แต่เมื่อนึกย้อนกลับไปแล้วก็รู้สึกปลื้มใจอย่างมาก ท่านได้สั่งสมบุญจากการชวนคนทำความดี ทำให้มีพวกพ้อง บริวาร หมู่ญาติมิตรที่ดีเข้ามาใกล้ชิด ลูกหลานบริวารก็อยู่ในโอวาท ได้มีดวงตาเห็นธรรม ได้เกิดในร่มเงาพุทธศาสนา ได้รับความรู้เรื่องกฎแห่งกรรมจาก คุณครูไม่ใหญ่ มากมาย ยิ่งฟังก็ยิ่งเห็นภัยในวัฏฏสงสาร ท่านตั้งใจจริงที่จะแก้ไขข้อผิดพลาดให้หมดไปในชาตินี้ และได้นำเรื่องราวของครอบครัวมาเป็นกรณีศึกษา

คุณครูไม่ใหญ่ กล่าวถึง ผู้ส่งเคส ซึ่งเป็นหนึ่งในพลังสตรีผู้บุกเบิกศูนย์กัลยาณมิตรโคราชตั้งแต่ปี พ.ศ. 2529 ท่านเล่าถึงชีวิตครอบครัวของท่าน โดยเริ่มที่บิดา พ่อของท่านเป็นคนดี มีใจโอบอ้อมอารี ไม่ดื่มเหล้าแต่สูบยาเส้น ท่านเคยบวชเป็นพระภิกษุ 6 พรรษา หลังลาสิกขาได้แต่งงานกับคุณแม่ พ่อประกอบอาชีพเกษตรกรรม และมีความรู้เรื่องแพทย์แผนโบราณ จึงได้รักษาผู้ป่วยในหมู่บ้านเสมอ ไม่ว่าจะเป็นไข้ หรือตกเลือดเพราะแท้งลูก พ่อก็รักษาให้หายโดยไม่เคยเรียกค่ารักษา ท่านช่วยเหลือชาวบ้านทุกเรื่อง เป็นที่รักนับถือของชาวบ้าน และได้รับเลือกเป็นผู้ใหญ่บ้านอยู่หลายปี จนชราภาพจึงขอลาออกจากตำแหน่งผู้ใหญ่บ้านเอง ต่อมาพ่อป่วยเป็นโรคเก๊า โรคกระเพาะอาหาร และโรคไต

ในคืนสุดท้ายก่อนที่พ่อจะจากไป เวลาประมาณ 19:30 น. หลานชายวัย 14 ปี ได้เห็นแสงสว่างบนท้องฟ้าทางทิศเหนือของหลังคาบ้านที่พ่อพักอยู่ เขาเห็นสิ่งที่มีลักษณะเหมือนเมืองเมืองหนึ่งลอยอยู่ หรือที่เรียกว่า "เมืองลอยฟ้า" หลานชายเห็นอยู่ประมาณ 15 นาทีก็หายไป คืนนั้นเอง ผู้ส่งเคสได้เปิดเทปธรรมะให้พ่อฟังตลอด พ่อดูสงบแล้วหลับไป จนเวลาประมาณ 23:00 น. กว่า พ่อก็ร้องโอยด้วยความเจ็บปวดและดิ้นขึ้นมา ผู้ส่งเคสได้เข้าประคองและได้เห็นอาการ 3 เมือกสุดท้ายในอ้อมแขนของท่านเอง พ่อเสียชีวิตเวลา 23:30 น.

หลังเสร็จพิธีสวด 3 วัน ผู้ส่งเคสได้นำร่างพ่อไปมอบเป็นอาจารย์ใหญ่ ขณะนั้นเธอลองจับศพพ่อดู มือท่านยังอุ่น ผิวพรรณนุ่มเหมือนมีชีวิต หน้าตาสดใส ซึ่งทำให้เธอแปลกใจมาก เพราะปกติศพจะแข็งซีด

คุณแม่ของผู้ส่งเคสเป็นลูกสาวคุณหลวง ซึ่งเป็นนายอำเภอในโคราช และเป็นหลานคุณย่าโม พ่อแม่มีลูกด้วยกัน 8 คน เมื่อคุณแม่อายุ 42 ปี ท่านตกจากที่สูง แขนซ้ายพิการงอไม่ได้ ทำให้มีอาการร้อนตามแขนขาอยู่ 2-3 ปี แต่หายได้ด้วยสมุนไพรภายหลัง ก่อนแม่ตาย ผู้ส่งเคสและพี่สาวคอยเตือนสติให้ท่านนึกถึงพระพุทธเจ้า และเปิดเทปธรรมะให้ฟังตลอด ท่านเฝ้าดูอาการแม่จนสิ้นลมอย่างสงบเมื่ออายุ 89 ปี

สามีของผู้ส่งเคสรับราชการ สมัยแข็งแรงใช้ชีวิตแบบบุญปนบาป ทั้งดื่มเหล้า เล่นการพนัน และคบคนพาล แต่ภายหลังเมื่อเริ่มป่วยก็เลิกได้ เขาป่วยเป็นโรคความดันโลหิตสูง จึงลาออกจากงาน ทำให้ผู้ส่งเคสต้องนำเงินที่สามีได้จากการลาออกมาทำบุญใหญ่ตลอด สามีเคยบอกว่าจะบวชเมื่ออายุ 58 ปี แต่พออายุ 58 ปีกลับเปลี่ยนใจไม่ยอมบวช โดยให้เหตุผลว่าการเป็นฆราวาสทำงานได้สะดวกกว่า ผู้ส่งเคสก็ไม่ได้คะยั้นคะยอ เมื่ออายุประมาณ 59 ปี สามีป่วยเป็นอัมพาตครึ่งซีกซ้าย แต่ก็พอช่วยตัวเองได้บ้าง ปัจจุบันสามีอายุ 65 ปี เป็นอัมพาตมา 6 ปีแล้ว

พระลูกชายองค์เล็กของ ผู้ส่งเคส ในวัยเด็กเป็นคนเรียบร้อย เงียบขรึม มุ่งมั่น คำพูดมีแต่สาระ เมื่ออยู่ชั้นอนุบาลชอบอ่านนิทานชาดกและพุทธประวัติ ท่านศึกษาประวัติบุคคลสำคัญของโลกและประวัติผู้พ้นโลก ท่านเคยตอบปัญหาธรรมะได้รางวัลชมเชย ได้รับใบประกาศเป็นผู้นำด้านคุณธรรม ชอบติดตามแม่ไปจัดค่ายธุดงค์ มีหน้าที่เป็นอุปัฏฐากพระอาจารย์ เมื่อครูถามว่าโตขึ้นอยากเป็นอะไร ท่านตอบว่าอยากเป็นพระ ซึ่งทำให้ครูเงียบไป ท่านเคยบวชสามเณร 3 ครั้ง ครั้งแรกอายุ 9 ขวบ ครั้งที่ 2 อายุ 12 ขวบ และครั้งที่ 3 อายุ 14 ปี ในการบวชสามเณรครั้งสุดท้ายนี้เองที่ท่านตัดสินใจแน่วแน่จะอยู่ในเพศบรรพชิตตลอดชีวิต แม้ขณะนั้นกำลังเรียนอยู่ ม.2 ท่านเห็นว่าการเป็นนักบวชดีกว่าตำแหน่งทางโลก ท่านไม่ยอมสึกแม้แม่จะชี้แจงเหตุผลเรื่องการศึกษา ท่านนิ่ง สงบ เด็ดเดี่ยว บอกว่าแม้อยู่รูปเดียวก็อยู่ได้ เมื่อบวชแล้วจะไม่กลับออกไปอีก เพราะมีมรรคผลนิพพานเป็นแก่น ท่านอยากอยู่ปฏิบัติธรรมและเผยแผ่พระธรรมคำสอน ผู้ส่งเคสผู้เป็นมารดาจึงอนุโมทนา ท่านได้เรียนภาษาบาลีจนได้เปรียญธรรม 9 ประโยค ปัจจุบันกำลังศึกษาพระไตรปิฎกในตัว ท่านอุปสมบทเมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2548 ตลอด 10 ปีในร่มกาสาวพัสตร์ ท่านบอกว่าอยู่กับหมู่คณะอย่างสบายใจ มีมโนปณิธานจะติดตาม คุณครูไม่ใหญ่ และหมู่คณะจนถึงที่สุดแห่งธรรม

พระลูกชายองค์โต ก็บวช ท่านเคยดูแลพ่อที่ป่วยเป็นอัมพาตอย่างดี แต่ต่อมาเมื่อพ่อไม่ทำกายภาพบำบัดตามแพทย์แนะนำ ก็ทะเลาะกัน ผู้ส่งเคสได้ไกล่เกลี่ยให้ลูกชายไปขอโทษพ่อและขออโหสิกรรม ซึ่งลูกชายก็ได้ทำแล้ว ผู้ส่งเคสเตรียมตัวให้พระลูกชายองค์โตบวชมาหลายปี โดยปลูกฝังว่าการเป็นผู้ชายคือได้โอกาส ได้ปิดอบายให้พ่อแม่ ท่านได้บวชช่วงเข้าพรรษาปี 2549 พระลูกชายทั้งสององค์ยังคงเป็นพระภิกษุอยู่ที่วัดพระธรรมกาย ผู้ส่งเคสยินดีอย่างยิ่งที่จะยกให้เป็นพุทธบุตรตลอดชีวิต คุณครูไม่ใหญ่ ได้กล่าวรับว่าเป็นลูกแล้ว ห้ามสึก

ผู้ส่งเคสเองเคยแท้งลูก 1 ครั้งเมื่ออายุครรภ์ 5 เดือน ท่านเคยป่วยเป็นโรคธาลัสซีเมียตั้งแต่ปี 2540 มีอาการเหนื่อยง่าย อ่อนเพลีย เดินขึ้นบันไดเพียง 2 ขั้นก็เหนื่อย 15 นาที ท่านหาหมอ ได้ยาทาน และดูแลสุขภาพ อาการก็ดีขึ้น และหายขาดในปี 2544 เป็นปกติจนถึงทุกวันนี้