EP.234 เจ้าแม่สองนาง และเจ้าเชษฐ์ (เพิ่มเติม)

ผู้ส่งเคสมีนามว่า ณัฐนาถ ปิ่นเฟื้อง เป็นนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา ประเภทจานดาวธรรม. เธอได้ฟังรายการเคส study เรื่อง "เมืองแม่หม้าย นายสนม" ในคืนวันที่ 3 กุมภาพันธ์ และรู้สึกตื่นเต้นมาก เพราะเหตุการณ์ที่เล่ามานั้นเธอเคยได้ยิน ได้พบเห็นด้วยตนเองมาแล้วเมื่อปี พ.ศ. 2505 ตอนนั้นเธออายุเพียง 23 ปี. ชีวิตได้นำพาให้เธอติดตามสามีซึ่งรับราชการเป็นตำรวจตระเวนชายแดน ไปอยู่ที่หมวดตำรวจตระเวนชายแดน ตำบลบ้านนาเข อำเภอบ้านแพง จังหวัดนครพนม. ณ ที่แห่งนั้นเองที่เธอได้ยินเรื่องราวเกี่ยวกับ "เจ้าแม่สองนาง" จากผู้คนหลากหลายกลุ่ม ทั้งตำรวจ, ภรรยาตำรวจ และชาวบ้านในละแวกนั้น. พวกเขาเล่าว่าเจ้าแม่สองนางคือพี่น้องหญิงสาวสวยสองคนที่คอยดูแลรักษาคุ้มครองแม่น้ำโขงตลอดแนวชายแดนไทย-ลาว และมีศาลเจ้าแม่สองนางตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำโขงเป็นจำนวนมาก โดยเฉพาะที่จังหวัดหนองคายและนครพนม. เรื่องราวที่เธอได้ยินและประสบพบเห็นในครั้งนั้นได้ฝังอยู่ในความทรงจำ และเมื่อได้ฟังเคส study ทำให้เธอหวนนึกถึงและต้องการทราบข้อเท็จจริงเพิ่มเติม.

เมื่อปี พ.ศ. 2505 ผู้ส่งเคส ณัฐนาถ ปิ่นเฟื้อง ได้ย้ายตามสามีไปอยู่ที่บ้านนาเข จังหวัดนครพนม ซึ่งตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำโขง. ที่นั่นเธอได้ยินเรื่องราวลี้ลับเกี่ยวกับ "เจ้าแม่สองนาง" จากผู้คนในพื้นที่ ทั้งตำรวจ, ภรรยาตำรวจ และชาวบ้าน. เรื่องเล่าขานกล่าวถึงเจ้าแม่สองนางว่าเป็นพี่น้องหญิงสาวสวยสองคน มีผิวขาว ผมยาว ทำหน้าที่คุ้มครองดูแลแม่น้ำโขง. แต่เรื่องที่ทำให้ผู้คนหวาดผวาและน่าฉงนคือ เจ้าแม่สองนางชอบมาหาชายหนุ่มโสดในความฝัน. โดยเฉพาะตำรวจหนุ่มที่ย้ายมาใหม่และยังไม่มีภรรยา หรือมีภรรยาแต่ไม่ได้พามาอยู่ด้วย มักจะถูกเจ้าแม่สองนางมาหาในความฝันและนอนด้วย. ผู้ส่งเคสในตอนแรกไม่เชื่อเลย คิดว่าคนเป็นกับวิญญาณจะมีความสัมพันธ์ชู้สาวกันได้อย่างไร แต่ก็ฟังเพราะรู้สึกสนุกและแปลกดี.

สามีของผู้ส่งเคสยังพาเธอไปดูศาลเจ้าแม่สองนางด้วย. ศาลนั้นเป็นศาลไม้เล็กๆ ตั้งคู่กันสองศาล ภายในมีรูปปั้นตุ๊กตาผู้หญิงผมยาว นั่งอยู่ในชุดไทยห่มสไบเฉียง. ศาลตั้งอยู่ริมห้วย ซึ่งเป็นแอ่งน้ำที่ไหลมาจากภูเขา ใกล้กับที่ตั้งที่ทำการตำรวจตระเวนชายแดนที่สามีของผู้ส่งเคสเป็นผู้บังคับหมวด. ใกล้ๆ กันมีกองหินกองทรายขนาดใหญ่ ซึ่งเป็นพื้นที่ที่กรมชลประทานมีโครงการจะสร้างเขื่อนกั้นน้ำในลำห้วยเพื่อเก็บน้ำไว้ใช้ในฤดูแล้ง. กรมชลประทานได้ส่งช่างหนุ่มโสดรูปหล่อสองคนมาทำงาน. แต่แล้วเหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น ช่างหนุ่มทั้งสองคนมาอยู่ได้ไม่ถึงเจ็ดวัน ก็เสียชีวิตลงในลักษณะที่น่าประหลาด. พวกเขานั่งพิงเสาศาลเจ้าแม่สองนาง หลับไปเฉยๆ และเสียชีวิตโดยไม่มีร่องรอยบาดแผลถูกทำร้ายเลย. การสร้างเขื่อนบริเวณนั้นจึงต้องยุติลงไป เพราะไม่มีช่างคนไหนกล้าเข้ามารับงานต่ออีก เนื่องจากกลัวตาย.

ผู้ส่งเคสย้ายมาอยู่ที่บ้านนาเข พร้อมกับตำรวจใหม่อีกห้านาย. คืนแรกที่มาถึง ตำรวจใหม่ทั้งห้านายก็นอนหลับไปและตื่นเช้าขึ้นมาเล่าให้ฟังว่า ฝันเห็นหญิงสาวสวยผมยาวมานอนกอดเหมือนกันทุกคน. ตำรวจเก่าที่อยู่ที่นี่นานแล้วได้ห้ามเตือนอย่างแข็งขันว่า "อย่าเชียวนะ อย่าไปหลงเสน่ห์เขาเชียว ถ้าหลงเสน่ห์ถึงขั้นมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งแล้วก็ตายลูกเดียว". พวกเขาบอกว่าเจ้าแม่สองนางจะเอาไปอยู่ด้วย การตายแบบนี้ที่ภาคอีสานเรียกว่า "ไหลตาย". พวกตำรวจใหม่ได้ยินก็กลัวกันมาก ไม่กลัวผู้ร้าย แต่กลัวเจ้าแม่สองนางจะมาเอาตัวไป.

นอกจากเรื่องการเสียชีวิตของหนุ่มโสดแล้ว ผู้ส่งเคสยังมีประสบการณ์เห็นปรากฏการณ์ที่เชื่อมโยงกับเจ้าแม่สองนางด้วย. วันหนึ่งภรรยาตำรวจหลายคนชวนเธอไปเล่นน้ำที่แม่น้ำโขงฝั่งลาว ซึ่งน้ำเย็นและใสมาก จนมองเห็นทรายใต้น้ำได้ชัดเจน. ขณะที่เธอลอยคอเล่นน้ำเพลินๆ ก็ได้ยินเสียงน้ำแตกซ่าดังมากมาจากฝั่งไทย ตรงหน้าศาลเจ้าแม่สองนาง. เธอหันไปมองตามเสียง ก็เห็นงูตัวใหญ่มาก กำลังว่ายน้ำข้ามมาทางฝั่งลาว ห่างจากจุดที่เธอกำลังเล่นน้ำอยู่ประมาณ 20 เมตร. เธอเห็นลำตัวงูสีดำใหญ่และยาวมาก เห็นได้ชัดเจน. เธอตกใจมากจนตัวสั่นไปหมด ทำอะไรไม่ถูก. แต่ภรรยาตำรวจคนอื่นๆ ที่เห็นงูตัวนั้นกลับไม่ตกใจเหมือนเธอเลย. พวกเขายกมือไหว้ไปทางงูใหญ่ตัวนั้นแล้วร้องเรียกชื่อ "เจ้าแม่สองนาง เจ้าแม่สองนาง". งูใหญ่ตัวนั้นก็ว่ายน้ำไปขึ้นฝั่งลาวแล้วเลื้อยหายเข้าไปในป่า.

พวกภรรยาตำรวจเห็นผู้ส่งเคสตกใจกลัวก็หัวเราะและบอกว่า "บ่ต้องย้านดอก เพิ่นบ่ได้เฮ็ดฮ้าย (ไม่ต้องกลัวหรอก ท่านไม่ได้ทำร้าย) เพิ่นมีแต่คอยซ่อยเหลือ (ท่านมีแต่คอยช่วยเหลือ)". พวกเขาเล่าให้ฟังว่า คนไทยที่มาทำไร่ยาสูบบนดอนกลางน้ำฝั่งลาว เวลาเก็บยาสูบใส่เรือเอาข้ามมาฝั่งไทย ต้องจุดธูปบอกเจ้าแม่สองนางให้คุ้มครองรักษา. เพราะในแม่น้ำโขงช่วงฤดูร้อนซึ่งเป็นฤดูเก็บใบยาสูบ มักจะมีคลื่นลมแรง บางครั้งก็มีพายุด้วย. ถ้าบอกกล่าวเจ้าแม่สองนางแล้ว ก็จะไม่มีคลื่นลมแรงหรือพายุ จนกว่าเรือจะมาถึงฝั่งไทย จึงจะเกิดลมพายุในแม่น้ำโขง. แต่ถ้าไม่ได้บอกก่อนแล้วเกิดลมพายุกันกลางแม่น้ำโขง ก็ให้เรียกชื่อเจ้าแม่สองนางช่วย. เรือที่กำลังจะล่มก็จะไม่ล่ม คลื่นลมก็จะสงบ กลับเข้าฝั่งได้ปลอดภัย. ชาวบ้านตามชนบทริมฝั่งโขงจะนับถือเจ้าแม่สองนางมาก เพราะท่านใจดีคอยช่วยเหลือคน. แต่ท่านชอบเฉพาะผู้ชายหนุ่มโสดที่ปลงใจกับท่านเท่านั้น. ผู้ส่งเคสอยู่ที่ค่าย ตชด. บ้านนาเขถึง 4 ปี จึงได้ย้ายไปอยู่ที่อำเภอโพนพิสัย ซึ่งเป็นดินแดนแห่งเมืองพญานาคและบั้งไฟพญานาค.

เรื่องราวเกี่ยวกับเจ้าแม่สองนางนี้ทำให้ผู้ส่งเคสใคร่รู้ข้อเท็จจริงมากยิ่งขึ้น. นอกจากนี้ ผู้ส่งเคสยังมีเรื่องที่ค้างคาใจเกี่ยวกับ "เจ้าเชษฐ์" ซึ่งเคยเป็นเคส study มาก่อน. มีผู้คนจำนวนมากที่ยังคิดถึงเจ้าเชษฐ์ และถามผู้ส่งเคสว่าตอนนี้เจ้าเชษฐ์ยังไปเข้าฝันบุตรสาวของสนมเอกของท่านอีกหรือไม่. ผู้ส่งเคสตอบได้เพียงว่า ตั้งแต่งานพิธีตอกเสาเข็มต้นสุดท้ายของอาคาร 60 ปี พระราชฯ เจ้าเชษฐ์ก็ไม่ได้ไปหาบุตรสาวของเธอในความฝันอีกเลย. ด้วยความสงสัยและมีเสียงเรียกร้องจากผู้คนจำนวนมาก ผู้ส่งเคสจึงขอความเมตตาจากคุณครูไม่ใหญ่ให้ช่วยตอบคำถามเกี่ยวกับเจ้าเชษฐ์ ว่าขณะนี้ท่านอยู่ที่ไหน.