EP.256 ตายสบายๆ ด้วยบุญถวายยารักษาโรค

ผู้ส่งเคสท่านนี้เป็นลูก ที่ได้พบเจอธรรมะและเข้ามาสร้างบารมีกับหมู่คณะ ณ วัดพระธรรมกาย ท่านได้นำพาครอบครัวคือคุณพ่อและพี่ชายให้ได้รู้จักและร่วมทำบุญต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นการบวชสามเณรแก้ว การหล่อทองคำรูปหล่อหลวงปู่ การถวายสังฆทาน 3,000 วัด และงานบุญกฐิน. แม้จะต้องเผชิญกับการสูญเสียคุณพ่อและพี่ชายที่เสียชีวิตห่างกันเพียงไม่ถึง 3 เดือน แต่ด้วยความรู้จากโรงเรียนอนุบาลฝันในฝัน ทำให้ผู้ส่งเคสมีแนวทางในการดูแลและส่งบุญให้กับทั้งสองท่านในช่วงสุดท้ายของชีวิต และหลังจากท่านทั้งสองจากไป.

เรื่องราวเริ่มต้นขึ้นเมื่อพี่ชายของผู้ส่งเคส ซึ่งมีนิสัยเฉยๆ อ่อนน้อม และชอบอยู่คนเดียว ได้เริ่มดื่มเหล้าและสูบบุหรี่ในช่วงวัยรุ่นจนติดงอมแงม ถึงขั้นบางวันดื่มเหล้าแทนข้าว. ผู้ส่งเคสได้พยายามชักชวนพี่ชายทำบุญต่างๆ เช่น ชวนบวชสามเณรแก้วในงานอัญเชิญพระบรมพุทธเจ้า, ร่วมบุญหล่อทองคำรูปหล่อหลวงปู่. บุญใหญ่ครั้งสุดท้ายที่พี่ชายได้ร่วมทำก่อนเสียชีวิตคือการพาคุณแม่ไปร่วมบุญถวายสังฆทาน 3,000 วัด ในช่วงต้นเดือนสิงหาคม 2546. ปลายเดือนสิงหาคมปีเดียวกัน พี่ชายก็เสียชีวิตด้วยโรคเอดส์. ช่วงที่พี่ชายอาการทรุดหนัก ผู้ส่งเคสได้นิมนต์พระอาจารย์ที่วัดโทรศัพท์เล่าเรื่องบุญให้พี่ชายฟัง และคุณแม่ได้เตรียมผ้าไตรกฐินปี 46 ให้อธิษฐานจิตเผื่อพี่ชายได้อนุโมทนาบุญ. ในวันสุดท้ายก่อนพี่ชายจากไป ผู้ส่งเคสได้พูดเรื่องบุญให้พี่ชายฟังตลอดเวลาประมาณ 2 ชั่วโมง โดยพยายามให้พี่ชายนึกถึงบุญบวชสามเณรแก้ว, นึกถึงพระบรมพุทธเจ้า, บุญถวายสังฆทาน และนึกถึงองค์พระแก้วใส สัมมาอะระหัง. พี่ชายจากไปอย่างสงบ. ในงานศพ พี่ชายได้สร้างบรรยากาศที่ไม่โศกเศร้า ไม่มีการร้องไห้ เน้นให้ทุกคนสบายใจ เปิดเทปนำนั่งสมาธิของหลวงพ่อตลอดคืน เหมือนเป็นงานกุศลมากกว่างานศพทั่วไป ไม่เน้นใส่ชุดดำ แต่ใส่ชุดสีอะไรก็ได้. เช้าวันรุ่งขึ้นได้ชวนกันสวดมนต์ ทำวัตรเช้า นั่งสมาธิ และส่งบุญให้พี่ชายด้วยใจที่ใสๆ.

หลังจากพี่ชายเสียชีวิตไปได้เกือบ 3 เดือน คุณพ่อของผู้ส่งเคสก็เสียชีวิตตามไปด้วยโรคมะเร็งตับ ในวันที่ 17 พฤศจิกายน 2546 สิริอายุ 61 ปี. คุณพ่อเป็นคนใจบุญ ได้รวบรวมหมู่ญาติสร้างโบสถ์และพระประธานไว้ที่วัดบ้านเกิดและวัดในหมู่บ้าน. ท่านได้เข้ามาสร้างบารมีที่วัดพระธรรมกายตั้งแต่ปี 2538 ทำบุญทุกบุญไม่เคยขาด เคยไปปฏิบัติธรรมที่พนาวัฒน์หลายครั้ง มาร่วมงานบุญใหญ่และอาทิตย์ต้นเดือนเสมอ. บุญล่าสุดที่คุณพ่อได้ร่วมคือบุญกฐินปี 46. คุณพ่อได้อธิษฐานจิตกับหลวงปู่ วัดปากน้ำภาษีเจริญ ขอให้ขายที่ดินได้ ซึ่งที่ดินนั้นขายยากมากเพราะกันดาร. อธิษฐานอยู่เพียง 7 วันก็ขายได้เป็นอัศจรรย์. คุณพ่อได้นำเงินจำนวนหนึ่งมาร่วมบุญกฐิน แต่เนื่องจากมาวัดไม่ได้จึงฝากผู้ส่งเคสมาทำแทน. ส่วนตัวคุณพ่อได้จัดโต๊ะหมู่บูชา ข้าวพระที่บ้าน และร่วมพิธีพร้อมกับทางวัดในงานกฐิน. ช่วงที่คุณพ่อป่วย ท่านเคยเล่าให้คนที่มาเยี่ยมฟังว่า ได้อธิษฐานจิตกับหลวงปู่ฯ ว่า หากโรคนี้รักษาไม่หาย ก็ขอให้ไปอย่างสงบ ไม่ทุรนทุราย. และก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ วันที่ท่านเสียชีวิต พ่อเพียงแค่นอนเฉยๆ ไม่แสดงอาการเจ็บปวดใดๆ. ลูกๆ ก็ได้พูดเรื่องบุญและเปิดเทปธรรมะให้ท่านฟังตลอดเวลา. คุณพ่อจากไปอย่างสบาย ไม่ทุรนทุรายเหมือนที่ได้อธิษฐานไว้.

มีเรื่องแปลกเกิดขึ้น 4 วันหลังจากคุณพ่อเสียชีวิตและได้ทำพิธีเผา เก็บกระดูกเรียบร้อยแล้ว. ลูกสาวของป้าคนหนึ่งได้เกิดอาการคล้ายถูกผีเข้า. วิ่งตรงไปชี้หน้าผู้ส่งเคสแล้วพูดว่า ตอนอ่านประวัติคุณพ่อ ทำไมอ่านไม่ถูก ไม่อ่านชื่อญาติพี่น้องของคุณพ่อให้หมด. จากนั้นก็เรียกทุกคนมารวมกันและบอกว่าตนเองคือ "ย่า" ของผู้ส่งเคส. ผู้ส่งเคสอธิบายว่ามีเวลาน้อยจึงอ่านไม่ครบ ไม่มีเจตนาลบหลู่. "ย่า" ก็โวยวายเสียงดังว่าไม่ให้เกียรติพี่น้อง ให้เอาดอกไม้ ธูป เทียน มาขอขมาเดี๋ยวนี้. ผู้ส่งเคสจึงไปขอขมาตามที่ท่านบอก. "ย่า" บอกให้ทุกคนรักกันมากๆ อยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข และบอกว่าเหนื่อยมากเพราะอยู่เฝ้าคุณพ่อตั้งแต่ป่วยจนสิ้นใจ เป็นเหมือนพยาบาลพิเศษ. "ย่า" บอกว่าเหนื่อย ขอพักก่อน จากนั้นญาติๆ ก็พากันกลับบ้าน. ผู้ส่งเคสคิดว่า "ย่า" คงไปกับญาติๆ นั่นแหละ.

ผู้ส่งเคสยังมีคำถามเกี่ยวกับพี่สาวฝาแฝดอีกคนหนึ่งที่เสียชีวิตไปตอนอายุ 3 ขวบ ในขณะที่ตนเองยังมีชีวิตอยู่จนปัจจุบัน.