EP.725 สูตรรักปิ่นโต Love

ผู้ส่งเคสเป็นนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา และยังทำหน้าที่พิเศษเป็นรองหัวหน้าชั้นในโรงเรียนอนุบาลฝันฝันวิทยาอีกด้วย ตลอดเวลาที่ผ่านมา ผู้ส่งเคสมีความสุขกับการทำหน้าที่นี้เป็นอย่างดี แต่ยังมีอยู่เรื่องหนึ่งที่ยังมืดมิดและไม่มีใครช่วยได้ นอกจากการเมตตาจากคุณครูไม่ใหญ่เท่านั้น วันนี้ ผู้ส่งเคสจึงกราบขอโอกาสคุณครูไม่ใหญ่เมตตาเป็นดั่งดวงตะวันสีทอง ส่องสว่างขจัดความมืดมิดในชีวิต เพื่อประโยชน์ในการสร้างบารมีตามรอยพระบรมศาสดา และเพื่อเป็นธรรมทานแก่นักเรียนอนุบาลฝันฝันวิทยาทั่วโลก

เรื่องราวเริ่มต้นที่บ้านแห่งความรัก คุณตาของผู้ส่งเคสเป็นชาวจีนแผ่นดินใหญ่ที่อพยพมาอยู่เมืองไทยในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา ท่านประกอบอาชีพค้าขายด้วยความขยันขันแข็งและมีน้ำใจไมตรี ชอบช่วยเหลือเพื่อนบ้าน หากบ้านใครมีงานบวชหรืองานแต่ง ท่านก็ไปเป็นพ่อครัวช่วยทำอาหาร หากบ้านไหนมีคนตาย ท่านก็ไปช่วยทำครัว จัดการเรื่องศพ ไม่รังเกียจหรือหวังสิ่งตอบแทน ท่านมีความสุขที่ได้ช่วยเหลือทุกคน แต่คุณตาดื่มเหล้าเสี้ยงชุนเป็นประจำ และเสียชีวิตด้วยโรคเส้นโลหิตในสมองแตกเมื่ออายุ 60 กว่าปี

คุณยายเป็นชาวกรุงเก่าอยุธยา ท่านโชคดีมากที่ได้แต่งงานกับคุณตา หลังจากแต่งงาน คุณตาไม่ให้คุณยายทำอะไรเลยให้อยู่บ้านเฉยๆ เพราะคุณยายไม่ค่อยแข็งแรง งานบ้านต่างๆ เช่น กวาดบ้าน ถูบ้าน ทำกับข้าว เลี้ยงลูก คุณตาเป็นคนจัดการให้ทั้งหมดด้วยความเต็มใจ ต่อมาจู่ๆ คุณยายก็นอนหลับเสียชีวิตไปเฉยๆ ด้วยความสบายเกินไป เมื่ออายุได้ 50 ปี

คุณตารักและคิดถึงคุณยายมาก เพราะทั้งคู่อยู่ด้วยกันและมีบุตรด้วยกัน 6 คน คุณแม่ของผู้ส่งเคสเป็นบุตรคนที่ 2 คุณแม่ถือเป็นหัวเรี่ยวหัวแรงหลักในการทำงานหาเลี้ยงครอบครัว สมัยสาวๆ คุณแม่สวยมาก ท่านขายอาหารอยู่ที่สถานีรถไฟบ้านภาชี จังหวัดอยุธยา

ขณะที่คุณแม่กำลังขายอาหารอยู่ ท่านชายตาไปเห็นชายหนุ่มร่างสูงโปร่งคนหนึ่ง แต่งกายด้วยเครื่องแบบพนักงานรถไฟ ดูสง่างาม ดูเหมือนเพิ่งย้ายมาทำงานที่นี่ เพราะคุณแม่ไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน เขาก้าวเดินลงจากรถไฟเพียงลำพังอย่างสง่างาม ในมือมีกระเป๋าเสื้อผ้าเก่าๆ ติดตัวมาหนึ่งใบ วันนั้นเป็นวันวาเลนไทน์ คุณแม่เกิดความรู้สึกว่า ใช่ มองด้วยความตะลึง แต่ในใจคิดว่า อีตาคนนี้ทำไม่น่าสงสารจัง ฝ่ายชายหนุ่มคนนั้น เมื่อสบตาคุณแม่ ก็รู้สึกเหมือนไฟช็อต รู้สึกแปลบเข้าในใจเหมือนฟ้าแลบ สะดุดใจอย่างจัง นึกถามตัวเองว่า ทำไม ทำไมเรารู้สึกผูกพันกับผู้หญิงคนนี้จังเลย ความรู้สึกของทั้งคู่เหมือนรถไฟสวนทางกันไป

หลายวันต่อมา ชายหนุ่มคนดังกล่าวมานั่งทานข้าวที่ร้านใกล้ๆ ร้านคุณแม่ ไม่ได้แปลว่าอร่อยกว่า แต่กำลังสำรวจ คุณแม่เดินผ่านมาพอดีจึงเอ่ยทักว่า พี่ พี่ทานน้ำมั้ยคะ นี่คือบทสนทนาแรกที่ทำให้ทั้งคู่ได้รู้จักกัน เมื่อชายหนุ่มทราบว่าคุณแม่ขายอาหารที่สถานีรถไฟ จึงว่าจ้างให้คุณแม่ทำอาหารใส่ปิ่นโตมาส่งเช้าเย็น จะได้เจอกันวันละ 2 ครั้ง เมนูหลักคือ แกงจืดและผัดผัก

คุณแม่เห็นว่าไม่ยากจึงตกลง ส่งปิ่นโตให้เรื่อยๆ จากวันเป็นเดือน จากเดือนเป็นปี ประมาณ 2 ปี ก็ 730 กว่าครั้งที่ได้เจอและคุยกัน ชายหนุ่มไม่เคยเบื่อเมนูเดิมๆ กลับรู้สึกอร่อย ไม่เพียงอร่อยรสอาหาร แต่ยังอร่อยรสถ้อยคำ วาทะและรอยยิ้มของคุณแม่ทำให้อร่อยหมด แม้จะจืดทุกวัน แต่ความรักกลับไม่จืดจาง เข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ ความอร่อยล้นใจจนต้องเอ่ยปากบอกรัก

คุณพ่อพิสูจน์รักด้วยแกงจืดกับผัดผัก ไม่เคยบ่นเลยบอกว่าอร่อยอย่างเดียว แล้วก็บอกรัก ฝ่ายคุณแม่พิจารณาอย่างถี่ถ้วน เห็นว่าเป็นคนดี ไม่ดื่มเหล้า ไม่เจ้าชู้ ไม่เล่นการพนัน จึงตกลงรับรัก ทั้งคู่ทะนุถนอมดูแลความรักกันเป็นอย่างดี แต่เส้นทางรักไม่ได้ราบรื่นเสมอไป จู่ๆ ทางราชการก็มีคำสั่งให้ชายหนุ่มย้ายที่ทำงานไปยังสถานีรถไฟสามเศียร คุณแม่รู้สึกว่าระยะทางหัวใจห่างไกลกันเหลือเกิน อยากมีปีกบินตามไปอยู่ใกล้ๆ

หลังจากคุณพ่อของลูกย้ายไป ทั้งสองยังคงเขียนจดหมายรักถึงกันเสมอ จนกระทั่งฉบับสุดท้าย คุณพ่อจึงตัดสินใจนั่งรถไฟจากสามเศียรมาสู่ขอคุณแม่ในที่สุด เขาคนนั้นคือคุณพ่อของผู้ส่งเคส จดหมายรักคงมีเป็นเข่งเลย

คุณพ่อเป็นคนไทยเชื้อสายจีน เกิดที่อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ เป็นบุตรคนที่ 2 ในจำนวนพี่น้อง 11 คน แรกเกิดป่วยเป็นฝีขนาดใหญ่ที่ศีรษะ แทบเอาชีวิตไม่รอด อาม่า (แม่ของคุณพ่อ) คลอดคุณพ่อออกมาก็ป่วยหนักเหมือนกัน อากง (พ่อของคุณพ่อ) จึงให้อาเหล่าม่า (ยายของคุณพ่อ) มารับไปเลี้ยงตั้งแต่แบเบาะจนโต

คุณพ่อเรียนโรงเรียนช่างก่อสร้างอุเทนถวาย เรียนจนจบ แล้วสมัครเป็นทหารเรือ ประจำการที่สัตหีบ 2 ปี จากนั้นก็รับราชการรถไฟจนเกษียณ คุณพ่อเคยแข็งแรง ชอบวิ่ง ชกมวย ยกน้ำหนัก หลังเกษียณมักมีอาการหน้ามืด เป็นลม ขาชา ไม่มีแรง แต่ยังออกกำลังกายสม่ำเสมอเท่าที่ทำได้ ปัจจุบันยังมีชีวิตอยู่

ผู้ส่งเคสเป็นลูกคนเดียว ชีวิตสุขสบาย ไม่มีใครแย่งของหรือความรัก แต่รู้สึกเหงา ไม่มีพี่น้องให้ปรึกษาเรื่องส่วนตัว แม้ได้รับความรักท่วมท้น แต่กว่าจะโตก็เฉียดตายมาหลายครั้ง แรกเกิดคลอดยาก ต้องใช้คีมดึงศีรษะ ทำให้กะโหลกยุบไปข้างหนึ่ง ไม่กี่ขวบป่วยเป็นโรคหัด ต่อมาเป็นโรคไอกรน ไอจนเส้นเลือดฝอยในตาแตก เคยประสบอุบัติเหตุจมน้ำเกือบตาย ปัจจุบันเป็นโรคภูมิแพ้ แพ้เชื้อรา ฝุ่น อากาศ แพ้อากาศนี่สุดยอด หนีไปไหนไม่พ้น อากาศเปลี่ยนก็คัดจมูก แน่นหน้าอก หายใจไม่ออก เสมหะไหลลงหลอดลม มีผลต่อเสียง กลายเป็นคนเสียงแหบเสน่ห์โดยไม่ได้ตั้งใจ

ปี 2529 ผู้ส่งเคสเรียน ม.1 มาวัดพระธรรมกายครั้งแรกกับคุณครู นั่งสมาธิแล้วมีความสุขมาก มาวัดประจำ พอเข้ามหาวิทยาลัยปี 1-2 ก็เริ่มห่างวัด หัดไปลงนรก มีหนุ่มมาสมัครเป็นคนรู้ใจหลายคน แต่หัวใจยังล็อคแน่น ไม่เปิดรับใคร ปี 3 ได้กลับมาวัดอีกครั้ง หลังจบการศึกษาตัดสินใจเป็นอุบาสิกาที่วัด บอกลาหนุ่มๆ ไป หัวใจไม่หวั่นไหว สร้างบารมีอยู่ที่วัดมาเกือบ 10 ปีแล้ว รักหมู่คณะ รักทุกสิ่งทุกอย่างที่สร้างวัดขึ้นมา อุทิศชีวิตสร้างบารมีจนกว่าจะสิ้นลมหายใจ