EP.258 หลวงพี่ผู้มีใจในไสยเวท

ผู้ส่งเคสได้เรียบเรียงเรื่องราวชีวิตและเหตุการณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้นกับบุคคลอันเป็นที่รักในครอบครัว ประกอบด้วยพี่ชายคนโตซึ่งเป็นพระภิกษุ, พี่สาวคนที่ ๔ และพี่ชายคนที่ ๗ ผู้รับราชการทหาร เพื่อกราบเรียนถามข้อสงสัยต่างๆ เกี่ยวกับเหตุการณ์เหล่านั้นและสาเหตุตามหลักกฎแห่งกรรม กับคุณครูไม่ใหญ่ ด้วยความหวังว่าคุณครูไม่ใหญ่จะเมตตาไขปริศนาธรรมและชี้แนะแนวทางแก้ไข

เรื่องราวเริ่มต้นที่คุณครูไม่ใหญ่ได้เมตตายกเคสศึกษาจากผู้ส่งเคสขึ้นมาเล่า [NEW SOURCE header, 1]. เคสนี้เกี่ยวข้องกับพี่ชายคนโตของผู้ส่งเคสซึ่งได้ออกบวชเป็นพระภิกษุและใช้ชีวิตในผ้าเหลืองมาเป็นเวลาประมาณ 20 กว่าพรรษาแล้ว. หลวงพี่รูปนี้มีจิตใจเมตตา ชอบช่วยเหลือผู้คนอย่างมาก ท่านได้ร่ำเรียนวิชาอาคมเป็นภาษาเขมรจนมีความเชี่ยวชาญ. มีการปลุกเสกเครื่องรางของขลังต่างๆ และเป็นที่เคารพเลื่อมใสของผู้คนจำนวนมาก. ผู้คนมักจะมาขอให้หลวงพี่ช่วยรักษาอาการเจ็บป่วย โดยส่วนใหญ่จะเป็นผู้ที่ถูกคุณไสยหรือโดนของมา และหลวงพี่ก็สามารถรักษาให้หายได้. เมื่อหายดีแล้ว ผู้คนเหล่านั้นก็จะมาทำบุญทอดผ้าป่า ทอดกฐิน เพื่อช่วยเหลือสำนักสงฆ์ที่หลวงพี่จำพรรษาอยู่. เงินปัจจัยที่ได้มานั้น หลวงพี่ได้นำมาใช้ในการก่อสร้างศาลาในสำนักสงฆ์ แต่ศาลาก็ยังไม่แล้วเสร็จ. หลวงพี่ได้ฟื้นฟูสำนักสงฆ์แห่งนี้มานานกว่า 20 ปี ท่านสร้างศาลาด้วยองค์เองเกือบทั้งหมด โดยมีลูกศิษย์มาช่วยบ้างในช่วงเย็นหลังเลิกเรียน. ท่านรักและหวงแหนสำนักสงฆ์แห่งนี้มาก ไม่เคยบ่นว่าลำบากเลย. อย่างไรก็ตาม หลวงพี่มีพฤติกรรมหนึ่งที่ท่านไม่สามารถเลิกได้ คือ การสูบบุหรี่ ท่านสูบหนักและสูบเยอะมาก. ผู้ส่งเคสเล่าว่าตนเองเลิกได้แล้ว แต่หลวงพี่ยังเลิกไม่ได้.

จนกระทั่งหลวงพี่เริ่มมีอาการป่วยลง ต้องไปพบแพทย์เพื่อรักษา. เมื่ออาการดีขึ้น ท่านก็กลับมาสานงานก่อสร้างศาลาต่อ. แต่ในที่สุด หลวงพี่ก็มีอาการทรุดหนักและถูกนำส่งโรงพยาบาลอีกครั้ง. แพทย์ได้พยายามรักษาอย่างเต็มที่ แต่ก็ไม่สามารถยื้อชีวิตท่านไว้ได้ เนื่องจากท่านเป็นมะเร็งปอดที่ลุกลามอย่างหนัก. มะเร็งได้ลามจากปอดข้างซ้ายไปยังข้างขวาอย่างรวดเร็ว. หลวงพี่ไม่สามารถนอนราบได้เลย เพราะจะปวดมาก ท่านจึงต้องนั่งหลับอยู่เป็นเวลาประมาณเดือนกว่าๆ. คุณครูไม่ใหญ่ได้กล่าวว่า นี่คืออานิสงส์ของการสูบบุหรี่. หลังจากนั้นไม่นาน ในตอนเช้าวันหนึ่งที่โรงพยาบาล ภายหลังจากที่ได้ฉันอาหารเช้าแล้ว หลวงพี่ได้บอกกับเพื่อนพระที่มาดูแลว่า ท่านรู้สึกว่าสู้กับโรคนี้ต่อไปไม่ไหวแล้ว. ไม่นานหลังจากนั้น หลวงพี่ก็ได้มรณภาพลงบนเก้าอี้นั้นเอง ในวันที่ 23 พฤศจิกายน พ.ศ. 2545. ปัจจุบัน ร่างของท่านยังคงเก็บรักษาไว้ เพื่อรอการฌาปนกิจเมื่อเมรุที่ตั้งใจจะสร้างเสร็จ. หลวงพี่เคยบอกไว้ว่าท่านจะสร้างศาลาให้เสร็จและจะสร้างเมรุต่อ แต่ท่านก็มามรณภาพเสียก่อนด้วยอายุเพียง 46 ปี จากสาเหตุหลักคือมะเร็งปอดอันเนื่องมาจากการสูบบุหรี่.

เรื่องราวที่สองเกี่ยวข้องกับพี่สาวคนที่ ๔ ของผู้ส่งเคส. พี่สาวได้ไปสร้างศาลพระภูมิเจ้าที่ขึ้นไว้ที่บริเวณหน้าบ้าน. คุณครูไม่ใหญ่ได้แสดงความคิดเห็นว่า การทำเช่นนี้เป็นการหาเรื่องใส่ตัวแล้ว. หลังจากสร้างศาลเสร็จได้ไม่นาน พี่สาวก็เริ่มมีอาการเจ็บปวดอย่างรุนแรงที่บริเวณหัวไหล่. พยายามหาสามารับประทานก็ไม่หาย ไปพบแพทย์แผนปัจจุบัน แพทย์ได้ทำการตรวจและเอ็กซเรย์แล้วก็ไม่พบความผิดปกติใดๆ เลย. จนเริ่มสงสัยว่าอาจจะโดนคุณไสยหรือถูกของมา เพราะหมอแผนปัจจุบันไม่สามารถตรวจพบได้ จึงตัดสินใจไปหาหมอผีผู้มีความรู้ด้านไสยศาสตร์เพื่อทำพิธีรักษา. หลังจากที่หมอผีทำพิธีให้แล้ว อาการปวดก็เบาลงบ้าง. หมอผีได้วินิจฉัยว่า อาการปวดของพี่สาวเกิดจากการที่ตั้งศาลพระภูมิเจ้าที่ผิดทิศทาง. อีกทั้งยังไปตั้งศาลทับอยู่บนจอมปลวกขนาดใหญ่ด้วย. ที่สำคัญที่สุดคือ ในระหว่างการทำพิธีตั้งศาลนั้น คนที่ทำพิธีได้ทำกระทงที่ใช้สำหรับตั้งศาลผิดประเภท. กระทงที่ใช้เป็นกระทงสำหรับเลี้ยงผี ไม่ใช่กระทงสำหรับเลี้ยงเจ้าที่. หมอผีวินิจฉัยว่า การใช้กระทงผิดนี่เองที่เป็นเหตุให้เจ้าที่ซึ่งจะมาอยู่ศาลไม่สามารถเข้ามาอยู่ได้ จึงเป็นสาเหตุที่ทำให้พี่สาวปวดไหล่. หมอผีจึงได้ทำการแก้พิธีนั้นให้ถูกต้องและทำพิธีให้ใหม่. หมอผีได้ให้แป้งมันที่ปลุกเสกแล้วมาให้พี่สาวนำไปทาบริเวณที่ปวดเพื่อรักษา. เมื่อทาแป้งที่บริเวณแขนและหัวไหล่ อาการปวดก็หายไป. แต่ปัญหาคือ อาการปวดไม่ได้หายไปโดยสิ้นเชิง แต่กลับย้ายที่ไปปวดที่บริเวณอื่นแทน. คือ หายปวดที่แขนแล้ว ก็ไปปวดที่หัว ปวดหน้าท้อง ปวดหลัง ปวดขา เป็นต้น. และที่สำคัญที่สุดคือ อาการปวดได้ไปลงที่บริเวณหน้าอก ใกล้หัวใจ. หมอผีบอกว่าอาการปวดได้เข้าไปถึงหน้าอกแล้ว ใกล้หัวใจ ซึ่งจะรักษายากมากแล้ว. แป้งที่ปลุกเสกนั้นช่วยบรรเทาอาการได้เฉพาะที่เท่านั้น. ปัจจุบันนี้ หมอผีก็ยังไม่สามารถรักษาพี่สาวให้หายขาดได้เลย.

นอกจากนี้ ผู้ส่งเคสยังได้เล่าถึงพี่ชายคนที่ ๗ ของตนเอง ซึ่งรับราชการเป็นทหาร. ในช่วงปลายปี พ.ศ. 2543 ทางหน่วยงานกองร้อยได้จัดให้มีการทอดกฐินสามัคคีไปยังวัดแห่งหนึ่งที่ดอยอ่างขาง จังหวัดเชียงใหม่. พี่ชายก็ได้เดินทางไปร่วมทำบุญในครั้งนี้ด้วย. แต่ก่อนจะออกเดินทาง รถยนต์ส่วนตัวของเขากลับสตาร์ทไม่ติด. ทั้งๆ ที่สภาพรถก็ดีและพี่ชายก็ดูแลรถเป็นอย่างดีมาก. รถจึงจะสตาร์ทติดก็เกือบเที่ยงแล้ว. พี่ชายได้ออกเดินทางไปพร้อมกับภรรยาและหลาน. เมื่อเดินทางไปถึงวัด พิธีทอดกฐินก็เสร็จเรียบร้อยไปแล้ว. ก่อนจะเดินทางกลับ มีเพื่อนของพี่ชายได้ชวนให้ค้างคืนที่บ้านเพื่อน 1 คืน เพื่อที่จะพาไปไหว้พระที่วัดพระธาตุดอยสุเทพในวันรุ่งขึ้น. ในคืนที่ค้างนั้น ลูกชายของพี่ชายได้มีอาการเป็นไข้ตัวร้อนจัด และอาเจียนตลอดทั้งคืนจนถึงเช้า. ภรรยาของพี่ชายได้พยายามห้ามไม่ให้เขาไปดอยสุเทพแล้ว. ซึ่งเป็นเรื่องที่น่าแปลก เพราะปกติแล้วพี่ชายเป็นคนที่รักและเป็นห่วงลูกมาก. แต่ในครั้งนี้กลับมีท่าทีที่ไม่เหมือนทุกครั้ง. พี่ชายตัดสินใจเดินทางไปดอยสุเทพโดยไปกับรถของเพื่อน เพราะคิดว่าสะดวกกว่า. เพื่อนคนนี้ก็ได้อาสาที่จะขับรถขึ้นดอยให้เอง ทั้งๆ ที่เขาไม่ชำนาญทั้งรถและเส้นทางในการขับขึ้นดอย.

เมื่อขับรถขึ้นไปบนดอยสุเทพได้ระยะทางประมาณ 4 กิโลเมตร ก่อนจะถึงวัดพระธาตุดอยสุเทพ รถก็ได้เกิดพลิกคว่ำขึ้นอย่างรุนแรง. พี่ชายถูกเหวี่ยงกระเด็นออกจากรถ. ศีรษะของเขาไปกระแทกเข้ากับเหล็กราวขอบถนนอย่างแรง แล้วก็ตกลงไปกระแทกพื้นซ้ำอีกที. ทำให้สมองของเขาบวมอย่างรุนแรง. พี่ชายหมดสติและถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลนครเชียงใหม่. ต้องเข้ารับการผ่าตัดสมองถึง 3 ครั้ง. แต่อาการก็ไม่ดีขึ้นเลย. ในที่สุด พี่ชายก็เสียชีวิตลงด้วยอายุเพียง 31 ปี.

ย้อนกลับไปที่เรื่องของหลวงพี่และสำนักสงฆ์อีกครั้ง. ก่อนที่หลวงพี่จะล้มป่วยนั้น ได้มีจอมปลวกขนาดใหญ่มากมาขึ้นห่อหุ้มองค์พระสังกัจจายน์ซึ่งเป็นพระพุทธรูปที่ตั้งอยู่บริเวณหน้าสำนักสงฆ์. คุณครูไม่ใหญ่ให้ข้อคิดว่า ถ้าหากปัดกวาดดูแลตั้งแต่แรกๆ มันก็จะไม่มาขึ้น. หลวงพี่ได้ไปรื้อจอมปลวกขนาดใหญ่นั้นออก. หลังจากนั้นไม่นาน ท่านก็ล้มป่วยลง. คุณครูไม่ใหญ่กล่าวว่า นี่เป็นเหตุผลที่น่าเชื่อได้. นอกจากนี้ ยังมีเหตุผลอื่นที่เพิ่มเติมขึ้นมาอีก คือ ก่อนหน้าที่หลวงพี่จะมาอยู่จำพรรษาที่สำนักสงฆ์แห่งนี้ ก็เคยมีพระภิกษุหลายรูปเคยมาอยู่จำพรรษา ณ สถานที่แห่งนี้มาก่อน แต่ก็อยู่ได้ไม่นานก็มรณภาพลงไป. สิ่งนี้จึงทำให้ผู้ส่งเคสเกิดคำถามว่า สถานที่ตั้งสำนักสงฆ์แห่งนี้เป็นสถานีที่รุนแรงเกี่ยวข้องกับเจ้าที่เจ้าทาง หรือจอมปลวกหรือไม่ จนเป็นเหตุให้พระภิกษุหลายรูปที่มาพำนัก ณ ที่นี้ต้องมรณภาพไป. เรื่องราวทั้งหมดเหล่านี้ได้ถูกนำมากราบเรียนถามคุณครูไม่ใหญ่ เพื่อขอความเมตตาชี้แนะและไขข้อข้องใจ.