EP.274 คู่หมั้นสิบปี

ผู้ส่งเคสนี้ เป็นหญิงสาวที่มีชีวิตที่พบเจอเรื่องราวต่างๆ มาตั้งแต่เด็ก คุณพ่อของท่านมั่นกับคุณแม่ที่จังหวัดสงขลาถึง 10 ปี เป็นการมั่นที่ยาวนานมาก ระหว่างที่มั่นอยู่นั้น คุณพ่อมารับราชการที่กรุงเทพฯ แล้วก็มีผู้หญิงมาติดพัน จนกระทั่งมีลูกชายด้วยกันถึง 4 คน ต่อมาคุณพ่อก็ไปแต่งงานกับคุณแม่ที่ภาคใต้ คุณแม่รู้สึกหงุดหงิดและไม่ยอมตามคุณพ่อมาอยู่กรุงเทพฯ เมื่อคุณแม่ตั้งท้องและคลอดผู้ส่งเคส คุณพ่อไม่ทราบเรื่องนี้เลย เพราะคุณแม่ปกปิดและไม่ยอมให้พบ ต่อมาเมื่อคุณพ่อทราบว่ามีลูกสาวก็ดีใจมากและอยากพบลูก แต่คุณแม่ก็ยังไม่ยอมให้พบ จนกระทั่งผู้ส่งเคสอายุได้ 14 ปี พี่สาวของคุณพ่อจึงได้ส่งรูปผู้ส่งเคสไปให้คุณพ่อดู ในช่วงนั้นคุณพ่อป่วยเป็นโรคหัวใจอาการหนักมาก ท่านช้ำใจที่ไม่ให้เห็นลูกคนโปรด หลังจากนั้นไม่นาน คุณพ่อก็เสียชีวิต ผู้ส่งเคสจึงไม่เคยเห็นหน้าคุณพ่อเลย

เมื่อโตขึ้น ผู้ส่งเคสย้ายมาเรียนที่กรุงเทพฯ ตั้งแต่ มส.2 จนจบปริญญา และได้แต่งงาน ผู้ส่งเคสและสามีมาวัดพระธรรมกายครั้งแรกในงานหล่อพระประธานองค์แรกที่โบสถ์ ทั้งสองคนประทับใจทุกอย่างในวัดมาก โดยเฉพาะความสะอาด ความสงบ ระเบียบวินัย และพิธีกรรมอันศักดิ์สิทธิ์ในการสวดอิติปิโส จากนั้นก็ได้ร่วมบุญทุกบุญของวัด และได้มาอยู่ธุดงค์ปลายปี 29 ซึ่งเป็นปีทองของกัลยาณมิตร ทำให้เข้าใจเป้าหมายชีวิตและทุ่มเทสร้างบารมีอย่างต่อเนื่อง ช่วงนั้นผู้ส่งเคสถืออุโบสถศีลทุกวันพระ พระภิกษุท่านหนึ่งเป็นกัลยาณมิตรผู้นำบุญ

ประมาณปี 29 ผู้ส่งเคสรับคุณยายซึ่งบวชเป็นแม่ชีแล้วมาอยู่ด้วย คุณยายขอร้องให้ผู้ส่งเคสตั้งศาลพระภูมิและศาลเจ้าที่ บอกว่าฝันเห็นผู้หญิงและเด็กมาขออยู่ด้วย ผู้ส่งเคสไม่อยากขัดใจคุณยายจึงทำตามคำแนะนำของผู้ทำพิธี เมื่อตั้งศาลแล้วก็ต้องนำอาหารมาถวายทุกวัน หลังจากคุณยายเสียชีวิตด้วยโรคชรา สามีของผู้ส่งเคสปรารภที่จะรื้อศาลทิ้งเอง เขาบอกว่าอายที่เป็นลูกหลวงพ่อแล้วยังตั้งศาลอีก คุณครูไม่ใหญ่ก็ไม่ค่อยชอบเรื่องศาลนี้ ผู้ส่งเคสเริ่มกังวลเพราะกลัวว่าถ้ารื้อไม่ถูกวิธีจะมีเหตุเพศภัย แต่สามียืนยันว่าในเมื่อเป็นลูกหลวงพ่อ หากทำสิ่งที่ถูกต้องก็ไม่น่ากลัว และบอกให้ไปสร้างองค์พระแทนถ้ากังวล ผู้ส่งเคสจึงสร้างองค์พระธรรมกาย สลักชื่อพระภูมิและเจ้าที่บ้าน ได้จุดธูปบอกกล่าวอัญเชิญให้ท่านมารับบุญและไปอยู่ในวิมานที่ดีกว่า จากนั้นผู้ส่งเคสและสามีก็ช่วยกันรื้อศาลทิ้งเองโดยไม่ต้องจ้างหมอทำพิธี หลังจากนั้นครอบครัวของผู้ส่งเคสก็ดีขึ้นเรื่อยๆ หน้าที่การงานก้าวหน้าขึ้น สามีมีโอกาสไปทำงานต่างประเทศ

ผู้ส่งเคสสร้างพระธรรมกายประจำตัวให้หมู่ญาติจนครบ แล้วจึงสร้างพระสลักชื่อเทวดาประจำรถเบนซ์และรถโฟล์ค โดยคิดเอาเองว่ารถก็น่าจะมีเทวดาประจำเหมือนเรือที่มีแม่ย่านาง แต่มีสิ่งที่ไม่ปกติคือหลังจากสลักชื่อเสร็จ มักจะประสบอุบัติเหตุหนักๆ ทุกครั้ง เช่น ปี 37 ถูกรถคันหลังชน เสียหลักพลิกคว่ำ 3 ตลบ ล้อชี้ฟ้า ทำให้ปวดหลังเป็นครั้งคราว ปี 40 ถูกรถคันหลังชนท้ายแรงมาก รถกระดอนไปชนคันหน้า อัดทั้งหน้าทั้งหลัง รถเสียหายแต่ปวดต้นคอ ไม่บาดแผล ปี 42 ลื่นล้มหัวฟาดพื้นแรง สลบไปครู่หนึ่ง ปี 46 ลื่นตกบันได ตัวลอยหลังกระแทกขั้นบันไดที่ 3 แล้วไถลลงมาขั้นที่ 5 เจ็บจนตัวชา

คุณยายของผู้ส่งเคสเป็นคนใจบุญ ไปวัดตั้งแต่เด็ก ทำอาชีพขายขนม เมื่อผู้ส่งเคสอายุ 9 ขวบ ยายขายทรัพย์สินแบ่งให้คุณแม่ซึ่งเป็นลูกสาวคนเดียว แล้วไปบวชชีที่วัดปากน้ำ หาดใหญ่ ยายศรัทธาหลวงปู่สด จันทสโรมาก เมื่อหลวงปู่มรณภาพ ยายเดินทางจากภาคใต้ไปเคารพและร่วมสวดอภิธรรม เมื่ออายุ 80 ปี ยายเดินไม่ได้เพราะขาโก่งมาก ผู้ส่งเคสรับยายมาอยู่กรุงเทพฯ แม้เดินไม่ได้ก็นั่งรถเข็นไปใส่บาตรทุกเช้า ยายไม่มีโรคประจำตัว ก่อนเสียชีวิต ยายบอกผู้ส่งเคสว่าไฟธาตุแตกแล้วจะอยู่ได้อีก 3 วัน วันรุ่งขึ้นลิ้นเริ่มแข็ง พูดไม่ถนัด ดื่มน้ำไม่ได้ ต้องให้น้ำเกลือ ผู้ส่งเคสเปิดเทปพระธรรมเทศนาหลวงปู่ให้ยายฟังตลอดเวลา ยายก็หลับไปอย่างสงบตามวันที่กำหนด วันที่ 4 กรกฎาคม 30 อายุ 84 ปี

เมื่อปี 47 ในงานจุดมาฆประทีป วันหนึ่งผู้ส่งเคสขับรถคนเดียวไปซื้อดอกไม้บูชาพระที่บ้าน คุณป้าเพื่อนบ้านยืนยันว่าเห็นผู้ชายนั่งอยู่ในรถด้วย