EP.273 ลูกหญิงของครูไม่ใหญ่

ผู้ส่งเคสในวันนี้เป็นลูกของคุณแม่ ซึ่งเป็นนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา ทางจานดาวเทียมอยู่ที่จังหวัดสุโขทัย ในอดีต คุณแม่เคยเป็นผู้นำบุญและผู้นำรถพาสาธุชนมาวัดพระธรรมกาย แต่ส่วนใหญ่คุณแม่จะเป็นผู้นำบวชศีลจาริณี และเป็นธุระช่วยกิจการงานพระพุทธศาสนาที่วัดแถวละแวกบ้านและจังหวัดใกล้เคียงมากกว่า ท่านยังมีความเชื่อในพวกสิงทรงอยู่บ้างเล็กน้อย

คุณแม่มีลูกสาวสองคน ซึ่งความจริงแล้วทั้งสองเป็นลูกของคุณป้า หรือพี่สาวของคุณแม่นั่นเอง แต่คุณป้าเสียชีวิตไปตั้งแต่ลูกสาวยังเล็ก คุณลุงก็ได้ไปมีครอบครัวใหม่ คุณแม่จึงรับหน้าที่ดูแลลูกสาวทั้งสองคนของคุณป้าเสมือนลูกแท้ๆ ลูกสาวคนหนึ่งเป็นพยาบาล ซึ่งได้อยู่ดูแลคุณแม่จนถึงสิ้นใจ ส่วนลูกสาวอีกคนคือ จิตติมา หรือ ป้อม ซึ่งเป็นเคสสำคัญในวันนี้ เสียชีวิตตั้งแต่ยังอายุเพียง 27 ปี คุณแม่รักและผูกพันกับจิตติมาผู้นี้มาก

จิตติมา หรือ ป้อม มีชีวิตที่ขาวสะอาด จิตใจดี ซื่อสัตย์ และกตัญญู เธอได้รับการปลูกฝังจากคุณยายและคุณแม่ให้มีใจรักในการสร้างบุญมาตั้งแต่เด็ก เธอเริ่มมาวัดพระธรรมกายครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2528 ขณะยังเป็นนักศึกษา และได้เป็นกัลยาณมิตรชักชวนคุณยาย คุณแม่ และคนในครอบครัวมาสร้างบุญที่วัดด้วย เมื่อเรียนจบ เธอก็ได้เข้ามาทำงานเป็นเจ้าหน้าที่มูลนิธิธรรมกาย ตั้งอกตั้งใจช่วยงานพระเดชพระคุณหลวงพ่อและพระพุทธศาสนาอย่างเต็มที่ แต่แล้วในปี พ.ศ. 2534 เธอก็ประสบอุบัติเหตุรถตกสะพานเสียชีวิตที่จังหวัดชุมพรขณะอายุเพียง 27 ปี

ด้านคุณแม่ ท่านมีสุขภาพไม่แข็งแรง ต้องเข้ารับการผ่าตัดหลายครั้งตลอดหลายสิบปีที่ผ่านมา เมื่อ 20 กว่าปีที่แล้ว ท่านได้รับการผ่าตัดต่อมไทรอยด์ ผ่าตัดซีสต์ก้อนเนื้อที่หน้าอก และเมื่อเดือนพฤศจิกายน ปี 2546 ก็ผ่าตัดมะเร็งรังไข่ ต่อมาในเดือนกุมภาพันธ์ 2547 ก็ผ่าตัดมะเร็งที่นอกลำไส้อีก ซึ่งแพทย์บอกว่าเป็นมะเร็งที่พบยาก หลังจากผ่าตัดมะเร็งนอกลำไส้ คุณแม่ก็ได้ถวายสังฆทาน ถวายผ้าไตร และปัจจัยเพื่อทำบุญองค์พระ 300,000 องค์ด้วยความปลื้มปีติ แม้จะอยู่บนเตียงผู้ป่วย ท่านก็กล่าวคำถวายเอง และขอศีล 8 กับพระอาจารย์ที่มาเยี่ยม

ในช่วงครึ่งเดือนสุดท้ายก่อนเสียชีวิต คุณแม่ได้ไปรักษาตัวกับพระที่สำนักสงฆ์แห่งหนึ่งที่จังหวัดกำแพงเพชร โดยมีลูกและพี่สาวที่เป็นพยาบาลไปดูแล ในวันที่ 18 มีนาคม 2547 คุณแม่มีอาการมือเท้าเย็น เป็นรอยจ้ำที่ขา พี่สาวที่เป็นพยาบาลเห็นแล้วก็ทราบว่าร่างกายไม่สามารถเยียวยาได้แล้ว ลูกๆ จึงนำภาพองค์พระให้คุณแม่ดู เปิดเทปสวดมนต์ที่เป็นเสียงคุณแม่ให้ฟัง คุณแม่ชอบการสวดมนต์เป็นพิเศษ ลูกๆ ได้ทบทวนส่วนบุญที่คุณแม่เคยทำ และให้ท่านภาวนา ยังฝากให้พี่ที่อยู่ใกล้วัดไปทำบุญถวายภัตตาหารและสร้างองค์พระ 300,000 องค์อีกครั้งในชื่อของคุณแม่ รวมถึงให้ทำสังฆทานที่สำนักสงฆ์ ซึ่งคุณแม่ก็กล่าวคำถวายและถวายด้วยความเอิบอิ่มเช่นเคย แม้จะอยู่ในท่านอนก็ตาม ช่วงบ่าย คุณแม่รู้สึกอ่อนเพลียเหมือนจะหมดสติ แต่ยังมีลมหายใจอยู่ ลูกนั่งประคองท่านไว้ จับมือให้อยู่ในท่านั่งสมาธิ และทั้งลูกกับพี่สาวก็พูดกรอกหูให้ท่านนึกถึงบุญ พร้อมสวดบท พุทธัง สะระณัง คัจฉามิ ให้ฟัง หลังจากนั้น คุณแม่ก็หมดลมหายใจไปอย่างสงบในอ้อมแขนของลูก ในท่านั่งสมาธินั่นเอง

ส่วนคุณยายของคุณผู้ส่งเคส ท่านเป็นคนใจบุญ รักการปฏิบัติธรรม และได้แบบอย่างมาจากคุณย่าทวด คุณยายเป็นต้นแบบให้ลูกหลานเข้าวัดและรักการทำบุญ ทุกเช้าจะใส่บาตรพระหน้าบ้าน ไปวัดในวันพระและปฏิบัติธรรมเสมอ ท่านเป็นคนขยัน ประหยัด สู้ชีวิต สร้างฐานะขึ้นมาได้ด้วยตัวเอง ในช่วงบั้นปลายชีวิต ท่านมีอาการหลงๆ ลืมๆ บ้าง และได้จากโลกนี้ไปด้วยโรคหัวใจเมื่อปี 2536 ขณะอายุ 81 ปี

ความผูกพันระหว่างคุณแม่ ลูกสาวทั้งสอง และคุณยาย มีมาหลายภพหลายชาติ เคยเป็นแม่ลูก พี่น้อง ญาติกัน และได้สร้างบุญร่วมกันมา จึงมีความผูกพันกันมากในชาตินี้ นำมาซึ่งคำถามที่ผู้ส่งเคสสงสัยใคร่รู้จากคุณครูไม่ใหญ่