EP.281 เนื้องอกในสมอง

ผู้ส่งเคสท่านนี้เป็นผู้มีภูมิลำเนาอยู่ที่จังหวัดอุตรดิตถ์ เธอเป็นต้นบุญต้นแบบในการเผยแผ่ธรรมะในพื้นที่นี้ ตั้งแต่สมัยที่วัดพระธรรมกายยังไม่เป็นที่รู้จักมากนักในอุตรดิตถ์ เธอได้ทุ่มเทแรงกายแรงใจในการทำหน้าที่กัลยาณมิตร ออกเยี่ยมเยียน พูดคุยเรื่องราววัดซ้ำๆ อย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย และยังเป็นแกนนำในการจัดงานบุญต่างๆ ในจังหวัดนี้มาโดยตลอด

เรื่องราวเริ่มต้นด้วยการแนะนำน้องสาวของผู้ส่งเคส เธอเป็นหญิงสาวผู้ร่าเริง เบิกบาน เป็นผู้ให้ รักบุญ และเป็นต้นบุญให้กับครอบครัวและพี่น้องให้ได้รู้จักวัดพระธรรมกาย เธอทุ่มเทในการทำหน้าที่กัลยาณมิตรอย่างยิ่ง ตั้งแต่ในยุคแรกๆ ที่อุตรดิตถ์ยังไม่ค่อยมีใครรู้จักวัด เธอเริ่มจากการไปเยี่ยมเยียน พูดคุยเรื่องราววัดซ้ำๆ จนเป็นแกนนำจัดงานสัมมนารวมใจชาวอุตรดิตถ์ ชวนคนมาร่วมงานได้กว่า 500 คน

ในระหว่างการเตรียมงานสัมมนา ณ ห้องประชุมใหญ่โรงพยาบาลอุตรดิตถ์นั้นเอง เหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น ขณะที่เธออยู่ที่ร้านขายดอกไม้กลางตลาดอุตรดิตถ์ เธอเกิดอาการปวดศีรษะอย่างรุนแรงและมีอาการชักโดยไม่ทราบสาเหตุ เธอถูกนำส่งห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาลอุตรดิตถ์ ซึ่งเป็นสถานที่เดียวกับที่จะจัดงานสัมมนา ผลการตรวจพบว่าเธอเป็นโรคเนื้องอกในสมอง เธอได้รับการผ่าตัดทันทีในวันที่ 27 มีนาคม 2539

แม้จะตกอยู่ในฐานะผู้ป่วยที่ต้องนอนพักฟื้น แต่ด้วยหัวใจของผู้นำบุญที่เปี่ยมด้วยใจรักบุญ เธอได้ขออนุญาตคุณหมอเข้าร่วมงานสัมมนาด้วย ต่อมาเธอหายเป็นปกติและทุ่มเทสร้างบารมีอย่างต่อเนื่อง ทั้งจัดอบรมพระวิทยากร อบรมสมาธิให้กับข้าราชการสาธารณสุข เธอมีความสุขมากกับการทำหน้าที่ผู้นำบุญ จัดรถชวนคนมาวัดอย่างมากมาย เมื่อวัดเป็นที่รู้จัก เธอกับกลุ่มผู้นำบุญอุตรดิตถ์ได้รวมพลังจัดรถพาคนมาร่วมงานบุญใหญ่หลายครั้ง เช่น ฉลองมหาธรรมกายเจดีย์ 60 คัน งานสลายร่างคุณยายอาจารย์ 58 คัน และวันคุ้มครองโลก

เธอได้ยกบ้านของเธอให้เป็นที่ปฏิบัติธรรม เป็นที่พักพระอาจารย์ และอำนวยความสะดวกเจ้าหน้าที่วัดทุกอย่าง เธอพูดเสมอว่าที่รอดชีวิตมาได้ถึงทุกวันนี้ก็เพราะบุญเท่านั้น คนที่เป็นโรคเดียวกัน ผ่าตัดพร้อมกัน 4-5 คน เสียชีวิตไปหลายปีแล้ว ในขณะที่น้องสาวของผู้ส่งเคสยังมีชีวิตอยู่ปกติถึง 7 ปีต่อมา

ปลายปี 2546 น้องสาวของผู้ส่งเคสเริ่มมีอาการชักเกร็ง ไม่มีแรง ทำให้ต้องเข้ารับการผ่าตัดสมองเป็นครั้งที่ 2 ช่วงรักษาตัวต้องเข้าออกโรงพยาบาลเป็นว่าเล่น แต่ในขณะเดียวกันเธอก็ทำบุญไม่เว้นแต่ละวัน ไม่เคยขาดงานบุญ มาวัดตลอด ตั้งแต่เดินได้เองจนกระทั่งต้องนั่งรถเข็น เธอยังคงปีติเบิกบานในบุญเสมอ แม้จะพันศีรษะและนั่งรถเข็น เธอก็เป็นนักเรียนอนุบาลฝันในฝันที่ดีของคุณครูไม่ใหญ่ ผ่านจานดาวธรรม อาการป่วยของเธออยู่ได้ด้วยบุญจริงๆ มีช่วงหนึ่งอาการดีขึ้นแล้วก็ทรุดหนักลงอีก ทำให้ต้องรับการผ่าตัดเป็นครั้งที่ 3 คุณครูไม่ใหญ่ยังเคยเห็นเธอนั่งรถเข็น พันศีรษะ ถูกประคองมาถวายปัจจัย เธอจะยิ้มแย้ม เบิกบานเสมอ แม้ในช่วงสุดท้าย หลับคอพับไป เธอก็ยังมาวัด

หลังการผ่าตัดครั้งที่ 3 สมองไม่สั่งงาน ทำให้ช่วยตัวเองไม่ได้อยู่หลายเดือน และในที่สุดวันที่ 29 กุมภาพันธ์ 2547 เธอก็จากไปอย่างสงบ

นอกจากเรื่องราวของน้องสาวแล้ว ผู้ส่งเคสยังเล่าถึงครอบครัว คุณพ่อมีอาชีพรับราชการครู ท่านชอบบ่น ชอบดื่มเหล้ามากจนบางครั้งนอนข้างถนน ชอบทะเลาะกับแม่เป็นประจำ แต่รักเพื่อนฝูง เพื่อนชวนไปไหนก็ไป บางทีหายไปหลายวันไม่ห่วงครอบครัว ท่านเสียชีวิตด้วยโรคหอบหืดและโรคเลือด ดื่มเหล้าอยู่ 3 วัน 3 คืนก็เสียชีวิตด้วยโรคเส้นโลหิตแตกในสมอง ขณะอายุ 42 ปี ผู้ส่งเคสไม่เคยเห็นพ่อทำบุญเลย แต่ท่านดูแลคุณย่าดีมาก

คุณแม่ของผู้ส่งเคสก็มีอาชีพรับราชการครู ท่านใจร้อน โมโหง่าย ผู้ส่งเคสจำได้แม่นว่าวันหนึ่งแม่โมโหพ่อมากที่บ่นไม่หยุด จึงวิ่งเอาศีรษะตัวเองชนฝาบ้าน ทำให้พ่อตกใจและหยุดบ่น ลูกๆ ก็ตกใจ คุณแม่เป็นที่รักของคนในชุมชนมาก ชอบช่วยงานชุมชนทุกที่ที่เขาเชิญ ท่านประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตขณะอายุ 55 ปี ถูกรถจักรยานยนต์ของลูกศิษย์ตัวเองซึ่งเมาสุราขับมาชน เสียชีวิตในที่เกิดเหตุ คุณแม่ไม่ค่อยได้ทำบุญให้ตัวเองเท่าไหร่

ครอบครัวผู้ส่งเคสมีพี่น้องผู้หญิงล้วน 5 คน ทั้ง 5 คนเป็นโรคหอบหืดเหมือนกัน บ้านที่ยกให้ปฏิบัติธรรม มักมีเสียงเหมือนคนเดินไปมา ทำให้หลายคนกลัวและไม่กล้ามานั่งสมาธิ สามีของผู้ส่งเคสไม่ค่อยเห็นด้วยกับการสร้างบารมีและทำหน้าที่ของผู้ส่งเคส

ด้วยเหตุนี้ ผู้ส่งเคสจึงส่งเรื่องราวทั้งหมดมากราบเรียนถามคุณครูไม่ใหญ่