EP.947 เตียงลอยได้

ผู้ส่งเคสได้รับการยกย่องจากสังคมว่าเป็นแม่พิมพ์ของชาติ เป็นครูผู้ใฝ่ธรรม ทุกช่วงปิดเทอมจะไปบวชในสำนักชีพราหมณ์ นุ่งขาวห่มขาว มุ่งสู่เส้นทางสีขาวทั่วไทย ได้เดินทางไปวัดต่างๆ ที่ว่าดีมาหมดแล้ว ครั้งหนึ่ง ผู้ส่งเคสได้ธุดงค์ไปลำปางกับพระอาจารย์ผู้มีจิตศรัทธาจะทำกรดถวายพระทั้งวัด โดยใช้ไม้ก้านลานที่ดีที่สุด ซึ่งมีอยู่ที่โคราช พระอาจารย์จึงใช้ผู้ส่งเคสเดินทางจากลำปางไปซื้อที่นั่น ผู้ส่งเคสตกใจมากถามว่าท่านจะให้ไปได้อย่างไรเพราะเป็นผู้หญิง แต่เมื่อพระอาจารย์ถามว่าจะไปไหม ผู้ส่งเคสก็ตอบว่าถ้าท่านกล้าใช้ก็กล้าไป ผู้ส่งเคสก็ห่อหน้าลุยเดี่ยวไปตามทุ่งนา ถามทางชาวบ้านไปเรื่อยๆ ลำบากมาก แถมระหว่างทางยังท้องเสียอีก ทรมานสุดๆ ภาพความลำบากนี้ไม่เคยลืมเลือน

ผู้ส่งเคสซึ่งเป็นครูผู้ใฝ่ธรรมและได้รับการยกย่องเป็นแม่พิมพ์ของชาติ มักจะใช้เวลาช่วงปิดเทอมไปบวชชีพราหมณ์ตามวัดต่างๆ ทั่วประเทศเพื่อศึกษาธรรมะ อย่างไรก็ตาม คุณครูไม่ใหญ่แนะนำว่าท่านจะชอบให้บวชชีพุทธะมากกว่า ระหว่างการบวชชีพราหมณ์นี้เองที่ผู้ส่งเคสได้พบกับเรื่องราวลึกซึ้งและประหลาดมากมาย

ครั้งหนึ่ง ผู้ส่งเคสต้องการหาประสบการณ์เพื่อศึกษาเรื่องราวความเป็นอยู่ของ "อดีตมนุษย์" ซึ่งปัจจุบันเรามักจะเรียก จึงได้ตัดสินใจไปนอนในป่าช้า พร้อมกับกลุ่มลูกศิษย์ ขณะที่กำลังนอนอยู่ในมุ้ง ผู้ส่งเคสรู้สึกว่ามีคนร่างใหญ่ชะโงกหน้าเข้ามามอง แต่ที่แปลกคือ ผู้ส่งเคสกลับไม่รู้สึกกลัวเลย รุ่งขึ้น เมื่อเล่าเหตุการณ์นี้ให้พระอาจารย์ฟัง ท่านก็บอกว่า อ๋อ เขาเป็นลุงที่ตายไปแล้วของศิษย์คนหนึ่งที่ผู้ส่งเคสสอนอยู่

เรื่องลึกซับซ้อนต่อมาเกิดขึ้นเมื่อผู้ส่งเคสไปเยือนวัดหินหมากเป้ง หนองคาย ในเช้าตรู่ของวันใหม่ สายตาผู้ส่งเคสถูกสะกดไว้ที่โขดหินใหญ่กลางแม่น้ำโขง บนโขดหินนั้น ผู้ส่งเคสเห็นภาพแม่ชีพุทธในชุดขาวนั่งสมาธิอย่างสงบสำรวม เห็นอยู่เช่นนั้นนานถึงสองวันติดต่อกัน แม้จะไม่ใช่ภาพปริศนา แต่ก็ทำให้ผู้ส่งเคสเกิดปริศนาในใจว่าท่านเป็นใคร ในเช้าวันที่สาม ผู้ส่งเคสจึงไปสำรวจดู แต่กลับเห็นเพียงผืนน้ำเวิ้งว้าง ไม่เห็นร่องรอยของแผ่นดินที่จะใช้เดินไปถึงโขดหินนั้นได้เลย เมื่อสอบถามหัวหน้าแม่ชีพุทธ จึงทราบว่าแม่ชีพุทธท่านนี้ตายไปนานแล้ว แต่จิตยังคงผูกพันอยู่ที่นี่

เรื่องลึกลับเรื่องถัดไปเกิดขึ้นตอนไปอบรมที่วิทยาลัยครูสวนสุนันทา ผู้ส่งเคสไปนอนกับเพื่อนครูที่ดูแลหอพักซึ่งเป็นตึกเก่าสมัยรัชกาลที่ 5 ใกล้ๆ ตึกมีศาลของพระนางสุนันทาเทวีตั้งอยู่ ขณะที่ยังไม่หลับ ผู้ส่งเคสพลันเห็นภาพดังในนิยายเวทมนตร์ เตียงของเพื่อนครูที่นอนด้วยกันนั้นลอยได้ ผู้ส่งเคสเปิดมุ้งออกมาถามเพื่อนว่า เตียงพี่ลอยหรือเปล่า ขณะเดียวกัน เพื่อนก็เปิดมุ้งออกมาถามผู้ส่งเคสเหมือนกันว่า เตียงเธอละลอยหรือเปล่า ต่างคนต่างถามกัน ปรากฏว่าเตียงลอยทั้งคู่ ผู้ส่งเคสจึงมองไปที่ศาล แล้วบอกขอบคุณที่มาเยี่ยมเยียน แต่แค่นี้ก็พอแล้ว ผู้ส่งเคสคิดว่าท่านคงแค่มาทักทาย ภายหลังทราบว่ามักจะมีคนเห็นผู้หญิงแต่งตัวชุดไทยเดินเล่นแถวนี้เสมอ

ผู้ส่งเคสปฏิบัติธรรมทั่วไทยมาหลายปี จนมาอ่านพบในหนังสือโลกทิพย์ถึงเรื่องราวของแม่ชีถนอม อาสวหลวงปู่วัดปากน้ำ จึงดั้นด้นไปพบท่านที่วัดแห่งหนึ่งในอ่างทอง แม่ชีถนอมอายุมากถึง 80 ปี ทุกเช้าท่านจะนำบูชาข้าวพระและสอนว่าศักดิ์สิทธิ์นะบูชาข้าวพระ แม่ทองสุขกับแม่จันทร์เป็นผู้ทำเป็นประจำ ซึ่งทั้งสองท่านคือคุณยายอาจารย์ของวัดพระธรรมกาย วันหนึ่งก่อนกลับบ้าน ผู้ส่งเคสนึกถึงประวัติพระเดชพระคุณหลวงปู่วัดปากน้ำตอนที่สอนธรรมกายให้แขกอินเดียเห็นในวันเดียว แขกอินเดียขอให้นั่งวันเดียวให้ได้ ซึ่งหลวงปู่ก็บอกว่าได้และสอนให้เห็นองค์พระภายในได้ในวันเดียว ผู้ส่งเคสจึงขอให้คุณยายแม่ชีถนอมสอนแบบนั้นบ้าง คุณยายตอบว่าได้ แต่มีกฎว่าถ้ายังไม่บอกให้เลิกนั่ง ห้ามลืมตาหรือขยับตัว คุณยายให้ผู้ส่งเคสนั่งสมาธิประจันหน้ากับท่าน ผู้ส่งเคสสู้ไม่ถอย ภาวนาสัมมาอรหังไปเรื่อยๆ นานมากเป็นชั่วโมง ความปวดเมื่อยยังพอทนได้ แต่กลับเกิดอาการครั่นเนื้อครั่นตัว เหงื่อไหล เวียนศีรษะเหมือนถ่ายท้องและอาเจียน แต่ด้วยความอยากได้ แม้สุดทนก็ขอทนถึงที่สุด นั่งต่อไปเรื่อยๆ ในที่สุดก็หงายหลังล้มตึงไปเลย แม่ชีถนอมก็บอกว่าแพ้ไอ้ดำแล้ว แพ้ในวันสุดท้ายไร้โอกาสแก้ตัว ผู้ส่งเคสพกความผิดหวังกลับบ้าน ผิดหวังมิเคยลืมสิ้นไปนานทีเดียว

ชีวิตผู้ส่งเคสคล้ายบทละคร มีผิดหวังสมหวังปะปนกันไป ในปี พ.ศ. 2526 พี่สาวเพื่อนแนะนำให้รู้จักวัดพระธรรมกาย ก้าวแรกที่เหยียบเข้าวัดรู้สึกทันทีว่าใช่เลย นี่บ้านเรา วัดเรานี่นา เหมือนเคยมานับถ้วน จากนั้นผู้ส่งเคสก็มาวัดทุกอาทิตย์ วันเสาร์ก็ออกนอกแนะนำวัด ไปเคาะตามประตูบ้านผู้มีบุญต่างๆ ผู้ส่งเคสมาอยู่ธุดงค์เป็นประจำ ประทับใจพี่เลี้ยงรุ่นก่อน โดยเฉพาะการปฏิบัติธรรมบนดอยสุเทพปุยที่หลวงพ่อเป็นผู้นำนั่งสมาธิและซักถามประสบการณ์เองเกือบทุกวัน ภาพเหล่านั้นประทับจิตไม่รู้ลืม หลวงพ่อแข็งแรง พาหมู่คณะขึ้นไปปฏิบัติธรรมที่อุทยานดอยสุเทพปุย ลงสอนเอง ซักถามประสบการณ์ภายในเอง และมาส่งขึ้นรถทัวร์ให้ทุกคน ผู้ส่งเคสมีความสุขดี อยู่ที่นั่นนานตั้งแต่วันที่ 2524 ถึง 41 เป็นเวลา 17 ปี ผู้ส่งเคสทวีบทบาทจากครูผู้ใฝ่ธรรมเป็นครูผู้ขยายธรรม จากมุ่งสู่เส้นทางสีขาวเป็นมุ่งเชื่อมต่อเครือข่ายสีขาวสู่ใจคน ครั้งหนึ่ง สมัยที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวมีพระชนมายุครบ 60 พรรษา หลวงพ่อให้บุญจัดธุดงค์ทุกจังหวัด ผู้ส่งเคสเห็นบุญอยู่ตรงหน้าก็ไม่รอช้า จัดธุดงค์ไปหลายอำเภอ สนุกมาก ธุดงค์ไปทั่วประเทศ ไม่เคยมีใครคิดว่าจะทำได้ แต่สิ่งที่พูดไปแล้วทำได้มาตลอด สนุกสนานบุญบันเทิง มีผู้มาธุดงค์เกือบ 400 คน ผู้ว่าราชการจังหวัดมาเป็นประธานเปิดงานทุกอำเภอที่ผู้ส่งเคสจัด

หลังจากนั้น ไอเดียก็แตกสาย ผู้ส่งเคสคิดชักนำกลุ่มวัยรุ่นเข้าวัดบวชธรรมทายาท จึงขอโอนการสอนจากประถมไปสอนกรมอาชีวะ คำสั่งออกมาให้ไปอยู่จังหวัดเลย ซึ่งขณะนั้นยังไร้เปลวเทียนให้แสง ไร้ผู้นำบุญให้ทางแก่ผู้หลงทาง ผู้ส่งเคสใช้โอกาสนี้สร้างผู้นำบุญใหม่ และพาศึกษาไปปฏิบัติธรรมที่ศูนย์ของวัดที่ภูเรือ ขณะอยู่จังหวัดเลย บุญก็ตามคุ้มครองผู้ส่งเคสเสมอ ครั้งหนึ่ง เห็นพวกครูกำลังเล่นไพ่กันที่โรงครัว เล่นจริง ผู้ส่งเคสไม่ชอบจึงเดินหนีไปสวนใกล้บ่อน้ำ นึกอยากจะเล่นน้ำ คิดว่าคงตื้นๆ แต่พอโจนลงไปน้ำกลับลึกมากเกินคาด ผู้ส่งเคสว่ายน้ำไม่เก่งเลยใช้ดำแทน ดำดิ่งลงไปก้นสระทันที ไม่มีอะไรให้จับยึดได้เลย ผู้ส่งเคสกำพระมหาสิริราชธาตุที่ห้อยคอไว้แน่น ใจคิดว่ายังไม่อยากตาย โบกมือร้องให้คนช่วย แต่ไม่มีใครช่วย โบกก็จมลงไปในน้ำก็ยังโบกอยู่ ใครจะไปเห็น ก่อนที่จะขาดใจตาย ผู้ส่งเคสรู้สึกว่าอะไรบางอย่างดันตัวขึ้นมา คว้าชายตลิ่งไว้ได้ รอดตายมาได้ราวปาฏิหาริย์

ผู้ส่งเคสขอให้ย้ายไปสร้างผลบุญต่อที่จันทบุรี การย้ายครั้งนี้สาหัสมาก เพราะสิ่งดีๆ ของวัดถูกบดบังด้วยเมฆหมอกแห่งความไม่เข้าใจ มีผู้นำข่าวโจมตีวัดติดทั่ววิทยาลัย นักศึกษาจะดึงออกผู้ส่งเคสก็บอกว่าไม่ต้อง ความจริงก็คือความจริง เวลาจะพิสูจน์ ผู้ส่งเคสไม่โทษใครเพราะเป็นวิบากกรรมของตนเอง โดนโจมตีทุกสื่อทั้งกลางวันกลางคืนปีครึ่ง ไม่สู้ไม่หนีทำความดีเรื่อยไป พอหมดวิบากกรรมปัญหาก็หมดไป ขณะนั้นผู้ส่งเคสเตรียมนำนักศึกษามาร่วมงานฉลองมหาธรรมกายเจดีย์ แต่ ผอ.ไม่เซ็นใบขออนุญาตผู้ปกครอง ผู้ส่งเคสก็เซ็นเองแทน ผอ.สั่งห้องเอกสารไม่ให้พิมพ์ให้ ผู้ส่งเคสก็ไปจ้างพิมพ์ข้างนอก อย่างนี้เรียกว่าดื้อดี ดื้อชวนคนทำความดี ผอ.ขึ้นพูดหน้าเสาธงต่อนักเรียนว่าไม่ให้นำนักศึกษาไปวัดพระธรรมกาย ผู้ส่งเคสก็ลุกขึ้นชี้แจงว่าเราจะไม่ไปในนามวิทยาลัย แต่จะไปในนามชาวบ้าน ด้วยจิตสำนึกสร้างบารมี ผอ.โกรธมากเพราะมีพื้นฐานโทสจริตอยู่แล้ว ผู้ส่งเคสเห็นใจท่าน ผอ.ที่ห่วงใยและเชื่อสื่อ เพราะอาจารย์ถามทางวัดมีค่าใช้จ่าย ท่านเลยเลือกเชื่อสื่อที่ประหยัดกว่า คุณครูไม่ใหญ่บอกว่าเป็นวิบากกรรมของท่านเองที่ทำให้คนเชื่อสื่อหรือสื่อมีอารมณ์เขียน ครั้งนั้นอุปสรรคมากจนน้ำตาผู้ส่งเคสทะลัก แต่เมื่อนึกถึงหลวงพ่อที่โดนหนักกว่าหลายพันเท่า ท่านยังทนได้ ผู้ส่งเคสจึงอดทนทำต่อไป ตอนนั้นโดนสื่อโจมตีหนัก ผู้ส่งเคสก็สร้างมันทีเดียว 4 อย่าง คือ มหาวิหารพระมงคลเทพมุนี, สภาธรรมกายสากล, มหาธรรมกายเจดีย์, อาคาร 60 ปี เต็มพื้นที่ 2,000 ไร่ คุณครูไม่ใหญ่มีความคิดว่าปัญหาทุกคนมี ก็แก้กันไป งานก็ทำไป บุญก็สร้าง ธรรมะก็นั่ง ไม่สู้ไม่หนีทำความดีเรื่อยไป สักวันคงพ้นวิบากกรรม DMC ก็เกิดขึ้นในช่วงที่เจอวิบากกรรมนี้แหละ สร้าง 4 อย่าง เพิ่มหอฉันคุณยายอาจารย์เป็น 5 อย่าง แล้ว DMC ก็ขยายไปทั่วโลก ผู้ส่งเคสได้นำนักศึกษามาวัดได้ถึง 6 คันรถบัส แต่ก็กลายเป็นแกะขาว ถูกครูท่านอื่นถากถางด้วยคำที่เชือดเฉือน แต่ละก้าวในการสร้างบารมีต้องอดทนอดกลั้นต่อการถูกเหยียดหยาม ทุกครั้งที่งานบุญใหญ่ นักศึกษากลับวิทยาลัย 5 โมงเช้า ต้องมาเจอผู้ปกครองรอต่อว่าว่าเอาลูกไปใช้โบกรถ ผู้ส่งเคสต้องยิ้มแย้มอดทนอธิบายให้ทุกคนเข้าใจ ผู้ส่งเคสคิดว่าการฝ่าฟันอุปสรรคแต่ละครั้งเปรียบเสมือนการวางอิฐแต่ละก้อนลงรากฐานชีวิตการสร้างบารมี

ในส่วนครอบครัว ผู้ส่งเคสติดดาวธรรมให้พ่อกับพี่สาวดู แต่พ่อไม่ค่อยเข้าใจ แถมยังวิจารณ์ฝันในทางลบ ครั้งหนึ่งพ่อป่วย พี่สาวห้ามผู้ส่งเคสมาวัด คืนหนึ่งพ่อนอนหลับ ผู้ส่งเคสนอนเฝ้าอยู่ข้างๆ พี่สาววิ่งมาต่อว่าผู้ส่งเคสว่าไม่ได้ยินเสียงพ่อร้องครวญครางเลยหรือ ปรากฏว่าพ่อหยุดร้องไปแล้ว คือขาดใจตายแล้ว พี่สาววิ่งไปตามคนอื่น ผู้ส่งเคสคิดว่าพ่อยังวนเวียนอยู่แถวนั้น แม้ตายแล้ว แต่ในหลักวิชชาฝันให้ฝันคิดว่าอยู่ตรงนั้น จึงตะโกนบอกว่า พ่อไม่ต้องห่วงลูกนะ รีบไปดูองค์พระ จารชื่อพ่อบนยอดโดมมหาธรรมกายเจดีย์ อย่าลืมเวียนประทักษิณ 3 รอบแล้วขึ้นวิมานไปเลยนะ

คุณพ่อเสียชีวิตเมื่ออายุ 87 ปี คุณแม่ป่วยเป็นความดันเสียชีวิตที่โรงพยาบาล อายุ 71 ปี พี่ชายผู้ส่งเคสเป็นตำรวจ ชอบดื่มเหล้าสูบบุหรี่ ต่อมาป่วยเป็นโรคเชื้อราขึ้นสมอง ป่วยอยู่ประมาณ 1 อาทิตย์ก็เสียชีวิตเมื่ออายุ 47 ปี

(เนื้อเรื่อง: 2,946 ตัวอักษร)